“เอ่อ...อ่า...ภาพวาดมารับพรุ่งนี้นะคะท่านแม่ทัพเซียว เชิญท่านพาคุณหนูจูไปเดินเล่นแล้วค่อยมารับพรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ”
หนิงเอ๋อกล่าวจบ สีหน้าจูฮวาเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าวขึ้น
“นั่นสิพี่ลู่เอิน นางก็บอกแล้วว่าให้ท่านไปฆ่าเวลาเดินกับข้าก่อนพรุ่งนี้ค่อยมารับ ไว้ข้าจะมาเป็เพื่อนนะคะ”
จากนั้นเกาะดึงแขนเสื้อของเขาค่อยๆเดินออกจากร้าน
หนิงเอ๋อถอนหายใจเฮือกใหญ่
“คุณหนูจูต้องฆ่าข้าแน่ๆถ้าเขายังคุยกับข้าต่อ”
เถ้าแก่ตอบ
“แน่ล่ะ นางตามท่านแม่ทัพเซียวติดแจขนาดนั้น ไม่มีสตรีนางใดในเมืองกล้าคุยกับท่านแม่ทัพเลยล่ะจะบอกให้ เ้านี่ก็รู้จักเอาตัวรอดนะ”
“ฮ่ะๆค่ะ...”
“แล้วนอกจากนี้คุณหนูจูยังเป็บุตรีท่านเ้าเมืองซีจิ๋ว ไต้เท้าจูเหอ”
“มิน่าดูท่านแม่ทัพเซียวยอมๆ นาง ทั้งที่หน้าตาไม่น่าจะยอมใครแท้ๆ”
“นี่เ้า นินทาคนระดับเ้านาย ระวังจะซวย”
“ค่า”
ฮูหยินเถ้าแก่กล่าว
“ยังไงก็เถอะเ้าไม่ต้องออกไปหาข้าวเที่ยงแล้ว ในครัวมีกับข้าวไปตักกินตามสบาย เ้าช่วยร้านเราตั้งเยอะ ไหนจะต้องซ่อมภาพท่านแม่ทัพอีก”
“ขอบคุณฮูหยิน”
หนิงเอ๋อยิ้มแล้ววิ่งเข้าหลังร้านไป
ฮูหยินยิ้มมองนางด้วยความเอ็นดู
........................
จวนท่านเ้าเมืองซีจิ๋ว
“ข้าไม่กิน”
เสียงจูฮวาทุบโต๊ะไม่ยอมกินขนมที่ทางบ้านเตรียมไว้ให้
สาวใช้คนสนิทของนางที่ติดตามไปด้วยในวันนี้เดินเข้ามาหา เห็นสาวใช้คนอื่นถูกดุด่าเป็การใหญ่
นางมีนามว่าเซี่ยวซือ
นางถามขึ้น
“เกิดเหตุอะไร?”
“อาซือเ้าเข้าไปดูคุณหนูที ไม่รู้หัวเสียเื่อะไร พวกเข้าเอาไม่อยู่แล้ว”
“ไปๆพวกเ้าไป ข้าจัดการเอง”
นางเข้ามาในห้อง
“คุณหนูคะ ท่านเป็อะไรคะ?”
“เซี่ยวซือ เ้ารู้ใจข้าดีที่สุด คิดว่าข้าโมโหอะไรล่ะ”
“ข้าทราบค่ะคุณหนูโมโหนางช่างภาพวาดอักษรนั่นใช่มั้ย?”
“ฮึ...”
“คุณหนูคะ แต่วันนี้เราก็ค้ากำไรได้อยู่”
“กำไรใด?”
“วันนี้เราเดินเล่นกับคุณชายเซียวค่อนวัน”
“เชอะ เ้าระริกระรี้ได้เพราะลู่ฉีคุยกับเ้าตลอดทาง ส่วนข้า พี่ลู่เอินถามคำตอบคำ”
“ก็ปกติของเค้านี่คะ”
“ปกติ? ถ้างั้นที่เค้าคุยกับนางตัวดีนั่นซะยืดยาว แถมยังดอมดมใกล้ๆซะขนาดนั้นก็คือไม่ปกติงั้นสิ...น่าโมโหนัก”
“คุณหนูใจเย็นๆค่ะ นั่นอาจเป็เพราะทั้งเมืองมีแค่นางที่ซ่อมภาพของคุณชายได้”
“เฮอะ”
“เอางี้มั้ยคะ พรุ่งนี้เราไปจัดการนาง ข้าจะให้บ่าวคนอื่นไปรุมตบนางเอง”
“โง่จริงๆทำแบบนั้นพี่ลู่เอินก็เกลียดข้ากันพอดี”
“แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะ”
“ข้าคิดออกแล้ว ทำให้นางต้องรับผิดชอบภาพวาดนั่นไม่ไหวทีนี้แหล่ะ....”
“คุณหนุเยี่ยมไปเลย คิดแบบสกปรกแบบนี้ออกด้วย”
“ฮึแน่นอน ข้าซะอย่าง ....เอ..เอ๊ะ..เดี๋ยว..เ้าว่าข้าชั่วเหรอ?”
“เปล่านะคะคุณหนู”
“หนอยแน่”
จูฮวาหยิบแขนเซี่ยวซืออย่างแรง
“โอ๊ยย คุณหนู”
..........
