ปล้นบ้านผิดชีวิตเปลี่ยนแปลง
ตอน โดนจับมัด
อากาศรอบตัวเย็นเฉียบ ภาพตรงหน้าคือหิมะขาวโพลน ฝอยเกล็ดหิมะโปรยลงมาบนเส้นผมสีดำขลับจนขาวโพลน
ฮือ! ๆ ๆ เด็กสวยวัยแรกแย้มเดินย่ำหิมะด้วยเท้าเปล่าไปตามถนนที่มองไม่เห็นด้วยหิมะปกคลุมหนาตา สิ่งเดียวที่ให้ความอบอุ่นแก่เธอได้ก็คือตุ๊กตาหมีที่แขนซ้ายกอดไว้แนบอก
ลมเย็นพัดเข้าปอดจนแสบจมูก น้ำตาที่ไหลออกจากดวงตากลมแป๋วพาดถึงแก้มก็แข็งเป็เกล็ดขาว
อีกครั้งที่เด็กสาวกำพร้าโดนไล่ออกจากบ้านที่รับอุปถัมภ์ ั้แ่จำความได้ก็รู้เพียงว่าพ่อและแม่ทิ้งเธอตอนเป็ทารกไว้ที่โบสถ์แห่งหนึ่ง
เดินนานแสนนานเท่าใดไม่อาจจะนับก้าวได้เลย เมื่อแรงเฮือกสุดท้ายหมดลงร่างเพรียวบางอรชรก็ฟุบลงตรงหน้าที่ๆเธอถูกทิ้งั้แ่เกิด
"มิส ไอ" บาทหลวงวิ่งออกมาประคองเด็กสาววัยแรกรุ่นที่หมดสติหน้าจมกองหิมะ เขาพาเธอมานั่งในห้องอุ่นและติดต่อมูลนิธิให้มารับตัวกลับไป
เมื่อมาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่คุ้นเคยสาวน้อยก็ได้สติขึ้น เธอเดินออกมาหาซิสเตอร์หญิงที่ดูแลสถานเลี้ยงเด็กเดินมาลูบหัวและเอ่ยคำวิเศษ
"แม่หาบ้านใหม่ให้แล้วนะ"
เด็กสาวพยักหน้าและเดินออกมายังสนามเด็กเล่น เห็นเด็กน้อยวัยหกถึงแปดขวบกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน
"อยากกลับไปเป็เด็กอีกจัง ไม่ต้องรับรู้อะไร มีแต่ความสนุก" ไอเอ่ยขณะยืนพิงเสาทรงโรมันของอาคารเก่า
"ฮือ! ๆ ๆ แต่เธอจะไปบ้านใหม่ เธอจะทิ้งฉันไปเหรออริ" เด็กชายยืนร้องไห้ขี้มูกโป่งและชี้นิ้วไปยังเด็กหญิงผมเปีย ทั้งสองอายุน่าจะราวหกปีเศษๆ
ฮือ! ๆ ๆ เด็กหญิงก็ทรุดลงนั่งคุกเข่าร้องไห้เช่นกัน เสียงเด็กทั้งสองที่ร้องเหมือนจะขาดใจตายทำให้ไอเดินย่องมาแอบมอง
"ฉันก็ไม่อยากไป แต่พวกเค้าบอกว่าพ่อแม่ใหม่เลือกฉันแล้วนี่ ถ้าไม่ไปที่นี่จะไม่ได้รับทุน เด็กคนอื่นๆก็จะไม่มีข้าวกิน" เด็กหญิงตอบเด็กชาย
"งั้นเราหนีไปด้วยกัน หนีไปอยู่ด้วยกัน ถึงอายุจะเท่ากันฉันจะดูแลเธอเอง จะเป็พี่ชายให้เธอเอง" เด็กชายเอ่ยและเดินมาดึงแขนให้เด็กหญิงลุกยืน
"แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนเล่าอาเมน เราเป็เด็กอยู่เลย เงินก็หาไม่ได้" เด็กหญิงตอบ
"ฉันจะหางาน ล้างจานก็ได้ อะไรก็ได้ เธอทำงานบ้านก็พอ" เด็กชายตอบ
