Case 01: เปลือกหอยที่ไร้เสียง
(Ep.2: ตะกอนที่ก้นบึ้ง)
น้ำทะเลสีครามเข้มไหลทะลักออกมาจากเบ้าตาของศพไม่หยุด ราวกับมีมหาสมุทรทั้งสายซ่อนอยู่ภายใต้ร่างหนังเหี่ยวๆ นั่น ภายในไม่กี่อึดใจ น้ำก็สูงขึ้นถึงระดับอก เสือ พยายามกระแทกประตูห้องเก็บศพ แต่มันกลับแข็งราวกับถูกล็อคด้วยแรงดันมหาศาลจากภายนอก ทั้งที่ความจริงข้างนอกนั่นคืออากาศธาตุ
"บ้าเอ๊ย! ประตูน้ำหนีบหรือไงวะ!" เสือสบถพลางสำลักน้ำเค็มที่กระเซ็นเข้าปาก
ลินดา พยายามพยุงตัวให้ลอยเหนือพะยูนเก็บศพ มือหนึ่งยังกุมกระเป๋าอุปกรณ์แน่น "เสือ อย่าเสียแรงเปล่า แรงดันข้างนอกนั่นไม่ใช่แรงดันน้ำ แต่มันคือการบิดเบือนของมวลสาร ตึกนี้กำลังเปลี่ยนสถานะจากคอนกรีตเป็ของเหลว!"
ธาม ยืนนิ่ง น้ำปริ่มถึงคอเขาแล้ว แต่เขากลับหลับตาลงพยายามฟังเสียงสะท้อนที่แทรกมากับเสียงฟองอากาศ
(ภาพในหัวของธาม: ห้องทำงานมืดๆ ในกรมตำรวจ เมื่อหกเดือนก่อน... วันแรกที่เขาเจอกับลินดาและเสือ)
“พวกคุณคือขยะที่เขาทิ้ง” ผู้บังคับบัญชาหน้าเืพูดพร้อมโยนแฟ้มคดีหนาเตอะลงบนโต๊ะ “ธาม... นายมันคนบ้าที่เห็นภาพหลอน ลินดา... เธอคือหมอผีในร่างนักวิทย์ที่ไม่มีใครคบ ส่วนเสือ... นายคือทหารที่กลัวความมืดจนทำงานสวาทไม่ได้”
ธามมองเพื่อนร่วมทีมใหม่ด้วยสายตาว่างเปล่า เขาไม่ได้สนใจคำดูถูก แต่เขาสนใจ ‘เงาดำ’ ที่เกาะอยู่ที่ไหล่ของเสือ และ ‘ความเย็นเยียบ’ ที่แผ่ออกมาจากตัวลินดา
“เราไม่ได้ถูกทิ้ง...” ธามพูดในตอนนั้น เสียงของเขาทำให้ทุกคนในห้องนิ่งสนิท “เราแค่ถูกเลือกให้มาอยู่กับความจริงที่คนปกติรับมือไม่ไหวต่างหาก”
[ปัจจุบัน: ความลับในเปลือกหอย]
ธามลืมตาขึ้นในน้ำที่ตอนนี้มิดหัวทุกคนไปแล้ว เสือพยายามกลั้นใจดำลงไปช่วยลินดาที่ถูกขาเตียงเหล็กหนีบขาไว้ในจังหวะที่น้ำพัดโถม
ธามไม่หนี เขาเดินลุยน้ำที่หนืดผิดปกติไปที่ศพบนเตียง มือของเขาคว้าเข้าที่ เปลือกหอยสังข์ ในเบ้าตาของศพ แรงสั่นะเืจากเปลือกหอยนั้นรุนแรงจนแขนเขาสั่นสะท้าน
นี่ไม่ใช่การฆาตกรรม... แต่มันคือการสืบทอด ชายคนนี้ไม่ใช่เหยื่อ แต่เขาคือ ‘ภาชนะ’ ที่แตกสลายไปก่อนจะรับพลังของมหาสมุทรได้หมด...
เขากระชากเปลือกหอยนั้นออกอย่างแรง!
