Survival Games [เกมส์แห่งการเอาชีวิตรอด]

จุดอพยพที่ 6 จังหวัดนครนายก เขตใต้...
หลังผ่านวิกฤตครั้งใหญ่กับพวกลิซาร์ดแมนมาได้ กลุ่มของกันต์ก็พากับเร่งรีบกลับเข้าสู่เขตปลอดภัยทันที โดยมีกันต์เป็นผู้นำกลุ่มขากลับ ตลอดทางมีสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น ทำให้พวกเขาใช้เวลาไม่นานนักก็สามารถกลับมาถึงเขตปลอดภัยได้ในที่สุด
ทว่าเมื่อพวกเขากลับเข้าสู่พื้นที่ปลอดภัยเขตใต้ ในเวลานี้กลับมีกลุ่มนักล่ามากมายจนผิดสังเกต ใบหม่อนเริ่มมีสีหน้าที่ซีดเผือดลง เพราะหนึ่งในกลุ่มนักล่าพวกนั้นมีคนที่เธอรู้จักอยู่ นั่นคือชายหนุ่มที่ชื่อบอมติดอันดับที่สองแสนปลายๆ ในรายชื่อลิสต์ทั่วโลก แต่ในจุดอพยพที่ 6 เขาคือผู้ที่แข็งแกร่งเป็นอันดับที่ 3
ทั้งยังเป็นพี่ชายของบูมหรือก็คือชายฉกรรจ์หัวหน้ากลุ่มที่กันต์ได้ฆ่าไปไม่กี่วันก่อนหน้า เมื่อบอมเห็นหน้าของใบหม่อน สายตาปรากฏความเคียดแค้นชิงชัง เขารีบนำพากลุ่มมุ่งเป้าหมายไปทางกลุ่มของกันต์ทันที ส่วนกันต์เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของใบหม่อนกับสายตา และทิศทางที่เธอมองไปทางกลุ่มคนที่กำลังตรงมาหาพวกเขา
แม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมดแต่ก็พอที่จะคาดเดาได้ไม่ยากว่าต้องมีปัญหาตามมาแน่ๆ ขณะที่ใบหม่อนกำลังจะปลีกตัวจากไปเพื่อไม่ให้พี่เขยของเธอต้องเดือดร้อนอีก ทว่ากลับถูกคว้ามือจากกันต์โดยที่เธอแทบจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
"พี่เขยรีบปล่อยหนูเถอะค่ะ หนูไม่อยากสร้างปัญหาให้พี่เพิ่มอีก" ใบหม่อนรีบพูดด้วยน้ำเสียงที่ลุกลี้ลุกลน
"ไม่เห็นเป็นไรเลยนิ ตั้งแต่วันแรกเธอก็สร้างเรื่องให้พี่ตลอดไม่ใช่หรอ แล้วพี่เองก็ไม่ชอบที่เห็นเธอเอาแต่วิ่งหนีปัญหา อีกอย่างจะยังไงซะเธอก็เป็นน้องสาวของใบหลิว พี่ไม่ปล่อยให้เผชิญหน้ากับอันตรายคนเดียวหรอกน่า" กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
"ตะ..แต่..ครั้งนี้ไม่เหมือนกันนะคะ ชายคนนั้นคือพี่ชายแท้ๆ ของบูมหัวหน้ากลุ่มที่พี่เขยฆ่าไป เขาเป็นอันดับ 3 ของจุดอพยพที่ 6 ทั้งยังมีลูกน้องอีกเป็นจำนวนมาก" สิ้นเสียงของใบหม่อนเอก อาร์ต มิ้น ถึงกับรีบตีตัวออกห่างทันที มีเพียงโชคกับลัคกี้เท่านั้นที่ยังยืนข้างๆ กันต์ โดยเฉพาะลัคกี้ที่ดูจะอึ้งไปเมื่อรู้ว่ากันต์ไปสร้างวีรกรรมอะไรมา
ทว่ากันต์กลับยิ้มขำๆ พลางก้มหน้าลงไปกระซิบข้างๆ หูของใบหม่อน "วางใจเถอะ!! ในจุดอพยพที่ 6 ไม่มีใครเก่งพอจะเอาชนะลิซาร์ดแมนสวมเกราะได้ ต่อให้เป็นอันดับที่ 1 ของที่นี่ไปเอง ก็คงตายไปแบบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ"
ใบหม่อนถึงกับเริ่มมีสีหน้าที่ตกตะลึงปนแปลกใจขึ้นมาทันที หากเป็นเช่นที่พี่เขยเธอพูดมาก็หมายความได้เพียงอย่างเดียวว่า ในจุดอพยพที่ 6 ก็จะต้องไม่มีใครเอาชนะพี่เขยได้เช่นกัน คำพูดแบบนี้ไม่ต่างไปจากการโอ้อวดตัวเองเลยแม้แต่น้อย แต่ภายในใจของใบหม่อนกลับรู้สึกว่าพี่เขยนั้นไม่ได้โกหกเธอ
