ตอนที่ 1
วันหนึ่งเกิดเสียงดังตูม เหมือนเสียงรถชนกัน ที่สี่แยกใกล้ๆบ้าน มีเสียงร้องโวยวายของชาวบ้าน ดังจนถึงบ้านของผม นั่นเป็เวลาของเมียของผม ไปรับลูกกลับบ้านจากโรงเรียน ผมเกิดความสงสัยก็เลยรีบวิ่งออกไปดู
นั่นคือเมียและลูกของผมที่ขี่มอเตอร์ไซค์จะเลี้ยวเข้ามาที่บ้านแต่โดนรถกระบะคันหนึ่งชนเข้าเต็มๆ ในระหว่างที่ผมกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่เหตุการณ์ ผมนึกในใจว่าขอให้ อย่าเป็ลูกเมียของผมเลย
แต่สุดท้ายเดินยังไม่ถึงที่เกิดเหตุ คำขอของผมไม่เป็อย่างที่ขอ เพราะชาวบ้านคนหนึ่งที่ไปดูเหตุการณ์ได้ะโบอกผมว่า
"ไอ้นนท์ เมียกับลูกมึงโดนรถชนรีบไปดูเร็ว ไม่รู้ว่าเป็อะไรหรือเปล่า"
พอได้ยินดังนั้น หัวใจของผมก็แทบแหลกสลาย จนหมดเรี่ยวแรงอ่อนล้าที่จะเดินไปหาลูกกับเมียได้ แต่ก็ต้องกัดฟันไปดูลูกกับเมีย ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ยังไม่ทันถึงที่เกิดเหตุดี รถร่วมกตัญญูก็มาถึงพอดีในเวลาใกล้เคียงกัน จึงทำได้แค่เรียกชื่อเมีย และเรียกชื่อลูกให้ตื่น และคนของอาสาร่วมกตัญญูก็ยกร่างลูกและเมียของผมขึ้นรถไป ผมจึงตามขึ้นรถไปที่โรงพยาบาลด้วย
ในระหว่างทางทำได้แค่เพียง เรียกชื่อลูกเมียทั้งน้ำตา และน้ำตาของลูกผู้ชายอย่างผมที่ไหลหลั่งออกมาไม่หยุด และในใจก็ภาวนาอย่าให้ลูกเมียเป็อะไร และเมื่อถึงโรงพยาบาลหมอกับพยาบาลรีบนำลูกเมียของผมเข้าห้อง ICU ผมทำได้แค่นั่งรออยู่ด้านนอก ด้วยความกระวนกระวายใจ และก็ภาวนาสวดมนต์ให้เขาทั้งสองคนปลอดภัย
ผมนั่งรออยู่ด้านหน้าห้อง ICU นั่งรออยู่นานมาก ด้วยใจที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่กับตัวแล้ว ได้แต่ภาวนา ให้ลูกและเมียปลอดภัย อย่าได้จากไปไหนเลย แล้วหมอก็เปิดประตูออกมาจากห้อง ICU ห้องละคน และแล้วหมอทั้งสองคนก็แจ้งกับผมว่า
"ทางทีมแพทย์ของโรงพยาบาลเสียใจด้วยนะครับพวกเราทำเต็มที่แล้ว ลูกกับเมียของคุณเสียแล้วครับ"
ได้ยินดังนั้นหัวใจของผมแทบแหลกสลาย คำภาวนาของผมไม่สามารถช่วยให้ลูกและเมียยังอยู่กับผมได้ ทำไมต้องทำกับผมอย่างนี้ด้วย ทำไม่ไม่เอาผมไปด้วย จะให้ผมอยู่ทำไมคนเดียว แล้วต่อไปผมจะอยู่อย่างไร ตอนนี้ร่างกายของเขาหมดเรี่ยวแรงที่จะยืน น้ำตาก็หลั่งไหลออกมาอีก อย่างไม่หยุด
ตอนนี้เขาเสียใจมากจนไม่สามารถที่จะหยุดน้ำตาที่ไหลออกมาได้เลย แม้จะมีคนมองมากมาย แต่เขาไม่ได้สนใจ เพราะมันเทียบอะไรไม่ได้กับชีวิตเมียและลูกของเขาแม้แต่น้อย
นั่นคือเหตุการณ์ที่ผม ต้องเสียเมียและลูกสุดที่รักไปตลอดกาล ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ก็เหมือนความรู้สึกที่เ็ปไม่เคยที่จะจางหายไปจากใจของผมได้เลย รัชชานนท์ คิดถึงลูกและเมียอยู่เสมอ ไม่สามารถที่จะลบออกไปจากจิตใจได้เลย
"นนท์ ไปไหนแต่เช้าเลย วันนี้ไม่ไปทำงานหรือ" เสียงเพื่อนบ้านทักทายก่อนที่ผมจะขึ้นรถยนต์
"วันนี้หยุดครับ เลยว่าจะไปทำบุญให้ลูกกับเมียที่วัดหน่อยครับ" ตอบเพื่อนบ้านด้วยจิตใจที่เศร้าหมอง เมื่อพูดถึงลูกกับเมีย
