วัยพิเศษ

หลังจากข้อตกลงในวันนั้น ก็แทบจะไม่ได้เจอหน้ากันเลยก็ว่าได้ เพราะเ๽้าเด็กต้องเข้ากรุงเทพ เพื่อตกลง ประชุมเ๱ื่๵๹งาน แม้ว่าจะกลับมาอยู่บ้าน แต่ก็ยังไม่ได้เต็มร้อย การเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ บรีบงาน รับงาน จึงมีอยู่เสมอๆ จะมีแค่วันจะไปกรุงเทพ เ๽้าเด็กซื้อกาแฟมาส่งที่ สำนักงานของร้าน แล้วก็เดินทาง แต่เสียงไลน์ ดังไม่ขาดสวย

Si_TS : ทานข้าวยังคะ 

ND : อืม

---------

Si_TS : ทานข้าวเที่ยงยังคะ

ND : อืม

Si_TS : ขอซื้อได้ไหมอ่ะ 

ND : ? 

Si_TS : อืม อ่ะ ขายกี่บาท พิมพ์ไรไป  อืมมมมมม 

ND : งานยุ่งค่ะ ทานแล้ว ดูแลตัวเอง ขับรถดีดี

Si_TS : หู้ยยยย คิดถึงนะนะ 

ND :อืม

Si_TS : คิดถึงเค้ามั้ย 

ND :อืม 

โอ้ย !! ตกหลุมเ๽้าเด็กจนได้ 

Si_TS :เดียวทำงานเสร็จจะรีบไปฟัด --ไม่ใช่ ไปหานะคะ

ND :อืม

เฮ้ยยยย เสียรู้เ๯้าเด็กอีกแล้ว 

ตลอดหลายวันที่ไม่อยู่ด้วยกัน ไม่เจอหน้ากัน สิ่งที่หนูดีคุ้นชินคือ ตอนเช้า มีคนทักมา

มอร์นิ่ง  กินข้าวยัง?  เหนื่อยหรือเปล่า ?  คิดถึง? เป็๲ห่วง ฝันดี กินน้ำเยอะๆ และฝันดีก่อนนอน 

หนูดีอยู่คนเดียวมานาน ถึงจะไม่ลำบากเ๹ื่๪๫เงินๆทองๆเหมือนคนอื่น แต่ก็ใช้ชีวิตคนเดียวมานาน๻ั้๫แ๻่เสีย พ่อ แม่ ไปหมด รู้สึกดี อบออุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด 

แม้การโทรแบบได้ยินเสียง หรือ วีดีโอคอล จะน้อย เพราะต่างฝ่ายต่างวุนวายเ๱ื่๵๹งาน ในตอนกลางวัน แต่ก่อนนอน เ๽้าเด็กก็อ้อนขอเห็นหน้าได้ยินเสียงทุกเช้า หรือสิ่งที่หนูดี ไม่เคยทำกับใครก็มี 

Si_TS : โทรปลุกเค้าหน่อยนะคะ ทำงานดึกกลัวไม่ตื่นไปคุยกับลูกค้า 

ND : กี่โมง?

Si_TS : 8.30 เช้าค่ะ

ND : ok 

------------------------ 2 อาทิตย์ผ่านไป ------------------

สิ : เค้าหิวข้าว 

หนูดี : ไปกินสิคะ

สิ : โหหหห เค้ายังไม่กินข้าว๻ั้๫แ๻่กลับมาถึง รีบเอาของฝากมาให้ ข้าวเที่ยงยังไม่ได้กิน รอกินด้วย โหหหหหห

เสียอ้อนน่าสงสาร พร้อมส่งสายตาเหมือนหมามองเ๽้านาย 

หนูดี : จะกินอะไรหึ ทำงานอยู่นิ แล้วก็ปกติ ข้าวเย็นไม่ค่อยกิน มันอ้วน 

สิ : หมูกระทะคะ

หนูดี : ไม่เอา อ้วน ผมพึ่งสระ 

สิ : ข้าวต้มนะ

หนูดี : โอเค รอสัก 20 นาทีนะ 

-----------------------------------

ณ.ร้านข้าวต้มในเมือง 2 สาวเดินเข้าไปในร้าน ก่อนจะเลือกโต๊ะนั่ง ก็ได้ยินเสียงเรียก 

"คุณอรดี  ไม่เจอตั้งนาน มาทานข้าวเหรอครับ สบายดีนะครับ"

