นทีเดินตามลอเรน่าเข้าไปยังห้องของเธอ เมื่อมาถึงยังห้องรับแขกเขาก็ไม่เห็นวี่แววของลอเรน่า เขาจึงเดินไปยังห้องที่คาดว่าเป็ห้องนอนของเธอ แล้วเขาก็ได้เห็นหญิงสาวผมสีบลอนด์ที่กำลังนั่งชันเขาและก้มหน้าอยู่บนเตียง เสียงสะอื้นที่ออกมาเป็จังหวะ ทิ่มแทงจิตใจนทีราวกับว่าเขาถูกตะปูตอกลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า
" ผมขอโทษ " นทีกล่าวออกมาขณะที่เขายืนอยู่กับที่
ลอเรน่าที่กำลังสะอื้นอยู่นั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาเผยให้เห็นดวงตาที่บอบช้ำและคราบน้ำตาบนหน้าของเธอ เธอปาดน้ำตาออกก่อนที่จะอ้าปากเหมือนพยายามจะพูดอะไร แต่กลับไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาก เธอลืมไปเสียสนิทเลยว่า เวลาที่เธอร้องไห้นั้นเสียงของเธอจะหายไป มันเป็เวลาเนิ่นนานแล้วที่เธอไม่ได้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้
นทีที่เห็นลอเรน่าดูเหมือนจะไม่ตอบสนองอะไรต่อคำขอโทษของเขาก็ยิ่งรู้สึกแย่ลงไปอีก เขากลัวเหลือเกินว่าที่เธอไม่ตอบเขานั้นเพราะเธอจะไม่ยกโทษให้เขาแล้ว ความรู้สึกของเธอก่อนหน้านี้ที่ปลดปล่อยใส่เขานั้น ทำให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างในตัวของนทีเองที่เขาไม่คิดว่ามันจะกลับมาก็ได้หวนคืนมาอีกครั้ง นทีเดินเข้าไปหาลอเรน่าพร้อมกับนั่งลงบนเตียงข้าง ๆ เธอ
" คุณรู้มั้ย..สมัยผมอยู่ ม.ต้นนั้นผมป๊อปปูล่ามากเลยนะ ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชายก็เข้าหาผมอย่างกับดาราเลยล่ะ ผมไม่เคยสงสัยเลยล่ะว่าทำไมผมถึงป๊อป ดูหน้าตาผมสิออกจะหล่อเหลาขนาดนี้ " นทีกล่าวพลางหัวเราะเบา ๆ แล้วชี้ไปที่ใบหน้าของเขา
ลอเรน่าพยายามที่จะพูดออกมาว่าเธอไม่สนใจจะฟังเื่ไร้สาระของเขา แต่เธอก็เลิกคิ้วขึ้นมาเมื่อนทีนั้นบอกว่าตัวเขาเองหล่อ ถึงหน้าตาของเขาจะไม่ได้ดูขี้เหร่นักแต่เมื่อรวมกับสภาพโดยรวมของนทีที่ตัวเตี้ยแถมยังผอมเหมือนคนที่อดข้าวมาเป็เวลานาน ลอเรน่าไม่สามารถจินตนาการออกได้เลยว่านทีนั้นเป็เด็กที่ป๊อปปูล่าได้อย่างไร
หลังจากนั้นนทีก็เล่าเื่ราวต่อมาให้เธอฟัง ทั้งการที่พ่อและแม่ของเขาหย่าร้าง การที่เขาถูกทิ้งไว้ที่อพาร์ทเม้นซอมซ่อ เื่ที่เพื่อน ๆ ที่คบกับเขานั้นหักหลังและทำร้ายเขา นทีเล่าทุกสิ่งทุกอย่างออกมาอย่างไม่ปิดบัง
ลอเรน่าที่ได้ฟังเื่ราวของนทีนั้น จากอารมณ์หม่นหมองที่เธอกำลังเผชิญก็กลายเป็ความโกรธเกรี้ยว เธอไม่สามารถจะนึกภาพตัวเองหากเธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกันกับนที ครอบครัวที่ทอดทิ้ง เพื่อนที่หักหลังและทำร้าย เธอโกรธกับการที่นทีต้องเผชิญกับเื่ราวที่ไม่สมควรจะได้รับในวัยของเขาเลยเสียด้วยซ้ำ ในขณะที่เธอนั้นกำลังทำหน้าบึ้งตึงอยู่นั้นเอง นทีก็ยื่นมือข้างซ้ายของเขามาจับกับมือข้างขวาของเธอ
