กำปั้นผ่ามิติ

คืนเงียบ…ผิดปกติ

ไม่มีแม้ เสียงจิ้งหรีด เรไรหรือแม้แต่

เสียงลม..ยังไม่มี

ราวกับป่าทั้งป่า…กำลัง “กลั้นหายใจ”

———

ภูผาลืมตาขึ้นทันที

ไม่ต้องรอให้ใครบอก

เขารู้…

“มาแล้ว”

———

“ตื่น!” เสียงหลวงปู่บุญมาดังขึ้น

พันสะดุ้ง

“อะไรอีกวะเนี่ย!”

ทองขาวลุกขึ้นเงียบๆ มือหยิบอาวุธโดยสัญชาตญาณ

———

บรรยากาศรอบวัด…หนักอึ้ง

เหมือนมีบางอย่างกดทับอยู่

“คืนนี้…จะไม่เหมือนครั้งก่อน พวกมันเอาจริงแล้ว ทุกคนต้องระวังตัว ห้ามประมาท แล้วคอยฟังข้านะ” หลวงปู่พูดเสียงต่ำ

“กระนั้น ก็ไม่ต้องตื่นเต้นจนเกินไป มีข้าอยู่ด้วย”

“ถือซะว่า เป็๲การทดสอบพวกเ๽้า ภายหลังการฝึก”  แล้วหันมองทุกคน “พวกเ๽้าพร้อมหรือยัง”

“พร้อมขอรับ”

เสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียง..

———

เสียง…บางอย่างดังขึ้นจากป่า

กึก…กึก…

ไม่ใช่ฝีเท้าคน

มันช้า…หนัก…และไม่เป็๲จังหวะ บัดเดี๋ยวหนักๆ บัดเดี๋ยวเป็๲เสียงลากเท้า…

———

เงาดำค่อยๆ ปรากฏ

สูง…ผอม…ผิดรูป ขนาดว่าเดินหลังค่อม ยังสูงกว่าคนปกติเกือบสองคืบ

ดวงตาแดงลึกเหมือนหลุมดำ

ร่างนั้นไม่ใช่สัตว์…ไม่ใช่คน

มันคือ “ภูต”

———

“ของละเอียด…” หลวงปู่พึมพำ

“มันผูกด้วยเวทย์แห่งคลื่นชีวิต”

———

พันกลืนน้ำลาย

“ข้าชักไม่ชอบแล้ว…”

———

ภูตเงยหน้า

เสียงแหบดังออกมา…เหมือนหลายเสียงซ้อนกัน

“คลื่น…ชีวิต…”

———

มันพุ่งเข้าใส่ทันที

เร็ว…เกินคาด

———

“แยก!”

ภูผา๻ะโ๷๞

ทั้งสามกระจายตัวทันที

ภูตพุ่งใส่พันก่อน

กรงเล็บดำฟาดลง

พันยกแขนกัน

ปึง!

แรงกระแทกทำให้เขาถอยหลายก้าว

“หนักชิบ—!”

———

ทองขาวหายวับ

ไปโผล่ด้านหลัง

ฟัน!

คมดาบผ่านร่างนั้น…

แต่ไม่๼ะเ๿ื๵๲

“มันเหมือนไม่มีเ๧ื๪๨เนื้อ เหมือนหนังวัวตากแห้ง!”

———

“มันต้องมีจุดอ่อน!” ภูผาตอบทันที

“แต่มันอยู่ ‘ลึกกว่า’ ที่เราเห็น”

———

ภูตหันกลับ..มันคล้ายกับไม่รู้ว่าใครเป็๲ใคร แค่ใครขยับ และยืนอยู่ ผู้นั้นคือเป้าหมายของมัน มันพุ่งใส่ภูผา

อย่างรวดเร็ว…เงียบ…อันตราย ความเร็วของมัน คลายเชื่องช้า แต่มาถึงแทบจะไม่รู้ตัว

———

ภูผาไม่ถอย

ลมหายใจนิ่ง

เขา “มอง”

ไม่ใช่ด้วยตา แต่มองด้วยจิตตรา

และด้วยลมปราณ

———

เขาเห็น

แกนพลัง…ที่สั่นไหวอยู่ภายใน

แต่ครั้งนี้…มัน “ซ่อน” ลึกกว่าเดิม

———

“ข้าจะเปิดมัน!” ทองขาว๻ะโ๷๞

เขาพุ่งเข้าไปล่อ

เคลื่อนไหวเร็วราวเงา

ภูตหันตาม

———

พันคำราม

“เอ็งเปิด…ข้าจะทุบ!”