เปรี๊ยะ! เสียงเหมือนแก้วแตกดังสนิทไปทั่วห้อง น้ำทะเลที่เคยวูบไหวพลันหยุดนิ่งและเริ่มลดระดับลงอย่างรวดเร็วราวกับมีใครดึงจุกก๊อกออก น้ำทั้งหมดม้วนตัวกลับเข้าไปในเบ้าตาของศพทิ้งให้ห้องเก็บศพกลับมาแห้งสนิทภายในไม่กี่วินาที เหลือเพียงทีมสืบสวนสามคนที่นั่งหอบหายใจเปียกโชกอยู่บนพื้นปูน
"มัน... มันเกิดอะไรขึ้นวะ" เสือสำลักน้ำออกมาพลางมองไปรอบห้องที่แห้งผากเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ลินดาลุกขึ้นตรวจเช็คขาตัวเองที่เขียวช้ำ เธอมองไปที่เปลือกหอยในมือธาม "นั่นมันไม่ใช่แค่หอยสังข์... ธาม ดูที่ผิวของมันสิ"
ธามชูเปลือกหอยขึ้น แสงไฟฉายสลัวเผยให้เห็น ลายนิ้วมืุ์ ที่ถูกสลักไว้อย่างประณีตอยู่บนพื้นผิวเปลือกหอย และที่ขอบด้านในมีตัวอักษรเล็กๆ เขียนด้วยเืที่แห้งกรังว่า:
‘จงฟัง... ในที่ที่น้ำไม่เคยแห้ง’
"ชายแก่คนนั้น..." เสือรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง แต่นอกหน้าต่างนั้นว่างเปล่า มีเพียงเงาของต้นโพธิ์ใหญ่ที่ไหวตามลม "เขาหายไปแล้ว"
"เขาไม่ได้หายไปไหนหรอกเสือ" ธามพูดพลางลุกขึ้นยืน ตัวเขาสั่นเทาจากความหนาวและความเหนื่อยล้า "เขาแค่รอ... รอให้เราตามไป"
"ตามไปไหน?" ลินดาถามพลางเก็บตัวอย่างเศษปูนที่เริ่มกลายเป็ทรายที่มุมห้อง
ธามหันไปมองศพบนเตียง ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนศพธรรมดาที่ไม่มีอะไรพิเศษอีกต่อไป เว้นแต่เพียงว่า... บนหน้าอกของศพ มีรอยขีดข่วนเป็รูปร่างของ แผนที่ผังเมืองกรุงเทพฯ ที่จุดพิกัดหนึ่งถูกเน้นไว้ด้วยรอยเื
"คอนโดชั้น 20 ที่เขาตาย..." ธามพึมพำ "ลินดา... เธอจำได้ไหมว่าผู้ตายทำงานอะไร?"
ลินดาเปิดแท็บเล็ตดูประวัติ "นายอาคม... วิศวกรผู้ออกแบบระบบระบายน้ำใต้ดินของกรุงเทพฯ"
เสือนิ่งไป "ระบบระบายน้ำ... กับน้ำทะเลในเบ้าตาเนี่ยนะ? มันเกี่ยวกันยังไงวะ"
ธามเดินไปที่ประตูห้องเก็บศพที่ตอนนี้เปิดออกเองอย่างง่ายดาย เขามองออกไปในความมืดของวัดที่เงียบสงัด
"มันเกี่ยวกันแน่เสือ..." ธามพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวกว่าตอนจมน้ำ "เพราะบางที... สิ่งที่ไหลอยู่ใต้เท้าของคนกรุงเทพฯ ตอนนี้ อาจไม่ใช่แค่น้ำเสีย แต่มันคือบางอย่างที่มหาสมุทรส่งมาเพื่อเอาคืนที่ดินที่มันเคย"
เขาลูบเปลือกหอยในมือเบาๆ
"และนายอาคม... ก็ไม่ใช่คนเดียวที่เป็ ‘ภาชนะ’ ลินดา... เสือ... เตรียมตัวให้ดี คดีนี้เราไม่ได้สู้กับคนร้าย แต่เรากำลังสู้กับ ‘กระแสน้ำ’ ที่ไม่มีวันหยุดไหล...?"
[จบ Ep.2: ตะกอนที่ก้นบึ้ง]
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
4K
