ณ.กลางมหาสมุทรแปซิฟิค เวลา 0.13.52 บนเรือรบลำหนึ่งที่กำลังประจำตำแหน่งอยู่และกำลังจะกลับจากปฎิบัติการสู่ฐานที่มั่นในสหรัฐอเมริกา
เสียงฝีเท้าลูกเรือที่วิ่งอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงะโอย่างใมาพร้อมกับชายคนหนึ่งที่โผล่เข้ามาในห้องของกัปตัน
ปัง!เสียงประตูที่ถูกเปิดออกอย่างรุนแรง
"กัปตัน! ครับพวกเราตรวจพบสัญญาณประหลาดจากใต้น้ำ" เสียะโอย่างใ พร้อมกับสีหน้าที่ซีดเซียวอย่างมากของลูกเรือคนหนึ่ง
"ใจเย็นโจนาธานเ้าสัญญาณพวกนั้นก็คงเป็พวกโลมา นั้นแหละ" กัปตันพูดพร้อมกับลุกขึ้นมานั่ง และเกาหัวเบาๆ เพราะจากอาการเหนื่อยล้า
"ไม่ใช่นะครับ พวกมันมีขนาดใหญ่กว่าเรือดำน้ำของรัฐเซียอีก" ลูกเรือคนนั้นพูดอีกด้วยเสียงที่สั่นเทาว่า "สัญญาณที่พวกเราจับได้กำลังมุ่งตรงมาทางเรือของพวกเราด้วยครับ"
"ว่าไงนะ!" กัปตันพูดพร้อมรีบลุกขึ้นและมุ่งตรงไปพร้อมกับลูกเรือคนนั้นสู่ห้องปฎิบัติการ เมื่อทุกคนในห้องปฎิบัติการเห็นกับตันเดินเข้ามาก็รีบทำความเคารพ
"ตามสบาย" กัปตันพูด พร้อมกับเดินไปทางเอลเลนผู้เป็ต้นหน "เอลเลนผมขอดูภาพจากระยะไกลหน่อย" กัปตันพูดพร้อมกับก้มหน้ามองดูที่มอติเตอร์
ค่ะท่าน "สัญญาณที่เราตรวจพบ มีอยู่ 4 จุดและมีขนาดผ่านศูนย์กลางประมาณ65.5เมตร กำลังมุ่งหน้ามาด้วยความเร็วกว่า16ไมค์ต่อชม. เอลเลนพูดพร้อมกับกำลังปฎิบัติการนำภาพจากระยะไกลนำขึ้นจอหลัก
"ลองติดต่อกลับไปดูแล้วหรือยัง" กัปตันถาม
"ค่ะท่าน แต่ไม่มีสัญญาณตอบกลับ และ ได้ส่งคำเตือนกลับไปแล้วค่ะท่าน"ในขณะนั้นเองภาพที่ได้จากระยะไกลได้ถูกส่งขึ้นจอหลักในห้องปฎิบัติการ สิ่งที่เห็นทำให้ทุกคนในห้องต่างเงียบ และ ใในเวลาเดียวกัน
"พระเ้าช่วย.. เ้านั้นมันคืออะไรกัน"ทุกคน! เตรียมตัวพร้อมรบเต็มอัตราศึก แต่อย่าเพิ่งโจมตีจนกว่าจะได้รับสัญญาณจากผม.. ด้วยคำสั่งของกัปตันทำให้ทุกคนรีบวิ่งไปทำหน้าที่ของตนเอง เสียงสัญญาณเตือนเตรียมพร้อมรบดังขึ้นทั่วทั่งเรือ ทำให้บรรยากาศที่เคยเงียบสงบถูกกลบด้วยเสียงไซเรนที่ดังกึกก้องไปทั่วทั่งเรือ
"กัปตันครับผมได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือกลับไปยังฐานที่มั่นเราในแคนาดา คอสตาริก้า และโคลัมเบียแล้วครับ" เบนทหารระดับยุทการสื่อสารพูดขึ้นมา "พวกเรา จะทำยังไงดีครับ"
กัปตันพูดพร้อมกับยิ้มไปหาเบน "สิ่งที่พวกเราทำได้ในตอนนี้มีแต่ต้องสู้เท่านั้น ..พวกเราอาจจะเป็กำแพงแรกในการต่อสู้กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นก็ได้"