สำหรับกันต์ที่อยู่ในวงการนักล่ามาหลายปี ก็พอรู้เหมือนกันว่า 10 อันดับ ของจุดอพยพที่ 6 มีใครบ้าง แม้ว่าในรายชื่ออันดับลิสต์ทั่วโลกจะไม่บอกข้อมูลของคนอื่นๆ แต่พวกนักล่าทั้งหมดมักชอบนำอันดับของตนออกมาโอ้อวด และเปิดเผยต่อสาธารณชนอยู่บ่อยครั้ง เพื่อระดมตั้งกลุ่มยกตนขึ้นเป็นผู้นำ
มันจึงทำให้เขามั่นใจได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นว่า ต่อให้ 10 อันดับแรกในจุดอพยพที่ 6 มาพร้อมกัน เขาก็สามารถรับมือได้อย่างสบายๆ ยิ่งถ้าต้องฆ่าด้วยแล้วถือว่าหวานหมูด้วยซ้ำ เพราะอันดับ 1 ในจุดอพยพนั้นมีอันดับระดับโลกอยู่ที่สองแสนต้นๆ มันจึงเป็นสิ่งที่เขาไม่จำเป็นต้องกังวลเลยแม้แต่น้อย
สำหรับที่เขากลัวจริงๆ คือคนเก่งที่ไม่ยอมเปิดเผยตัวตนซะมากกว่า เพราะเขาคิดเสมอว่าคนที่เก่งจริงย่อมไม่เผยตัวตนง่ายๆ แน่นอน นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่บอกอันดับของตนให้ใครรู้ แม้กระทั่งใบหม่อนเองก็ตามที พอกลุ่มคนของบอมมาประจัญหน้ากับกลุ่มของกันต์ พี่โชคก็รีบออกตัวมาเบื้องหน้าเพื่อจะพยายามพูดจาไกล่เกลี่ย
"!!!!?"
ในเสี้ยววินั้นดาบในมือของบอมก็ตวัดออกไปทันที ยังดีที่ใบหม่อนกับลัคกี้มีสติครบถ้วน จึงพุ่งตัวเข้าไปใช้อาวุธของพวกเธอป้องกันโชคไว้ได้ทัน แต่ระดับพลังที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว ก็ส่งร่างของทั้งสามกระเด็นไปหลายสิบเมตร กลุ่มของเอกรีบเข้าไปดูอาการของทั้งสาม แต่พอได้ยินคำขู่ของบอมทำเอาทั้งสามถึงกับหยุดชะงักไป
"ใครคิดช่วยพวกมัน ตายสถานเดียว"
ทั้งสามได้แต่เดินคอตกกลับไปโดยไม่แม้แต่จะหันมองกลุ่มของโชคอีกเลย ถึงแม้พวกเขาจะร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายครั้ง แต่นั่นคือการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดล้วนๆ ซึ่งถ้าหากพลาดก็แค่ตายเท่านั้น ทว่าการต้องสู้กับมนุษย์ด้วยกันเองแล้ว ถ้าพวกเขาแพ้คงหนีไม่พ้นการถูกทรมานเป็นแน่ ยิ่งชื่อเสียงในด้านลบของกลุ่มบอมยังมีมากอีกด้วย
ผิดกับกันต์ที่เขาไม่ได้สนใจจะช่วยป้องกันทั้งสามเลยแม้แต่น้อย เพราะรับรู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้คิดที่จะฆ่า เหมือนจงใจโอ้อวดพลังเท่านั้น ส่วนเหตุผลน่าจะเป็นเพราะมีกลุ่มนักล่าอีกสองกลุ่ม ที่อยู่ไม่ห่างกันมากนักแม้จะหลบซ่อนและปิดบังใบหน้า แต่เขามั่นใจว่าน่าจะเป็นกลุ่มของอันดับที่ 1 และ 2 ในจุดอพยพที่ 6
เขาจึงแน่ใจว่าบอมไม่กล้าลงมือสังหารทั้งสามคนแน่นอน แต่ที่มันมาวันนี้เพียงเพื่อจะฆ่าเขาล้างแค้นให้น้องชายของมันเท่านั้น ก่อนจะมีชายหนุ่ม 4-5 คนชี้มาทางเขา เป็นคนที่รอดชีวิตในกลุ่มของชายฉกรรจ์ที่เขาฆ่านั่นเอง
"แกเหรอ!! นักฆ่าสีดำ"
"ใช่แล้....." ยังไม่ทันที่กันต์จะตอบรับได้อย่างเต็มคำ บอมก็พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วจนมองแทบไม่ทัน แต่ผิดตรงที่ไม่ใช่กับสายตาของกันต์ ที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนและออกจะช้าไปเสียด้วยซ้ำ เขาจึงเอี้ยวตัวหลบฉากเพียงเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือซ้ายคว้าไปที่ใบหน้าของบอม แล้วอัดกระแทกลงไปกับพื้นอย่างรุนแรง
"ตู้มมมมม!!!!"