"แล้วถ้าเขาไม่รับล่ะ นายยังเป็เด็กนะอาเมน" เด็กหญิงเงยหน้าถามด้วยสีหน้าหมดหวัง
"งั้นฉันก็จะรับจ้างกวาดพื้น ถ้าเขาไม่รับฉันก็จะเป็ขอทาน จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น"
"ขอแค่เธออย่าไปเลยนะ ขอหละ แค่รู้ว่าเธอกำลังจะจากฉันไปก็เจ็บตรงนี้"
เด็กชายกล่าวทั้งน้ำตาก่อนจะเอากำปั้นน้อยทุบหน้าอก ปึก! ๆ
"ได้ งั้นพวกเราก็หนีไป ออกไปที่ๆผู้ใหญ่เค้าทำงานกันเถอะ" เด็กหญิงปาดน้ำตาแล้วจับมือเด็กชายวิ่งไปยังรั้วที่สูงท่วมหัว ทั้งสองพยายามปีนแต่ไม่มีทางจะเอื้อมถึงขอบ ผลัดกันผลักตูดก็ยังต่อตัวขึ้นไม่ถึงลนรั้ว
ฮือ! ๆ ๆ เด็กชายกับเด็กหญิงร้องไห้โฮแต่ก็ไม่หยุดปีนป่ายรั้ว ต่อให้จะตกลงมากี่ครั้งพวกเขาก็ลุกยืนขึ้นใหม่
สาวน้อยร่างบางเดินมายืนหลังเด็กๆในสภาพน้ำตาพาดแก้มขาวสองข้างเป็ทางยาวมาเจิ่งนองที่ปลายคางอันงอนงาม
"มานี่มา เดี๋ยวฉันจะเป็พี่ให้พวกเธอเอง เหยียบมือฉันนี่" ไอเอ่ยและก้มประสานมือให้เด็กชายและเด็กหญิงเหยียบปีนข้ามรั้วออกไปจนได้
ตุ๊บ! เสียงเท้าน้อยๆของน้องชายและน้องสาวยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำ นั่นคืออิสระภาพแรกของไอ อริ และอาเมน
เปี๊ยะ! ๆ หลังมือใหญ่ฟาดลงบนแก้มขาวของสาวสวยวัยยี่สิบปลาย เมื่อดวงตากลมโตเบิกโพลงขึ้นก็พบว่าตัวเองตื่นจากฝัน
สติค่อยๆกลับมาจึงรับรู้ว่าภาพในฝันผ่านมาแล้วสี่ปี ภาพปัจจุบันคือห้องเย็นที่มืดสลัว มีชายรูปร่างปราดเปรียวสูงใหญ่ยืนอยู่ข้างๆเตียงเหล็กที่ไอนอนอยู่
หิ! ๆ เสียงหัวเราะของมาเฟียหนุ่มวัยกลางคนดังกึกก้องในห้องมืดที่อับและชื้นราวกับห้องใต้ดิน
"ปล่อย ปล่อยฉันนะ" โจรสาวนอนดิ้นตัวเมื่อเพิ่งรู้ว่าตัวเองถูกมัดติดกับเตียงเหล็ก
ข้อมือสองข้องถูกมัดให้กางแขนและตรึงติดกับหัวเตียง ข้อเท้าถูกโซ่เหล็กล่ามในสภาพนอนถ่างอ้าขา
หิ! ๆ มาเฟียหนุ่มหน้าดุหัวเราะแล้วเอาหลังมือสากใหญ่ลูบแก้มขาวๆ
"จะปล่อยได้ยังไง ริอาจมาปล้นบ้านฉันนี่ คนแบบเธอมันต้องโดนลงโทษให้สาสม"
"ฉันขอโทษ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันมีน้องต้องดูแล" สาวสวยเอ่ยขณะทำหน้าจะร้องไห้
"เหอะ ๆ อ้างไปเรื่อย ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ฆ่าเธอ หิ ยิงหนึ่งนัดไม่ผิดกฎหมายด้วยสิ"
