หลังจากนำเงิน 20 เหรียญทองไปฝากที่โรงรับฝากเงินเรียบร้อยแล้ว ลี่ถิงเอาเงิน5 เหรียญทองให้เฉิงคุณเป็คนเก็บเอาไว้
และเงิน500 เหรียญเงินนั้นนางจะนำไปซื้อเกวียนเทียมลา และของจำเป็เข้าบ้านและซื้อเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มใหม่ทั้งหมด
และนางยังให้สามีไปสอบถามช่างถึงเื่ที่จะสร้างบ้านใหม่และทำกำแพงล้อมรอบที่ดินทั้งหมดของพวกเขาด้วย
“ท่านพี่ ท่านไปสอบถามถึงราคาสร้างบ้านที่ร้านช่างไม้ได้หรือไม่เ้าคะ ข้าอยากทราบหากเรา้าสร้างบ้านหลังใหม่จะต้องใช้เงินเท่าไหร่”
“อืม เอาไว้ซื้อของเสร็จแล้ว พวกเราค่อยไปด้วยกันดีหรือไม่ จะไปซื้ออะไรก่อนหรือ”
“อืม ข้า้าไปที่ร้านขายข้าวกับธัญพืช จากนั้นก็ร้านขายเครื่องเทศ ร้านขายผ้า และไปซื้่อเกวียนเทียมลาเ้าค่ะ”
“จริงหรือขอรับพี่สะใภ้ บ้านเราจะมีเกวียนเทียมลาแล้วจริงๆใช่หรือไม่ขอรับ” สวี่คุณถามออกมา แถมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีก จนลี่ถิงไม่รู้ว่าเขาดีใจหรือเสียใจกันแน่
“จริงสิ พี่สะใภ้เคยหลอกเ้าหรือน้องรอง”
“ไม่เคยขอรับ ข้าดีใจมากเลย ที่บ้านของเราจะมีเกวียนใช้แล้ว เวลาพี่ใหญ่เข้าเมืองจะได้ไม่ต้องเดินอีกเวลาที่เกวียนลุงหลี่ที่นั่งเต็ม”
“น้องเล็กล่ะเ้าอยากได้อะไร พี่สะใภ้จะซื้อให้เ้าทุกอย่างเลย”
“จริงหรือขอรับ ข้าอยากได้กระดาษ พู่กันแล้วก็หมึกขอรับ ข้าอยากฝึกเขียนอักษร”
“ได้ๆ พี่สะใภ้คนนี้จะซื้อให้เอง"
เฉิงคุณมองน้องชายกับลี่ถิงที่จูงมือคุยกันไปตามถนน ในขณะที่เดินไปยังร้านขายข้าวและธัญพืช
นับว่าการตัดสินใจของเขาครั้งนี้ถูกต้องจริงๆ ขอบคุณ์ที่เขาไม่ได้เลือกคนผิด ถ้าหากว่านางนิสับร้ายกาจเขาคงต้องรีบพานางกลับไปหรือไม่ก็ไล่นางออกไปเป็แน่
“ท่านพี่เ้าคะ เราสร้างบ้านสัก 5ห้องก่อนดีหรือไม่ เอาไว้เรามีเงินมากกว่านี้ค่อยซื้อที่ดินเพิ่มและค่อยสร้างบ้านใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม”
“ได้ๆ เ้า้ายังไง ก็บอกกับนายช่างเลย รีบซื้อของก่อนเถอะ”
“เ้าค่ะ”
หลังจากลี่ถิงซื้อข้าวสารชั้นดี 100 จิน แป้งสาลี 100 จินเมื่อจ่ายเงินเสร็จแล้ว จึงฝากหลงจู๊เอาไว้ก่อน
เฉิงคุณพานางมาที่ร้านเครื่องปรุง พบว่ามีเพียง เกลือ น้ำตาล และซีอิ้วขายเท่านั้น ลี่ถิง ซื้อน้ำตาล 5จิน เกลือ10จิน ซีอิ้ว1ไหใหญ่และนางก็ทำเช่นเดิมคือฝากเอาไว้ก่อน
จากนั้นเป้าหมายต่อไปคือร้านขายผ้า นางซื้อเสื้อผ้าสำหรับตัวเอง 5ชุด และซื้อให้ สามีและน้องชาย คนละ 5ชุดเช่นเดียวกัน