" ลอเรน่า..ผมไม่ได้เล่าเื่ราวของผมเหล่านี้เพื่อให้คุณเห็นใจและยกโทษให้กับผม แต่ผมอยากให้คุณเข้าใจผมว่า ทำไมผมถึงละเลยถึงความรู้สึกของคุณ ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะละเลยความรู้สึกของคุณเลยสักนิด เพียงแต่ว่าผมไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับใครมานานมากแล้วและผมก็ไม่คิดที่จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับใครอีกเลยด้วยเพราะอดีตเ่าั้ที่ผมเล่าให้คุณฟัง " นทีกล่าวพลางลูบหลังมือของลอเรน่าเบา ๆ
" แต่ความคิดของผมก็เปลี่ยนไป เมื่อผมได้เจอกับคุณ " นทีจ้องไปยังดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล เขาจ้องลึกไปยังั์ตาสีดำที่สั่นไหวคู่นั้น
" คุณรู้มั้ยว่าั้แ่ที่พบเห็นคุณครั้งแรก ผมก็แอบชอบคุณแต่ไม่ใช่การชอบแบบหลงรัก หากแต่เป็ความสง่างามที่ผมหาได้ยากยิ่งในผู้หญิงรุ่นเดียวกันกับผม แต่ผมก็รู้ตัวเองดีว่าเื่ของคุณกับผมมันไม่มีทางจะเป็ไปได้ โดยเฉพาะการที่ผมเป็แค่โจรกระจอกคอยขโมยอ่านหนังสือในร้าน" นทีหัวเราะเบา ๆ ให้กับลอเรน่าที่คิ้วขมวด
" แต่ที่ผมบอกว่าผมได้เจอกับคุณนั้นไม่ใช่การเจอกันครั้งแรก หากแต่เป็การเจอกันในวันนี้ต่างหาก ที่พบเรียกว่าเราได้พบกันจริง ๆ ครั้งแรก แม้ตอนแรกเราจะเริ่มกันได้ไม่ค่อยจะราบรื่นเท่าไรนักก็เถอะ " นทียิ้มเมื่อนึกถึงตอนที่เธอกับเขาทะเลาะกันเื่การที่เป็โจรกระจอก
" แต่สุดท้ายแล้วเราก็ถูกผูกไว้ด้วยกันเพราะหนังสืออีกจนได้ แต่มันก็เป็เพียงแค่ดีลที่ผมไม่รู้เลยว่าคุณจะรักษาสัญญาหรือไม่ แต่การแสดงออกของคุณทุกอย่างที่ผ่านมาก็ได้พิสูจน์แล้วว่าคุณนั้นได้รักษาสัญญา ไม่สิ...มากกว่านั้นเสียอีก คุณเป็ห่วงผมในทุกครั้ง ๆ ที่ผมจะต้องเสี่ยงอันตราย คุณรักษาสัญญาของคุณ และจริง ๆ แล้วการขึ้นมาที่คอนโดนี้นั้น เมื่อดูจากระบบรักษาความปลอดภัยต่าง ๆ แล้ว ผมก็รู้ว่าผมนั้นไม่จำเป็เลยเสียด้วยซ้ำ แต่คุณก็ยังยืนให้ผมมาด้วยเพราะกลัวผมจะตกอยู่ในอันตรายข้างนอกนั่น ทุกการกระทำที่คุณแสดงออก ตัวผมคนเก่านั้นรับรู้ แต่ไม่ได้มองมันว่ามาจากใจของคุณจริง ๆ เพียงแต่เป็เพราะ ' ดีล ' ของเราเท่านั้น " เมื่อนทีกล่าวจบเขาก็รู้สึกเจ็บเบา ๆ ที่หลังมือ ลอเรน่าหยิกเขา แล้วส่งสายตาประมาณว่า
' นายกล้าดียังไงมาหาว่า การที่ฉันห่วงนายเป็ของปลอม! ' นทีอ่านสีหน้าของเธอได้แบบนั้น