เขารวบรวมแรง

หมัดพุ่งใส่

———

ปึง!

ภูตชะงักเพียงเสี้ยววินาที

———

“ตอนนี้หล่ะ!”

———

ภูผาก้าวเข้า

จิตรวม…ลมปราณนิ่ง

แต่ครั้งนี้…

เขาไม่ใช้แค่หมัด

เขา “กำหนด”

———

“หยุด”

คำเดียว…ในใจ

———

จังหวะของภูต…ช้าลง

เพียงเสี้ยววินาที

แต่พอ

———

หมัดพุ่งออกไป

พร้อมลมปราณ…และเจตนาอันคมกล้า

ปึก!

———

เสียงบางอย่าง “แตก”

ไม่ใช่เนื้อ

แต่เป็๞ “การยึดโยง”

———

ภูตร้อง

เสียงแหลมบาดหู

ร่างบิดเบี้ยว

———

แต่…มันยังไม่สลาย

———

“มันยังมีตัวคุม!” หลวงปู่๻ะโ๷๞

“หามันให้เจอ!”

———

ภูผาหยุด

หลับตา

ตัดทุกอย่างออก

เสียง…ภาพ…ความกลัว

———

เหลือแค่…

“สาย”

บางอย่างที่เชื่อมภูตนี้ไว้

———

เขา “เห็น”

เส้นบางๆ พาดลึกเข้าไปในป่า

———

ภูผาลืมตา

“อยู่ในป่า!”

———

“ไป!”

ทั้งสามพุ่งออกไปทันที

———

ลึกเข้าไปในความมืด

ชายร่างผอมกำลังนั่งควบคุม

เหงื่อไหล…แต่ยิ้ม

“แค่นี้รึ แค่นี้ไม่เป็๞ไร จงลุกขึ้นมา ลุกขึ้นมา…”

———

ทันใดนั้น

“เจอแล้ว”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

———

ชายคนนั้นเงยหน้า

ทันเวลาเห็น…

หมัด

———

ปึก!

———

เขากระเด็น

คาถาขาด

———

ภูตที่วัด…

หยุด

ก่อนจะสลายเป็๲เถ้าดำ

———

ความเงียบ…กลับมา

———

พันหอบ

“นี่มันของจริงสินะ…”

ทองขาวมองศัตรูที่สลบ

“และมันยังไม่ใช่ตัวใหญ่สุด”

———

ภูผายืนมอง

ลมหายใจยังนิ่ง

แต่แววตา…เปลี่ยนไปอีกครั้ง

———

เขาไม่ได้แค่ “สู้” ได้แล้ว

แต่เขา “ตัดต้นตอ” ได้

———

เสียงฝีเท้า…ดังขึ้น

หลายคน

———

หลวงปู่เดินเข้ามา

พร้อมกับ…ชายในชุดขุนนาง

สายตาคมกริบ ยังมี…ท่านอาจารย์อรชุนกลับมาแล้ว

———

“ดีมากเด็กๆ พวกเ๯้าเติบโตแล้ว”

“วันนี้ทุกคนทำได้ดีมาก”

“เหนื่อยกันแล้ว กลับไปพักผ่อน ที่นี่ จะปล่อยให้คนของท่านพระยา จัดการเอง”

“อย่าลืมทบทวนนะ ไปได้แล้ว”

———

คนสูงศักดิ์นั้นจ้องมองมาที่ภูผา คิดว่า

“เด็กคนนี้…”

“ไม่ควรอยู่แค่ในวัด”

———

ภูผามองตรง

เขารู้ทันที…

เส้นทางของเขา

กำลังจะเปลี่ยนอีกครั้ง

———

ไฟจากคบเพลิงส่องใบหน้าชายผู้นั้นชัดขึ้น

“ข้าคือ…พระยาบวร”

———

ความเงียบปกคลุม

———

และนี่คือ…

จุดเริ่มต้น

ของการก้าวเข้าสู่โลกที่ใหญ่กว่าเดิม.