จากนั้นนางซื้อผ้าไปทำเป็ที่หมอน ผ้าห่ม และฟูกนอน เมื่อซื้อของและจ่ายเงินจนครบแล้วและฝากทางร้านเอาไว้ก่อน
จุดหมายต่อไปคือตลาดค้าสัตว์ ลี่ถิง้าเกวียนเทียมลา หากต่อไปจะเข้ามาขายของในเมืองจะได้สะดวกไม่ต้องรอเกวียนรับจ้าง
เมื่อเดินมาถึงตลาดค้าสัตว์เฉิงคุณเดินนำหน้าน้องชายและภรรยาเข้าไปในส่วนของ ลาและม้า ซึ่งอยู่ถัดออกไปจากวัวเข้าไปด้านใน
ฮั่นคุนมองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น สวี่คุณเองถึงแม้ว่าจะไม่แสดงออกว่าเขาดีใจไม่น้อยแต่ภายในใจเขาร้องกู่ก้องดีใจเป็ที่สุด พี่สะใภ้ของเขาดีที่สุด
“ท่านพี่เ้าคะ ท่านกับน้องๆไปเลือกลากันก่อนเถอะเ้าค่ะ"
“อืม เดี๋ยวพี่ไปเลือกเอง เ้าพาน้องไปเลือกเกวียนทางด้านนั้นรอพี่เลยก็แล้วกัน”
“เ้าค่ะ เอาแบบนั้นก็ได้จะได้เสร็จเร็วๆ”
เฉิงคุณเลือกลาตัวผู้อายุประมาณ 2ปี สีเทามาหนึ่งตัว ลาตัวนี้ราคา40 เงินซึ่งแพงกว่าวัว อยู่ 10เงิน
ลี่ถิงและน้องๆเลือกเกวียน ราคา12เงิน และเมื่อจ่ายเงินสำหรับลาและเกวียนแล้วทางร้านก็ช่วยเทียมลาเข้ากับเกวียนทันที
เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงพากันขับเกวียนออกจากตลาดค้าสัตว์เพื่อที่จะไปรับของที่ซื้อแล้วฝากเอาไว้ก่อนหน้านั้นด้วย
ลี่ถิงให้เฉิงคุณขับเกวียนไปซื้อเหล้าขาวและไหเปล่า จากนั้นนางก็ไปซื้อเมล็ดผักเพื่อเอากลับไปปลูกในแปลงผักที่นางเตรียมเอาไว้ และนางยังได้ซื้อเชือกเส้นเล็กๆกลับไปด้วยนางจะลองทำที่ดักปลาดู
หลังจากนั้นก็พาฮั่นคุณไปร้านหนังสือและซื้อของที่เขาอยากได้ สวี่คุณเองก็ซื้อกลับไปด้วยเช่นกัน ในอนาคตลี่ถิงจะส่งพวกเขาไปเข้าเรียนที่สถานศึกษาในเมือง
เมื่อซื้อของที่้าครบแล้ว เฉิงคุณบังคับเกีวียนมารับข้าวของที่ซื้อเอาไว้จนครบและยังได้ซื้อถั่วเหลืองและถั่วเขียวกลับไปด้วยหลาย 10 จิน
จากนั้นทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปยังร้านช่างไม้ทันที เพื่อพูดคุยสอบถามเกียวกับการสร้างบ้าน เมื่อมาถึงร้านช่างไม้ เฉิงคุณจอดเกวียนให้ทุกคนลงก่อน
จากนั้นเขาก็หาที่จอดเกวียนโดยมีลูกจ้างในร้านช่างไม้รับหน้าที่ดูแลเกวียนให้เพราะบนเกวียนมีข้าวของอยู่เยอะมาก
“คารวะนายช่างขอรับ วันนี้ข้าและภรรยาอยากมาสอบถามเกี่ยวกับการสร้างบ้านหลังใหม่ขอรับ”
“ เข้ามานั่งข้างในก่อนแล้วค่อยพูดคุยกันเถอะ ”
“ขอบพระคุณนายช่างขอรับ”
“ เอาหล่ะไหนว่ามา พวกเ้า้าบ้านแบบไหนและขนาดเท่าไหร่ มีแบบบ้านมาด้วยหรือไม่”