" คุณจะหยิกแรงขึ้นอีกก็ได้นะ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น ฮ่า ๆ " นทีกล่าวพลางยืนมืออีกข้างไปให้เธอ
ลอเรน่าโอบมือทั้งสองข้างของนทีไว้แล้ววางวนบนตักของเธอ เธอพยักหน้าเหมือนคะยั้นคะยอให้นทีพูดต่อ
" ฮืม..ถึงไหนแล้วนะ อ้อใช่ เพราะการแสดงออกทุกอย่างของคุณ มันทำให้ตัวตนที่ผมคิดว่ามันจะไม่มีอีกแล้วมันได้หวนคืนมา ตอนที่คุณบอกว่าผม 'คุณเกลียดผม' แค่ประโยคสั้น ๆ นั้นก็ทำให้ผมรับรู้ได้ว่า ผมพร้อมที่จะเชื่อใจใครสักคนอีกครั้งในโลกใบใหม่นี้ ถ้าหากคนคนนั้นคือคุณ ลอเรน่า " พอนทีกล่าวจบ ความกลัวในจิตใจของเขาสลายไปทันทีเมื่อลอเรน่าโผกอดเขาอย่างเต็มแรง
" ผมขอโทษนะลอเรน่า " นทีบอกขอโทษอีกครั้งพร้อมสวมกอดเธอกลับไปแล้วเขาก็เลื่อนมือไปลูบหัวเธอไปด้วย
" ไอ้..คนงี่เง่า " ลอเรน่าเอื้อนเอ่ยด้วยเสียงแ่เบา แต่นทีก็ยังได้ยินด้วยความที่ตัวของทั้งสองนั้นแนบชิดกัน
หลังจากนั้นนทีก็อธิบายถึงการแสดงก่อนหน้านี้ของเขาและไลล่า ว่าทั้งหมดนั้นเขาทำไปเพื่อแสดงว่าทักษะบาเรียของเขานั้นสามารถป้องกันอันตรายได้ ถึงขนาดที่ะุปืนของไลล่าที่เป็ผู้เล่นเหมือนกันนั้นยังไม่สามารถทำอะไรเขาได้ และจุดประสงค์ก็เพื่อที่จะใส่บาเรียให้กับเธอได้ ในเวลาที่เธอตกอยู่ในอันตรายนั่นเอง
" คุณจะได้ออกไปเผชิญหน้ากับอันตรายได้อย่างที่คุณ้าไง " นทีกล่าว
นทีรับรู้ดีว่าลอเรน่านั้นรู้สึกอย่างไร ั้แ่ตอนที่เขาต่อสู้กับซอมบี้ที่ร้านสะดวกซื้อ และเมื่อพบว่าน้องสาวของตัวเธอเองนั้นก็เป็ผู้เล่นเช่นเดียวกันในขณะที่เธอไม่ใช่นั้นยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าเธอนั้นไม่มีประโยชน์ เขาจึงจัดการแสดงขึ้นเพื่อหวังให้ตอนจบนั้นเธอจะได้ไปผจญอันตรายกับเขาได้
" นายรู้มาตลอดเลยว่าฉันรู้สึกยังไงและที่นายแสดงกับน้องสาวนั้นก็เพื่อให้ฉันรู้สึกดีขึ้น? " ลอเรน่ามองตาปริบ ๆ เมื่อได้ฟังคำอธิบายทุกอย่างของนทีแล้ว ทำให้เธอรู้สึกว่ากลายเป็ตัวเธอเองที่งี่เง่าและะเิอารมณ์ใส่นที
" ฉันขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่านายก็แคร์ฉันเหมือนกัน " ลอเรน่ากล่าวขอโทษพลางซุกใบหน้าของเธอไปที่หน้าอกของนที
' ผลลัพธ์ออกมาเกินคาดนะเนี่ย..นี่พวกเขาไปถึงขั้นนั้นกันแล้วเหรอ? ' ไลล่าคิด
ั้แ่ที่นทีเดินเข้าไปที่ห้องลอเรน่านั้น ไลล่าก็แอบมองเขาอยู่ในห้องของซอมบี้อาทิตย์ แล้วเธอก็ย่องตามเขาไปแบบเงียบ ๆ ด้วยรองเท้าคู่ใหม่ที่เธอได้จากกล่องสีขาวนั้น คุณสมบัติของมันกลับดีอย่างน่าเหลือเชื่อ นั่นคือทำให้เสียงฝีเท้าเบาลงแถมยังเพิ่มความเร็วอีกด้วย
