คุณชนิกายืนยันหนักแน่น
“ แล้วคุณชนกันต์เขาจะยอมหรือค่ะ”
หญิงสาวถามอย่างหวั่นใจ
“ ฉันจะพูดกับเขาเอง”
“ แล้วใครจะทำหน้าที่เลขาให้ท่านละค่ะ”
ฐิตาภาถามอย่างอยากกลับไปทำงานในหน้าที่เดิม ที่ที่น่าจะมีความเหนื่อยและความลำบากใจน้อยกว่า แต่ก็ติดที่ได้รับปากไปแล้ว และอีกอย่างค่าจ้างก็จูงใจมากสำหรับพี่สาวคนโตที่ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในบ้านที่มีน้องในวัยเรียนถึงสองคนกับแม่แก่ๆที่มีโรคประจำตัวและมีอาชีพแค่เปิดร้านขายข้าวแกงเล็กๆหน้าบ้านเท่านั้น สี่ชีวิตแม่ลูกอยู่กันอย่างกระเบียดกระเสียรมานานแล้วั้แ่พ่อเสียชีวิตไป
“ ฉันจะเลื่อนภาวิณีขึ้นมา ไม่ต้องห่วงเื่งานน่ะเมื่อเธอเสร็จภาระตรงนั้นแล้ว ฉันจะแต่งตั้งให้เธอเป็ผู้ช่วยของฉัน”
ดูสิ ก็ท่านช่างดีกับเธอถึงเพียงนี้ แล้วจะให้เธอปฏิเสธท่านได้อย่างไร เอาเถอะ...ต่อให้งานใหม่ที่จะต้องไปทำนี้หนักหนาเสียยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นูเาฐิตาภาคนนี้ก็จะขอกัดฟันทน
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
หลังจากนั้นอีกสามวันต่อมาก็ถึงเวลาที่ฐิตาภาต้องเก็บเสื้อผ้าเข้าไปอยู่ที่บ้านของคุณชนิกาเพื่อเริ่มงานเป็ผู้จัดการส่วนตัวของนาย ชนกันต์ผู้ชายที่เคยเห็นแวบๆตอนที่เขามาหามารดาที่บริษัทสองสามครั้งกับฟังข่าวในแง่ลบของเขามาจนหูชา
ระหว่างที่เธอไม่อยู่นี้หญิงสาวได้มอบหมายให้ ฐิติ น้องชายคนรองซึ่งกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสามดูแลแม่กับน้องสาวคนเล็กแทนตน
“ เราสองคนดูแลแม่ให้ดีน่ะ อย่าปล่อยให้แม่ทำงานหนักนัก อะไรพอช่วยแบ่งเบาได้ก็แบ่งกันไป”
ฐิตาภาสั่งความกับน้องทั้งสองที่พากันมองพี่สาวที่หิ้วกระเป๋าออกมาจากห้องตาละห้อย ด้วยไม่อยากให้พี่สาวคนดีต้องไปอยู่ที่อื่น แต่ก็จนใจที่จะคัดค้านเพราะมันเป็เื่ของงาน
“เื่นั้นพี่ฐิตาไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมจะทำหน้าที่แทนพี่ให้ดีที่สุดเลย สำคัญก็แต่พี่ต้องดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะครับ”
ฐิติบอกอย่างห่วงใยในตัวพี่สาว
“ พี่ติก็พูดซะน่ากลัว พี่ฐิตาเขาโชคดีมากต่างหากที่ได้ไปอยู่บ้านใหญ่ๆหรูๆอย่างนั้น”
ฐิตาพรน้องคนเล็กวัยมัธยมปลายกล่าวออกไปตามประสาเด็กวัยรุ่นที่มักยังมองอะไรฉาบฉวยไม่ลึกซึ้ง
“ เราไม่รู้อะไรอย่าพูดเลยยัยพร พี่ฐิตาเขาต้องไปทำงานอยู่ใกล้ชิดผู้ชายน่ะ แล้วผู้ชายคนนั้นเป็คนดีเสียเมื่อไหร่ เขาเป็เพลย์บอย เป็เสือผู้หญิง”
ฐิติเสียงเข้มใส่น้องสาว
“ ไม่แน่หรอก ก็เขาทั้งหล่อทั้งรวยออกอย่างนั้น พวกผู้หญิงคงคิดจะจับเขาเองมากกว่า พอจับไม่อยู่ก็หาเื่ใส่ร้ายว่าเขาต่างๆนานา”
เด็กสาวแย้งไปตามความคิดของตน
“ถึงอย่างนั้นมันก็ต้องมีมูลความจริงตามข่าวอยู่บ้างละ ถ้าเขาทำท่าไม่ชอบมาพากลพี่ฐิตารีบหนีเลยนะครับ หรือถ้ามันจวนตัวนักก็ซัดให้หมอบไปเลย”
เด็กหนุ่มแนะนำ เพราะรู้ว่าพี่สาวเป็วิชามวยอยู่เหมือนกัน เห็นตัวบางๆอย่างนี้เถอะประมาทไม่ได้เชียว เพราะตกเย็นทุกครั้งที่มีเวลาว่างเขากับพี่สาวมักจะออกวิ่งเหยาะๆไปหัดมวยที่บ้านของลุงคนหนึ่งที่เปิดเป็ค่ายมวยเล็กๆอยู่ที่ท้ายซอย
“ อุ้ย จะไปทำเขาอย่างนั้นได้ไง เขาเป็เ้านาย”
แม่ว่าอย่างหวั่นใจในความใจร้อนของพี่น้องคู่นี้ ฐิตาพรที่เป็น้องคนเล็กเสียอีกยังใจเย็นกว่า
“ ไม่รู้ล่ะ หากเขาคิดจะหยามศักดิ์ศรีของเราก็ต้องเจอ”
ฐิติกล่าวแบบวัยรุ่นเืร้อน ที่ทั้งรักทั้งหวงพี่สาวคนสวย
“เอาเป็ว่าพี่จะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดเพื่อความสบายใจของทุกคนแล้วกัน และเราสองคนก็อย่าเกเรให้แม่ต้องไม่สบายใจน่ะ เลิกเรียนก็ให้รีบกลับบ้านมาช่วยงานแม่ อย่าพากันไถล”
“ ผมไม่เคยไถลอยู่แล้วครับ สำคัญยัยพรโน้นสิ เลิกเรียนแล้วชอบไปเดินห้างกับเพื่อน ไม่รู้จะไปเดินทำไม มีตังค์ไปซื้อของเขาหรือก็เปล่า”
ฐิติบุ้ยปากไปทางน้องสาวคนเล็ก
“ แหม ถึงไม่ได้ซื้อขอแค่ดูไว้ก่อนก็ยังดี หนูไปจองไว้ในใจ มีเงินเมื่อไหร่จะรีบไปซื้อ ยิ่งร้านอาหารญี่ปุ่นน่ะยิ่งอยากเข้า แต่เห็นเขาว่าราคาแพงชะมัดเลย”
เด็กสาวเถียงเสียงอ่อย
1K