“ไม่มีขอรับ ทางนายช่างเองมีแบบให้ข้าดูหรือไม่”
“เอ่อ ท่านพี่ เ้าคะ ข้าขอวาดแบบเองได้หรือไม่เ้าคะ”
“โอ้ แม่นางเ้าวาดเป็เช่นนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นข้าจะเอากระดาษกับพู่กันมาให้ รอประเดี๋ยว”
หลังจากที่นายช่างนำกระดาษและพู่กันมาให้แล้ว ลี่ถิงลงมือวาดแบบบ้านในแบบที่ตัวเอง้าพร้อมทั้งวาดแบบห้องน้ำอีกด้วย
พอนายช่างใหญ่เ้าของร้านช่างไม้ได้เห็นแบบบ้านที่ลี่ถิงวาดถึงกับเอ่ยปาก ขอซื้อแบบบ้านที่นางวาดเพื่อที่เขาจะได้นำไปเสนอลูกค้าหากมีคน้าจะสร้างบ้านในอนาคต
ลี่ถิงเองกลับบอกว่าไม่ขายแต่จะยกให้เลยขอเพียงนายช่างทำบ้านของนางออกมาให้ดีที่สุด นายช่างจึงตกลงจะไม่รับค่าจ้างค่าสร้างบ้านจะคิดแค่ค่าวัสดุเท่านั้น
เมื่อเป็แบบนี้ลี่ถิงเองก็พอใจมาก และได้ปรึกษาเื่ทำกำแพงล้อมรอบที่ดินด้วย ซึ่งนายช่างเองก็บอกว่าจะรับสร้างให้และให้ลี่ถิงจ่ายแค่ค่าวัสดุก็พอ
ส่วนค่าแรงถือว่าแลกกับแบบบ้านของนางไป จากแบบบ้านที่นางวาดแบบออกมาหลังคาใช้กระเบื้องมุงทั้งหมด บ้าน 5 ห้องนอน ห้องครัว 1 ห้องน้ำ 2 ห้อง ห้องเก็บเสบียง 1ห้อง
ลี่ถิงให้ช่างทำเป็ห้องใต้ดินประตูทางลงอยู่ที่ห้องครัว และมีห้องโถงรับแขก 1ห้อง และห้องกินข้าว 1ห้อง รวมๆแล้วจากที่คิดว่าจะทำบ้านแค่หลังเล็กๆก่อน กลับทำเล็กๆไม่ได้แล้ว
ไหนๆก็จะสร้างบ้านใหม่แล้วก็สร้างให้ดีไปเลยในเมื่อค่าแรงไม่ต้องจ่าย จ่ายแค่ค่าวัสดุ ลี่ถิงคิดว่าเงินในมือมีพอแต่ก็กลัวว่าเงินสำรองจะไม่มี นางจึงตั้งใจว่าจะต้องเข้าป่าทุกวันเพื่อหาของป่ามาขายจะได้มีเงินสร้างบ้านหลังใหม่
“จากที่ข้าคำนวนดูแล้วค่าอิฐกับกระเบื้อง 30 เหรียญทอง ส่วนกำแพงข้าต้องขอไปดูที่ดินของพวกเ้าก่อนข้าถึงจะรู้ได้แน่ชัดว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่”
“ได้ขอรับ ท่านสะดวกจะไปดูวันไหนหรือขอรับ ข้าจะได้ไม่ต้องเข้าป่า อยู่รอท่านก่อน”
“ข้าอยากทำกำแพงก่อนเ้าค่ะ ส่วนบ้านเอาไว้สร้างหลังจากที่ผ่านฤดูหนาวไปแล้วเ้าค่ะ แต่วันนี้ข้าจะจ่ายค่ามัดจำไว้ก่อน 5เหรียญทอง นายช่างใหญ่เห็นว่าเป็เช่นไรเ้าคะ”
“ได้ ข้าไม่มีปัญหา รอสักครู่ข้าจะไปนำสัญญาจ้างงานมาให้พวกเ้าลงชื่อ”
“ขอรับ ”
หลังจากที่ลงชื่อในสัญญาจ้างงานแล้ว เฉิงคุณพาภรรยากับน้องชายกลับบ้านทันที โดยมีนายช่างขี่ม้าตามมาด้วยเพื่อไปดูที่ดินบริเวณที่จะสร้างกำแพงล้อมรอบ
ตอนนี้ในบ้านเหลือเงินอยู่ไม่พอสร้างบ้านส่วนกำแพงนั้นอย่างต่ำจะต้องไม่น้อยกว่า 5เหรียญทองแน่ๆหากทั้งหมดใช้อิฐในการสร้างจากการคาดเดาของลี่ถิง