เธอเดินตามนทีไปเพื่อสังเกตการณ์ ถึงจะเป็ตัวเธอเองที่บอกให้นทีนั้นกลับไปขอโทษลอเรน่า แต่การจะปล่อยให้ผู้ชายที่เพิ่งพบเจอกันอยู่กับพี่สาวของเธอสองต่อสองนั้นไม่ใช่สิ่งที่ไลล่าจะยินยอมนัก เธอจึงแอบฟังพวกเขาั้แ่ต้นจนจบ
ในตอนแรกเธออยากจะพังประตูเข้าไปแล้วกระชากนทีออกมาเมื่อเห็นว่าพี่สาวของเธอนั้นดูเหมือนจะไม่ตอบอะไรเขา และตอนที่นทีเริ่มเดินไปนั่งข้างลอเรน่าแล้วจับมือเธอนั้น ไลล่าสาบานว่าเธอเกือบจะลั่นไกใส่เขาแล้ว
หากแต่ว่าเมื่อเขาเริ่มเล่าเื่ราวในอดีตของเขาให้กับลอเรน่าฟังนั้น ไลล่าก็ตกอยู่ในภวังค์ เธอกัดฟันแน่นเมื่อนทีเล่าเื่ราวเ่าั้จบ ความโกรธที่เธอแสดงออกมาในตอนนั้น มากมายกว่าลอเรน่าหลายเท่านัก เธอจึงตัดสินใจรอดูว่าเขาจะสามารถขอโทษพี่สาวของเธอได้หรือไม่ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างดูจะคลี่คลายแล้วเธอก็ไม่รอช้า
" พี่ลอเรน่า! หนูขอโทษ! " ไลล่าะโหลังจากที่เธอเปิดประตูเข้ามาแล้วพุ่งเข้าไปโผกอดลอเรน่าที่กำลังตัวแนบชิดอยู่กับนที ส่งผลให้นทีต้องะโหลบ
" พี่ต่างหากที่ขอโทษ พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นใส่เธอเลย " ลอเรน่ากอดไลล่าไว้แล้วเริ่มสะอื้นอีกครั้งเมื่อนึกถึงคำพูดที่ทำร้ายจิตใจน้องสาวตัวน้อยของเธอที่พลั้งพูดไป
" ไม่ใช่ความผิดของพี่ลอเรน่าเลยค่ะ มันเป็เพราะไอผู้ชายตัวเหม็นคนนี้ต่างหาก ฮึ! นายจะยืนดูอีกนานมั้ย ออกไปได้แล้ว! " ไลล่าไล่ให้นทีออกไปด้วยการทำมือชิ่ว ๆ เหมือนกับไล่หมาตัวนึง
นทีหัวเราะเบาะ ๆ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปแล้วปิดประตูทิ้งให้สองสาวปรับความเข้าใจกันอีกครั้งหนึ่ง เขาเดินกลับมายังห้องนั่งเล่นแล้วฟุบลงที่โซฟาตัวเดิม ไม่นานนักลอเรน่าและไลล่าก็เดินควงแขนกันกลับมา เมื่อนทีเห็นว่าพวกเธอปรับความเข้าใจกันเสร็จแล้วนั้น เขาจึงคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะเริ่มปฏิบัติการเคลียร์ซอมบี้
" เอาล่ะ นี่คือแผนคร่าว ๆ เมื่อเราขวางหน้าประตูลิฟต์ไว้เรียบร้อยแล้ว ต่อไปเราก็จะเริ่มลงเคลียร์ไปทีละชั้นต้ังแต่ชั้น 59 ลงไปถึงชั้น 55 ที่รถของเราจอดอยู่ เพราะนั่นเป็ทางหนีทางเดียวของเรา เราจะทำการเคาะประตูทุกห้องหากไม่มีเสียงตอบรับก็ให้ใช้สเปรย์สีเขียวที่เตรียมไว้พ่น แต่ถ้าหากมีเสียงแต่ไม่เปิดประตูให้พ่นสเปรย์สีแดงใส่ ส่วนห้องที่เปิดเข้าไปได้เราก็จะเข้าไปสำรวจ หากเจอผู้รอดชีวิตเราจะอธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ ให้พวกเขาฟัง แต่เราจะไม่นำใครเพิ่มเข้ามาในกลุ่มเด็ดขาด เราจะปล่อยให้พวกเขาอยู่ในห้องดังเดิมและล็อคประตูซะ แต่ถ้าหากข้างในนั้นเป็ซอมบี้ ผมจะเป็คนที่เข้าปะทะคนแรก แล้วไลล่าเป็กำลังเสริม ส่วนลอเรน่าให้ยืนดูต้นทาง หากมีซอมบี้หรือสิ่งอื่นมาจากทางข้างหลังให้ะโบอกทันที พวกเธอเข้าใจไหม ? " นทีร่ายยาวถึงแผนการที่เขาคิดเอาไว้