".........."
เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง พื้นที่รอบนอกเขตใต้กลายเป็นเงียบกริบไปทันที ยิ่งพวกลูกน้องของบอมถึงกับช็อคแข็งค้างจนกลายเป็นรูปปั้นไป พลางรำพึงรำพันเหมือนคนเสียสติ
"บะ..บ้าไป..แล้ว..เจ้านี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ"
กลุ่มคนที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ นัยน์ตาแทบจะถลนออกจากเบ้า แม้แต่อันดับที่ 1 กับ 2 ยังแทบไม่เชื่อสายตัวของตัวเอง เพราะทั้งสามเคยอยู่กลุ่มเดียวกันมาก่อน ทว่านิสัยของบอมกลับโหดเหี้ยมมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พวกเขารับไม่ได้จนต้องสลายกลุ่ม จากนั้นต่างคนต่างไปสร้างกลุ่มใหม่ของตนเอง
แม้พวกเขาจะอยู่คนละระดับกัน แต่พลังฝีมือของพวกเขาถือว่าใกล้เคียงกันมาก แต่กลับเจอชายหนุ่มที่เพิ่งจะมีชื่อเสียงเมื่อไม่กี่วันก่อน เอาชนะได้เพียงหนึ่งการโจมตีแถมยังไม่ใช้อาวุธในมืออีกต่างหาก แล้วจะไม่ให้พวกเขาตกอกตกใจได้ยังไงกัน ส่วนบอมเองก็แทบจะสิ้นสติจากการการโจมตีของชายหนุ่มตรงหน้า
ทั่วทั้งร่างกายสั่นสะท้านราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เจ็บปวดจนแทบขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ ยิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่มที่เขาคิดที่จะฆ่าเมื่อครู่ ทำเอาเกิดความหวาดกลัวอย่างจับจิตขึ้นภายในใจ เพราะมันเป็นคำพูดที่ตัวมันเองเพิ่งจะพูดเมื่อสักครู่นี้ด้วย
"ใครคิดช่วยมัน ตายสถานเดียว!!"
กันต์มองร่างของบอมที่ยุบลงไปกับพื้นดินด้วยแววตาที่เย็นชา แล้วกระทืบลงไปที่ข้อเข่าขวาอย่างเต็มแรง จนเนื้อหนังแบนราบติดกับพื้นส่วนกระดูกช่วงเข่าถึงกับแหละละเอียดทันที ใบหน้าของบอมแสดงออกถึงความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส และร้องโอดครวญอย่างน่าเวทนา ก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึก
"นี่คือสิ่งตอบแทนที่ทำร้ายเพื่อนของผม" สิ้นเสียงเขาก็เดินไปเก็บดาบของบอม พร้อมกับเอียงคอมองไปยังคนที่รอดชีวิต 4-5 คนที่เขาเคยไว้ชีวิตไปเมื่อคราวก่อน และพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยียก "ก่อนหน้านี้อุส่าห์ไว้ชีวิต แต่ดันแว้งกัดพาคนกลับมาเพื่อฆ่าผมอีก งั้นก็อย่าอยู่เลยพวกมึง"
"ฉัวะ!! ฉัวะ!!"
"ฉัวะ!! ฉัวะ!! ฉัวะ!!"
เมื่อพูดจบกันต์เคลื่อนที่ด้วยความเร็วถึงห้าส่วน ทุกการลงดาบแต่ละครั้งจะต้องมีหัวคนลอยกระเด็นขึ้นฟ้า เป็นการลงมือฆ่าอย่างโหดเหี้ยมไร้ปรานีที่สุด ทว่ากลับไม่มีใครมองเห็นการเคลื่อนไหวของเขาสักคน จนกระทั่งเมื่อกันต์กลับมายืนอยู่จุดเดิม พร้อมกับหัวคนทั้งห้าร่วงลงสู่พื้นดินในเวลาแทบจะพร้อมๆ กัน
ภาพความป่าเถื่อนโหดร้ายของกันต์ได้สลักลึกลงไปในใจของทุกๆ คนที่นี่ได้เป็นอย่างดี แต่ก็มีไม่น้อยที่สะใจกับภาพตรงหน้าพวกเขา เพราะชื่อเสียงด้านลบของบอมเองก็ใช่ย่อยเหมือน มีคนจำนวนไม่น้อยที่เกลียดชังขี้หน้ากลุ่มคนเหล่านี้ไปถึงขั้วกระดูก เพียงแต่ไม่มีพลังและกำลังคนที่จะไปต่อกรได้ก็เท่านั้นเอง
"ปัง!! ปัง!!"