หลังจากที่นายช่างมาดูที่ดินของพวกเขาโดยละเอียดแล้ว จึงประเมินราคาอิฐทั้งหมดที่ใช้ เป้นเงิน 5เหรียญทอง ลี่ถิงนำเงินที่นางมีอยู่จ่ายเป็ค่ามัดจำให้กับนายช่างใหญ่อีก 3เหรียญทอง
หลังจากนายช่างใหญ่กลับไปแล้วทุกช่วยกันขนของลงจากเกวียนและน้องชายทั้งสองจูงลาไปเล็มหญ้าและดื่มน้ำที่ลำธาร โดยสวี่คุณตั้งชื่อให้กับเ้าลาว่าต้าหวัง
“ท่านพี่มื้อกลางวันกินซาลาเปาไปก่อนนะเ้าคะ พวกเรามัวแต่ตื่นเต้นดีใจจนลืมกินข้าวไปเสียได้นี่ก็เลยเวลามามากแล้ว ”
“อืม พี่จะไปตักน้ำที่ลำธารมาใส่ตุ่มให้เ้าก่อน เ้าเก็บของให้เข้าที่เข้าทางก่อน ของสิ่งไหนหนักเ้าอย่าได้ไปยกมันเด็ดขาดรอพี่กลับมาแล้วพี่จะมายกไปเก็บให้”
“เ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว ท่านพี่ชุดของท่านที่มันเก่าและขาดมากแล้วก็ทิ้งๆไปเถอะเ้าค่ะไม่ต้องซักแล้ว หากชุดไม่พอข้าจะทำให้ท่านเพิ่ม”
“อืม ได้พี่จะเชื่อเ้า”
ในขณะที่คนบ้านหยางกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่นั้นไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ตกเป็ที่วิพากษ์วิจารย์ของชาวบ้าน ไม่นานข่าวที่บ้านหยางซื้อเกวียนเทียมลา กลับมาก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
บ้างยินดีไปกับพวกเขา บ้างก็พากันอิจฉาริษยา บ้างก็นินทาว่าร้าย จะมีใครไม่อิจฉาบ้างล่ะ เด็กกำพร้าไร้บิดามารดาสามารถแต่งภรรยาที่งดงามเข้ามาได้ แถมยังสามารถซื้อเกวียนลาได้ นับว่าฐานะความเป็อยู่ของพวกเขาดีไม่น้อย
อย่ามองว่าบ้านที่พวกเขาอยู่เป็กระท่อมผุพัง เกวียนลายังสามารถซื้อมาได้ อีกไม่นานก็คงสามารถสร้างบ้านหลังใหม่ได้เช่นกัน
ส่วนคนบ้านอันนั้น อิจฉาระคนเกลียดชัง อิจฉาแล้วยังไงในเมื่อคนบ้านอันตัดสัมพันธ์กับคนบ้านหยางทันที ที่บิดาของเฉิงคุณเสียชีวิตลง
แถมยังไม่คืนของหมั้นให้กับบ้านหยางอีกด้วย ซึ่งเื่นี้ก็ทำให้เฉิงคุณไม่พอใจและไม่คิดจะญาติดีกับคนพวกนี้อีกต่อไป
ตอนนี้เขามีภรรยาที่ดี นางงามทั้งหน้าตาและจิตใจ และยังเป็ผู้หญิงที่มีความรู้ความสามารถเขาจะต้องเกาะขานางเอาไว้ให้แน่นๆเชียวหล่ะ
ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนๆเขาจะไม่มีวันปล่อยนางไปเด็ดขาด นางจะต้องเป็ภรรยาของเขาเท่านั้น
แต่จะว่าไปยังไม่ได้เข้าหอเลยนี่นะ ไม่ได้การแล้วจะต้องรีบเปลี่ยนข้าวสารเป็ข้าวสุกให้เร็วขึ้นไม่เช่นนั้นอาจจะมีคนมาแย่งนางไปจากพวกเขาพี่น้องก็ได้
1K