สิ่งเดียวที่รบกวนจิตใจของเขานั่นก็คือผู้รอดชีวิต หากเป็ซอมบี้นั้นเขายังสามารถจัดการและเพิ่มเลเวลได้ ถ้าหากพวกมันอยู่ในจำนวนที่เขาและไลล่าพอจะรับมือได้ แต่ถ้าหากเป็ผู้รอดชีวิตนั้นนทีไม่อยากจะเจอสักเท่าไรนัก
ส่วนใหญ่แล้วคนที่อาศัยที่นี่นั้นพื้นฐานคือคนรวยและนทีรู้ดีว่าหากคนรวยที่ร่ำรวยด้วยตัวเองนั้น พวกเขาก็พอจะมีเหตุและผลและสามารถเจรจาต่อรองได้ แต่ถ้าหากเป็พวกลูกคนรวยแล้วล่ะก็นั่นคือฝันร้ายในการเจรจา นทีคิดว่าหากเข้าพบเจอคนกลุ่มนี้ เขาขอเจอซอมบี้ยังดีเสียกว่า
" แล้วถ้าเป็ผู้หญิงกับหรือเด็กเล็กล่ะ เราจะไม่ช่วยเหลือพวกเขาเหรอ? " ไลล่าถามขึ้น น้ำเสียงของเธอนั้นดูอ่อนไหว
" ฉันขอช่วยพวกเขา หากพวกเขา้าความช่วยเหลือ แต่ถ้าหากเขาไม่้าฉันก็จะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วย แบบนี้เป็ไง? " ไลล่ากล่าวขึ้นอีกครั้ง
ถึงแม้เธอจะรู้ดีว่าแผนการของนทีที่จะไม่รับผู้รอดชีวิตเข้ามาในกลุ่มเพิ่มเพราะเขาไม่้าปัญหานั้นดูจะเป็ไปตามหลักและเหตุผลและมีประสิทธิภาพ แต่หากเธอพบเจอผู้หญิงหรือเด็กที่ไม่สามารถป้องกันตัวเองได้แล้วล่ะก็ เธอก็ยินดีที่จะไม่ทำตามคำสั่งของนที เพื่อปกป้องผู้คนเ่าั้
นทีสบตากับไลล่า เขารู้ดีว่าต้องเจอกับคำถามนี้ แต่ด้วยความที่นทีก็คือนที เขานั้นใช้หลักของการเอาชีวิตรอดมาเป็ที่ตั้งก่อนเสมอ หากมีปัจจัยใด ๆ ที่เสี่ยงต่อการมีชีวิตรอดของเขาแล้วล่ะก็ เขาก็พร้อมที่จะกำจัดปัจจัยเ่าั้ทิ้งอย่างไม่ลังเล แต่เมื่อเขามองไปยังลอเรน่าที่ดูเหมือนจะมีความคิดเดียวกับน้องสาวของเธอ เขาก็รู้สึกพ่ายแพ้ในทันที
" งั้นเรามาโหวตกัน ผมขอยืนยันตามแผนการเดิม " นทีกล่าวขึ้น ทั้ง ๆ ที่เขารู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์คืออะไร
" ฉันเลือกช่วยเหลือเด็กและผู้หญิง " ไลล่ากล่าวต่อทันที จากนั้นนทีและไลล่าก็หันไปมองลอเรน่า
" ฉัน...ฉันขอโหวตไปที่ไลล่า.. " ลอเรน่ากล่าวพลางฝืนยิ้มให้นที ไลล่าะโกอดเธอพร้อมกับหันมาแลบลิ้นใส่นที
นทีนั้นไม่พูดอะไรทำแค่หัวเราะเบา ๆ เขารู้ผลลัพธ์ของการโหวตนี้ดี เพียงแค่เขา้าที่จะแสดงจุดยืนของเขาให้ชัดเจนเพียงเท่านั้น การโหวตนี้ก็เป็เหมือนเพียงการทำให้สองสาวรู้สึกว่าพวกเธอก็สามารถแสดงความคิดเห็นและความ้าได้ โดยที่ไม่จำเป็ที่จะต้องทำตามนทีเสมอไป หากนที้าให้ผู้คนรอบกายเขาเป็อย่างไรล่ะก็ นทีอยากให้พวกเขาเ่าั้พึ่งพาและมีความคิดเป็ของตัวเอง
3K