หนูดี : สวัสดีท่านรอง มาทานข้าวหรือคะ สบายดีคะ 

"มาทานข้าวกับที่ทำงานครับ นั่งด้วยกันไหมครับ มากับใครครับสะดวกหรือเปล่า 

หนูดี : มากับหลานคะ ตามสบาย ขอตัวนะคะ 

หนูดีเดินตามเ๽้าเด็กไปโต๊ะด้านใน หลังจากเ๽้าตัว ตอบว่ามากับหลาน รู้แหละว่าอีกคนเกิดอาการผิดปกติ รีบเดินไปหาโต๊ะว่างด้านในร้าน ทั้งที่ปกติชอบนั่งนอกร้าน

หนูดี : กินอะไร 

สิ : นึกว่าต้องกินคนเดียว 

หนูดี : ไร้สาระนะ กองช่างเขาสั่งของที่ร้าน ก็รู้จักกัน ถ้าจะมางอน หน้าหงิกหน้างอ ก็ต้องทำทั้งวันแหละ น้าเป็๞แม่ค้าทำธุระกิจ ต้องรู้จักคนเยอะ จะกินหรือเปล่าข้าว ถ้าไม่กินก็กลับ 

เ๽้าเด็กรีบหยิบเมนูมาดูเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ กลัวไม่ได้กินข้าว เพราะรีบกลับมาหาคนน้า และกลัวเสียบรรยากาศ

สิ : ขอโทษ!ค่ะ เค้านอยด์ไม่ได้เหรอคะ มันน้อยใจ หลานงี้ คุยกับคนอื่น เพราะมาก กับเค้าเสียงห้วน กว่าจะคะแต่ละคำ

หนูดี : เราคุยกันแล้วนะคะ ตกลงกันแล้ว คุยแบบผู้ใหญ่คุยกัน ไม่ใช่เด็ก หรือไม่ใช่ผู้ใหญ่นะเรา 

เ๯้าเด็กตีมึน รีบเรียกเด็กในร้าน พร้อมสั่งอาหาร 

สิ : เค้าจะกินหมูสับผัดหนำเลี๊ยบ ผัดกุยช่ายขาวหมูกรอบ ยำปลาสลิต เอาอะไรดีคะ 

หนูดี : เอาอะไรมาซดร้อนๆ 1 อย่างพอแล้วค่ะ 

เ๽้าเด็กหันไปสั่ง เด็กในร้านต่อ ว่า 

สิ : เอาต้มจืดสาหร่าย ข้าวต้ม 2 ข้าวสวย 1

หนูดี : กิน 2 ข้าวเหรอเรา 

สิ : ผสมกันคะ แล้วจะพอดี เหมือเราไง 

//-///

หนูดี : เหมือนยังไง 

สิ : ก็กินข้าวสวย มันก็หนักท้องไป กินข้าวต้มมันก็ไม่อยู่ท้อง ผสมผสมกัน มันจะพอดี เหมือนวัย 42 -24 เราไง 

หนูดี : ไปเรื่อย ไปเปลื่อย

...

ระหว่างที่รออาหาร แม้กระทั้งนั่งทานข้าว ก่อนออกจากร้าน จะมีคนรู้จักคนน้า เข้ามาทักทาย เป็๲ระยะ ทำให้เ๽้าเด็กเข้าใจแบบเห็นตัวอย่างว่า ถ้าจะมัวหน้างอคอหักเป้นปลาทู ก็ต้องงอนเอง หายเอง แถมคะแนนคงลดลงอีก เลยได้เพียงแต่ ยกมือไหว้ เมื่อถูกแนะนำว่าเป็๲หลาน จากที่พบวันนี้ ทั้งผู้หญิง ผู้ชาย ทอม ต่างมีส่งสายตาหวาน แบบมองออกเลยอยู่ 4-5 คน เนี้ยอะนะ คน 42 

 สิ สิ!! สิจริงๆ ด้วย เจอะกันอีกแล้ว 

คนน้าหันไปมอง คนถูกมองยกมือขึ้นไหว้สวัสดี จำได้ว่าเพื่อนเ๽้าเด็กคนนี้ ชื่อผึ้ง คิดในใจ 

"อ้อ! เ๯้าหน้าที่สาธารณะสุข ตานิเยิ้มหวานเชียว ชิ ไหว้ฉัน คงว่าฉันแก่ ละสอชิ" ถ้าปกติ ก็คงเป็๞เด็กมารยาทดี แต่ตอนนี้ อารมณ์คนน้า หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก 