"เออดีแล้ว ฉันเสียใจด้วยนะ และก็ขับรถดีๆ ด้วยล่ะ อย่าเสียใจจนทำให้เกิดความประมาทได้นะ"
"ครับ ขอบคุณมากครับ อย่างนั้นผมไปก่อนนะครับ"
นนท์ รู้สึกขอบคุณเพื่อนบ้านที่เตือนสติเขา เื่การขับรถ เขารู้ตัวดีว่าไม่ค่อยมีสติเต็มร้อยสักเท่าไร เมื่อได้คิดถึงลูกและเมีย ที่ได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ แม้จะนานแค่ไหน เขาก็ยังทำใจไม่ได้เสียที
จากนั้นผมก็ขับรถยนต์ ตรงไปที่วัดที่อยู่ห่างจากบ้านออกไปไม่ไกลนัก เป็วัดที่ฌาปนกิจศพลูกกับเมียของผมและเก็บกระดูกลูกกับเมียของผมด้วย ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า
"หลวงพ่อครับ ผมขอนิมนต์ครับ วันนี้ผมนำสังฆทานกับอาหารเพล มาถวายหลวงพ่อ เพื่อทำบุญให้ลูกกับเมียที่เสียไปแล้วครับ"
"เออดีแล้ว โยมนนท์ ทำบุญให้ลูกกับเมียเยอะๆ และอย่าลืมทำบุญให้ตัวเองด้วยนะ จิตใจจะได้เลิกเศร้าหมองเสียที เพราะอะไรทุกอย่างล้วนไม่แน่นอน อย่าได้ยึดติดให้มันมากนัก จะเป็ทุกข์ เสียเปล่าๆ"
"ครับหลวงพ่อ" ผมก็ถวายสังฆทานกับอาหารเพลให้หลวงพ่อ อยากจะให้จิตใจที่หดหู่นี้จากไปเสียที ได้แต่หวังแต่ไม่รู้ว่า มันจะมีวันนั้นหรือเปล่า แต่เขาก็พยายามแล้วนะ แต่ทำไม่ได้เสียที เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว จึงได้ลาหลวงพ่อ
"หลวงพ่อครับงั้นผมขอตัว ลากลับบ้านก่อนนะครับ"
แล้วผมก็เดินไปที่กำแพงวัดเพื่อมองรูปหน้าเมียกับลูก ที่ได้บรรจุกระดูกไว้ และวางดอกไม้สวยๆช่อหนึ่งไว้อาลัยไว้ด้านหน้า และบอกกับเมียกับลูกว่า นอนหลับให้สบายนะ ไม่ต้องห่วงนะ จะดูแลตัวเองให้ดี
แม้จะบอกไปอย่างนั้น แต่ความรู้สึกคิดถึง ก็ถาโถมเข้าสู่จิตใจไม่หยุด เมื่อไรความรู้สึกนี้จะหายไปสักทีนะ เขาไม่อยากอยู่อย่างโดดเดี่ยวอย่างนี้อีกแล้ว
เมื่อไปลาลูกและเมีย เสร็จแล้วผมจึงได้เดินทางกลับบ้าน ขณะขับรถยนต์ออกจากวัดความห่วงหาอาทรต่อลูกและเมีย ยังมีเหลืออยู่ในหัวใจและจิตใต้สำนึกของตัวผมเอง ไม่สามารถที่จะปล่อยวางได้ ยังคงคิดถึงเสมอ
จึงขับรถด้วยความเหม่อลอย วนเวียนคิดถึงแต่ลูกและเมียที่จากไป จนไม่ได้รับรู้ว่าการขับรถของตนในวันนี้ไม่มีสมาธิเอาเลย จนมาถึงสี่แยก ที่เป็ไฟแดง แต่ด้วยความเหม่อลอยจึงขับไปเรื่อยๆ ทั้งที่เป็ไฟแดง จำเป็ต้องหยุดรถ แต่กว่าจะคิดได้ว่าตัวเองขับรถผ่าไฟแดงก็สายเสียแล้ว
เมื่อมีรถบรรทุกสิบล้อพ่วง วิ่งตรงมาอย่างเร็ว ชนรถยนต์ของผมเข้าอย่างจังจนพลิกคว่ำหมุนไปหลายตลบ ในระหว่างนั้นผมก็รู้สึกเจ็บเป็อย่างมาก แต่ขยับตัวไม่ได้ ผมรู้ว่าตอนนี้ผมคิดว่าชีวิตของผมคงใกล้ที่จะหมดเวลาลงแล้ว
ในที่สุดเวลาที่เขารอคอยก็มาถึงเสียที เขาจะได้ไปหาลูกและเมียของเขาแล้ว ชีวิตนี้ไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีก เขาคิดด้วยใจที่มีความสุข แม้ว่าเขาจะต้องตายก็ตาม เพราะถึงแม้เขาจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็อยู่อย่างตายทั้งเป็ มันจะต่างอะไรกับการตายกัน
"ลูก ที่รัก ผมกำลังจะไปหาทุกคนแล้วนะ รอนานไหม"
หลังจากนั้นสติที่มีอยู่น้อยนิดก็ได้ค่อยๆ เลือนหายไป จนไม่รู้สึกอะไรในที่สุด
13K