"เอาละ!รอก่อน รอมันเข้ามาใกล้กว่านี้" กัปตันพูดพร้อมกับจ้องออกไปที่ด้านหน้าซึ่งเป็ทะเลที่มืดมิดผ่านกระจกที่มีหยดน้ำสาดเทลงมา กับคลื่นที่กำลังกระเพื่อมอยู่ด้านหน้าอย่างผิดปกติ เ้าสัญญาณปริศนามุ่งตรงเข้ามาที่เรือด้วยความเร็วสูง จากนั้นเมื่อเข้ามาในระยะยิงหวังผลแล้ว
"เอาละ ยิงได้!" กัปตันออกคำสั่ง
"ซิกม่าลูกที่ 1 2 3 4 ปล่อยแล้วครับ" "กำลังเคลื่อนที่เข้าสู้เป้าหมาย
ตูม! เสียงตอปิโดพร้อมกับปืนกลทั่วทั่งเรือยิงสาดลงไปยังสัญญาณที่มุ่งมา แรงะเิทำให้เกิดกระประทุของมวลน้ำขนาดใหญ่พุ่งขึ้นมาออกมาพร้อมกัน 4 จุด
ยืนยัน ยืนยัน! การโจมตีสำเร็จ เป้าหมายถูกทำลายครับ" "เยี่ยม ถึงจะไม่รู้ว่าสู้อยู่กับอะไรก็เถอะ ไอ่เวรเอ้ย!" ลูกเรือคนหนึ่งะโขึ้นมา
"ติดต่อสถาณีรบ ซัดทุกอย่างที่เรามี !" กัปตันะโขึ้น
"รับทราบครับ"สถาณีปืนใหญ่ บิสต์มาร์ค เตรียมยิง
"ปืนใหญ่ บิสต์มาร์คพร้อมยิง ครับ! "
"ยิงได้!" กัปตันพูดพร้อมกับเสียงกระจากการบะเบิดลูกปืนเข้าสู่สิ่งมีชีวิตปริศนา ตูม! ตูม!การต่อสู้ดำเนินไปนานจนถึงเช้า
ณ.เวลา6.02 .....
แสงแดดได้ปัดเป่าความมืดออกจากท้องทะเลเผยให้เห็นถึงซากสัตว์สิ่งมีชีวิตขนาดั์ ตาของมันมีสีแดง เกร็ดที่แข็งขนาดที่ปืน 180มม. ยิงแทบเจาะไม่เข้าลำตัวที่พาดอยู่บนเรือพร้อมกับเืที่อาบอยู่บนเรือรบ จนทำให้บริเวรมหาสมุทรถูกย้อมไปด้วยสีแดง
"ให้ตายซิเื่นี้ต้องเป็ข่าวใหญ่แน่ๆ ถ้าที่แผ่นดินใหญ่รู้ว่า พวกเราสู้อยู่กับตัวอะไร"
"เอาละก่อนกลับฐาน รายงานกลับไปที่ฐานทัพ ด้วยให้พวกเขากลับมารับซาก ที่เหลือ ส่วนพวกเราจะลองไปดูจุดที่พวกมันมา" กับตันพูดพร้อมกับหันไปหาเอลเลนที่กำลังมองดูใบหน้าของสัตว์ที่อยู่บนเรือรบ
"เอลเลน พวกเราจะลองเดินเรือ ออกไปทางตะวันออก ถ้าผมจำไม่ผิดแถบนั้นจะเข้าน่านน้ำของ ออสเตเรีย"
"รับทราบค่ะ"
"พวกเรากลับประจำตำแหน่ง" เอลเลนพูดขึ้น พร้อมกับเดิน กลับเข้าไปในตัวเรือพร้อมกับ กัปตัน
ณ.เวลา 10.15
"ให้ตายซิวะ! กัปตันสถบขึ้น นี่มันควรจะถึงออสเตรียแล้วไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมถึงมี แผ่นดินใหญ่ มาอยู่ตรงนี่ได้วะ!"
........
การต่อสู้จบลงด้วยชัยชนะของกองเรือ สหรัฐอเมริกา พร้อมกับ เื่วุ่นวายที่เกิดขึ้นบนแผ่นดินใหญ่
จบปฐมบท
The crisis on the new world