ทว่ากันต์เองก็ยังไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาก้มเก็บก้อนหินขึ้นมาสองก้อน และปามันไปทางกลุ่มของนักล่าอันดับหนึ่งและสองเกือบจะพร้อมกัน โดยยั้งมือไม่ได้ใช้พละกำลังอย่างเต็มที่ แต่มันก็รุนแรงมากพอที่อันดับหนึ่งและสองที่เอาดาบขึ้นมาตั้งรับ จะถอยหลังครืดไปกับพื้นหลายเมตร ทำเอามือของทั้งสองชาด้านแข็งเกร็งไปทันที
เหตุผลที่เขาจงใจสร้างความหวาดกลัวให้กับอันดับหนึ่งและสองนั้น เป้าหมายมีเพียงสองอย่างคือ หนึ่งต้องการให้พวกเขาปิดปากให้เงียบสนิท สองถ้าภายภาคหน้าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา คนที่พวกเขาจะนึกถึงเป็นคนแรกก็คือเขา มันเป็นเสมือนการเชื้อเชิญเป็นพวกทางอ้อม แม้พวกเขาจะไม่ได้อยู่ในกลุ่มเดียวกัน แต่พวกเขาก็คงไม่คิดตั้งตนเป็นศัตรูกับเขาแน่ และเขาก็ไม่เคยได้ยินเรื่องที่ไม่ดี ของอันดับหนึ่งและสองมาก่อน
"คิดว่าทุกคนคงเห็นนะว่าใครเป็นคนหาเรื่องก่อน ถ้าจะให้ดีช่วยปกปิดตัวตนของผมก็จะขอบคุณอย่างมาก หวังว่าในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ผมจะไม่ต้องฆ่าใครเพิ่มอีกนะครับ อ่อ!! ถ้าสนใจจะจ้างไปทำภารกิจ ให้ติดต่อผ่านเจ้าของร้านท่านนี้นะครับ"
พอกันต์พูดจบเขาก็ผายมือไปทางพี่โชค แต่ทุกคนที่ได้ฟังถึงกับต้องกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ รีบพยักหน้าตกลงกันอย่างพร้อมเพรียง พลางหันไปมองคนในกลุ่มคนของบอมที่เหลือ และถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"พวกนายต้องการจะเคลียร์ปัญหากับผมต่อ หรือจะจบเรื่องทุกอย่างลงตรงนี้แต่โดยดี" แม้จะถามอย่างสุภาพแต่อากัปกริยาบ่งบอกว่าถ้าต้องการมีเรื่องต่อ พวกมันทุกคนต้องตายที่นี่แน่นอน
แล้วมีหรือที่พวกมันจะกล้ามีเรื่องต่อ ได้แต่ก้มหัวขอบคุณที่ไม่เอาชีวิตพวกเขาแล้วรีบลาจากไปทันที หลังจากนั้นเขาก็ไม่ลืมที่จะเดินกลับไปฆ่าบอมทิ้ง เมื่อมันไม่มีแม้แต่เสียงที่จะร้องออกมาแล้ว พร้อมกับรูดทรัพย์ทั้งหมดของบอมไป พลางหันไปพูดกับใบหม่อนและพี่โชคเล็กน้อย
"ใบหม่อนเก็บของทั้งหมดแล้วกลับบ้านไปพักผ่อนกัน พี่โชคพรุ่งนี้พวกเราค่อยคุยกันใหม่นะครับ วันนี้เหนื่อยแล้วขอกลับไปพักผ่อนก่อนละกัน" สิ้นเสียงของกันต์เขาก็จากไปโดยไม่สนใจอีก
โชคกับใบหม่อนดูจะอึ้งๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ทั้งสองก็ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้อย่างดีเยี่ยม และตอบรับคำของกันต์อย่างเป็นกันเอง ทำเอาใครหลายคนในที่นี้จำต้องสลักภาพของกลุ่มคนเหล่านี้ไว้ให้ดีๆ ว่าอย่าได้ไปมีเรื่องด้วยโดยเด็ดขาดไม่งั้นศพไม่สวยแน่นอน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.8 ปัญหาใหม่อีกแล้ว

นิยายแนะนำ

Survival Games [เกมส์แห่งการเอาชีวิตรอด]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.8 ปัญหาใหม่อีกแล้ว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้