มาเฟียหนุ่มเอ่ยขณะล้วงปืนสั้นที่เหน็บเอวออกมา ถูปลายกระบอกปืนกับขาอ่อนขาวๆที่เลยพ้นออกมาจากชายชุดเดรสสีแดง
"ฉันมีน้องจริงๆ ฮือ! ๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ที่มาขโมยก็แค่หาเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ฉันตั้งใจจะเอาไปแค่ชิ้นเดียวจริงๆ" โจรสาวบีบน้ำตานอนอ้อนวอน
"เหอะ เอาชิ้นเดียว ชิ้นที่แพงที่สุดเลยรึ" หนุ่มหล่อเอ่ยและใช้ปากกระบอกปืนถลกชายเดรสร่นขึ้นสูงจนเห็นกางเกงในสีขาวและความโหนกนูนของเนินหน่าวที่อวบอูม
"อึก! สวยซะด้วยสิ จะฆ่าทิ้งก็เสียดายแย่ ขืนจับส่งตำรวจก็ติดคุก ว้าเสียดายจัง ความที่ถูกกักขังไว้คงไม่ได้ใช้งาน"
หนุ่มหน้าหล่อเอ่ยขณะเอาปากกระบอกปืนถูกับเป้ากางเกงในตัวน้อย
ฮือ! ๆ ๆ โจรสาวร้องไห้โฮออกมาจริงๆเสียแล้ว เธอทั้งกลัวทั้งตัวสั่นจนโซ่ที่ล่ามชาสั่นดังแก๊ง! ๆ
แคว่ก! มาเฟียหนุ่มวางปืนแล้วรูดซิบกางเกงตัวเอง ล้วงดึงเอาแท่งเอ็นสีดำคล้ำออกมากำรูดขณะที่อีกมือถอดดึงกางเกงในโจรสาวลงมาที่เข่า
อึก! เค้ากลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ตาลุกวาวขณะมองเนินหน่าวที่นูนสวยแทบจะไร้เส้นขน การโดนมัดนอนถ่างขาทำให้ชายหนุ่มเห็นร่องสาวสีแดงอมชมพูอย่างเต็มตา
"ฮือ! ๆ ๆ อย่าทำอะไรฉันเลย ปล่อยฉันไปเถอะ" โจรสาวร้องไห้และอ้อนวอนทั้งน้ำตา ร่างกายเพรียวบางก็สั่นเทาสะอึกสะอื้น
มาเฟียหนุ่มเดินมาหย่อนเชือกที่มัดมือบนหัวเตียงก่อนจะเดินไปที่ปลายเท้าแล้วไขกุญแจที่มัดขาสองข้างออก แกร๊ก! ๆ
จากนั้นฉีกกระชากกางเกงในตัวน้อยจนขาดร่วง เอามือใหญ่จับข้อเท้าเล็กขาวบีบจนแดงเป็วง ฉีกขาสาวสวยถ่างอ้าจนร่องสาวแยกออกจากกัน เผยให้เห็นรูสีชมพูเล็กรี
เค้าดึงข้อเท้าด้วยแรงอันมหาศาล ทำให้ร่างโจรสาวไถลลงมาต่ำจนตูดเสมอกับขอบปลายเตียง จากนั้นเดินบดมายืนชิดหว่างขาที่โดนสองมือฉีกกว้าง
"ฮือ! ๆ ๆ อย่าทำฉันเลย ๆ" ไอส่ายหน้าร้องไห้ขณะยกหัวมองหว่างขาตัวเองเห็นแท่งเอ็นดำๆจิ้มบดกับปากร่องสาวจนกลีบหุบลู่เข้ามา
"ถ้าเธอรับของฉันและลูกน้องอีกสิบคนได้ ฉันจะปล่อยเธอไป"
"ถือว่าครั้งนี้เราหายกัน ซี๊ด อาา"
หนุ่มหล่อเอ่ยและโยกเอวอัดแท่งรักลำโตเข้ามา
"ไม่น๊าา! ฮือ! ๆ"
โอ๊ยยย! โจรสาวส่ายหน้ากรีดร้องในสภาพน้ำตากระเซ็น แค่ส่วนหัวของแท่งเอ็นสีดำมุดเข้ามาก็รู้สึกเหมือนตัวจะแตกออกเป็เสี่ยงๆเสียแล้ว
2K