สิ : อ้าวผึ้ง มาทานข้าวเหรอ 

ผึ้ง : ใช่ๆ มากับเพื่อนๆรุ่นเราแหละ ที่ยังทำงานแถวนี้ มาทักทายเพื่อนหน่อย นั่งริมสวนตรงนู้นกลุ่มใหญ่ๆ 

เ๽้าเด็กหันมามองหล่อน ก่อนจะตอบเพื่อนๆไปว่า

สิ : เราไม่สะดวกอ่ะ มากับน้าหนูดี ไว้โอกาสหน้าได้หรือเปล่า 

ผึ้ง : เราดึงสิเข้ากลุ่มแล้วนะ แต่สิไม่ตอบ เขานัดกันในกลุ่มรุ่น 

------ แหมมมมม ได้ๆๆๆ คนน้าคิดในใจ ---

หนูดี : ไปหาเพื่อนๆก่อนก็ได้ เดียวน้าเดินไปซื้อของใช้เซเว่น รอ 

พูดจบไม่รอคำตอบ แต่ที่รู้สึก คือตัวเองก็น้อยใจ กับคำนำหน้าว่า "น้า" เข้าให้แล้ว เริ่มเข้าใจว่า เ๯้าเด็กรู้สึกยังไง ตอนที่ตัวเองบอกคนอื่นว่า หลาน

--------------------- 20 นาที ผ่านไป------------------------- 

เ๽้าเด็กเดินตามมาหาคนน้าที่ร้านสะดวกซื้อ เจอะคนน้านั่งอยู่เคาน์เตอร์ที่ทางร้านจัดไว้ 

สิ : กลับบ้านเราเถอะคะ 

หนูดี : บ้านใครคะ บ้านใครบ้านมันค่ะวันนี้ 

สิ : นอนด้วยไม่ได้เหรอคะ

หนูดีสังเกตุเห็นว่า เ๽้าเด็กกลับมา หน้าแดงหูแดง 

หนูดี : แป้บเดียวดื่มมาเหรอคะ  (พร้อมเอามือสองข้างขี้นจับแก้ม และคอเ๯้าเด็ก)

สิ : เพื่อให้ยก ไป 2- 3 แก้วคะ ป่ะ กลับบ้านกันค่ะ

หนูดี : เอากุนแจรถมา น้าจะขับ 

สิ : เค้าไม่เมา 3-4 แก้วเอง 

หนูดี : ไหน บอก 2-3 เอามาให้น้าขับค่ะ รู้มัย นอกจากจะถูกตำรวจจับเป่า ติดคุกเสียบเวลา เสียเงินค่าปรับ เสี่ยงเกิดอุบัติเหตุแล้ว ถ้า เราเจ็บกัน 2 คน ก็เราทำตัวเอง อีกคนดื่ม อีกคนไม่ห้าม ถ้าเราไปชนคนอื่น เราไม่มีความรับผิดชอบสังคม และจะบาปนะคะ

สิ : โห เนี้ยละข้อดี มี ผู้ใหญ่เป็๲ว่าที่แฟน 

หนูดี : เพ้อเจ้อ เอามาค่ะ น้าไปส่งบ้านนะ แล้วเดียวน้าเอารถกลับ พรุ่งนี้ค่อยมาเอารถ กลับมาบ้านจากไปทำงานหลายวัน พ่อ แม่คิดถึง อย่าไปนอนที่อื่นให้ผู้ใหญ่เป็๞ห่วงนะ "เด็กดี"

สิ : โห "เด็กดี" คำเดียวยอมทุกอย่างเลยคะ 

พูดจบก็ยื่นกุนแจรถให้ พร้อมกับเดินตามคนน้าออกไปนอกร้านเดินไปลานจอดรถ ระหว่างทาง เ๯้าเด็กทั้งโอบไหล่ แต่โดนคนหน้าปัดออก แต่ไม่หยุด กอดคอจากด้านหลัง ก็โดนสบัด จนเ๯้าเด็กไปควงแขนซบไหล่ แล้วบอกเวียนหัว คนหน้าถึงยอมให้เดินแบบนั้นจนถึงรถ

แต่ ไม่มีใครสังเกตุว่า มีคนเดินตามเ๽้าเด็ก ออกมา๻ั้๹แ๻่ร้านข้าวต้มหวังจะมาพูดคุยเดินมาส่ง แต่ไม่ทัน มองตามทั้ง 2 คน และเกิดความสงสัยในความสัมพันธ์ ของทั้งคู่อยู่อีกมุมหนึ่ง 

ผึ้ง ( หวังว่าคงไม่ใช่อย่างที่คิดนะ)

-----------------------