“ฮ๊าววว ~~~ววว”
เสียงหาวของหนิงเอ๋อดังขึ้นพร้อมชูแขนเหยียดกายบิดยืดแขนไปมา
“เอาล่ะพอแค่นี้ก่อนดีกว่า จริงก็เสร็จแล้วล่ะ แต่ตากทิ้งไว้สักหน่อย”
เถ้าแก่เดินมาดู
“อื้มแบบนี้ท่านแม่ทัพเซียวอาจจะพอใจ เ้านี่เก่งจริง ... ไปพักได้แล้วมั้ง”
“ค่ะเถ้าแก่”
“มืดค่ำแล้ว อย่าเพิ่งกลับโรงเตี๊ยมเลย นอนที่นี่แหล่ะ เมียข้าเตียมที่นอนให้เ้าแล้ว”
“อย่าลำบากเลยค่ะ”
“พูดอะไรแบบนั้น นางชอบเ้ามากนะ พวกเราเคยมีลูกชาย แต่ตายในสนามรบไปแล้วเพราะโดนเกณฑ์ไปรบ ตอนนี้เ้ามาอยู่ นางก็ดีใจมากจะว่าไปอยากให้เ้าย้ายมาพักที่นี่ด้วยเลย”
“ขอบคุณพวกท่านจริงๆค่ะ งั้น...ข้าขอนอนที่นี่เลยนะคะ”
ตกดึก
มีคนสวมชุดดำ ลอบเข้ามาที่ชั้นสองของร้าน แล้วจุ้มหมึกละเลงบนภาพจนทั่ว
จากนั้นก็ออกไป
รุ่งเช้าเสียงร้องดังขึ้น
เถ้าแก่วิ่งมาดูทั้งคู่หน้าถอดสี
“ทำไมกลายเป็แบบนี้ไปได้!!”
“ข้าก็ไม่รู้ ทำไงดีคะเถ้าแก่”
“มีคนบุกรุกร้านข้าแน่ต้องแจ้งความ ...แต่...”
“แต่อะไรคะ?”
“ถ้าท่านแม่ทัพรู้เื่เข้า เ้าจะทำยังไง ภาพนี้อยู่ในความดูแลของเ้า และอยู่ในร้านข้า พวกเรายังไงก็ไม่พ้นเคราะห์ต้องรับผิดชอบก่อนจนกว่าจะจับคนร้าย”
“ซึ่งนับจากสถิติของทางการแล้วคดีแบบนี้ไม่มีทางที่เ้าหน้าที่จะหาตัวคนร้ายให้เราแน่นอนเลยค่ะ”
“เราต้องเอาไปบอกท่านแม่ทัพ ยังไงก็หนีไม่พ้น โกหกไม่ได้เด็ดขาด”
“ข้ารับผิดชอบเองค่ะ”
“เ้าน่ะเหรอโธ่เอ้ย.... อย่าโง่ไปเลย ยังไงข้าก็มีส่วน ของอยู่ในร้านข้า เ้าซ่อมมันในนามร้านของข้า เื่นี้โทษเ้าไม่ได้ ที่เหลือขึ้นอยู่กับท่านแม่ทัพแล้ว”
............
เซียวลู่เอินเดินออกมากับลู่ฉีผ่านไปหลายตรอกหลายแยก เพื่อไปยังร้านซ่อมภาพวาด พวกเขาออกเช้าหน่อย เพราะถึงจะยังไม่เสร็จ ลู่เอินก็คิดว่าจะนั่งรอที่นั่น
จูฮวาและเซี่ยวซือรออยู่ก่อนนานแล้วแต่ทำทีว่าเพิ่งจะเดินและบังเอิญมาเจอ
“อ๊ะ.. พี่ลู่เอิน บังเอิญจัง”
นางรีบวิ่งมาหา
ลู่เอินทัก
“คุณหนูจู”
“เมื่อไหร่ท่านจะเรียกข้าว่าน้องฮวาซะที... อ้อ จริงสิ ท่านจะไปรับภาพที่สั่งซ่อมไว้ใช่มั้ยคะ?”
“อืม..”
“งั้นข้าไปด้วยนะ”
“........ ..เชิญ”
ส่วนเซี่ยวซือยิ้มทักถามไถ่ลู่ฉีอีกคน
จากนั้นทั้ง4 พากันเดิน
เมื่อมาถึงร้านพบเ้าหน้าที่ทางการอยู่ที่ร้าน ดูวุ่นวาย
เถ้าแก่กับหนิงเอ๋อรอลู่เอินอยู่นานแล้ววิ่งเข้ามาคุกเข่าทั้งคู่
“ท่านแม่ทัพพวกเราสมควรตาย”
“พวกเ้าลุกขึ้นก่อน นี่เื่ราวใด?”
หนิงเอ๋อชิงกล่าว
“เป็ความผิดข้าเองค่ะท่านแม่ทัพ ภาพของท่าน.....
เถ้าแก่เลิกลักกระชากแขนหนิงเอ๋อ
“ท่านแม่ทัพของเสียหายในร้านข้า เป็ข้ารับผิดชอบเอง นางทำเสร็จั้แ่เมื่อคืนแล้ว”
ลู่เอินประเมินสถานการณ์แล้วขมวดคิ้วกล่าวขึ้น
“หมายความว่าเกิดเื่กับภาพวาด?”
“ครับ”
“ค่ะ”
เขาเดินเข้ามาหาเตจ้าหน้าที่
“ท่านแม่ทัพ ทางร้านแจ้งมาว่า มีคนบุกรุกยามค่ำคืน ภาพที่ลูกค้าของเขาสั่งซ่อมทำเสร็จอยู่ก่อนแล้ว ก็โดนปาดทาจนเละเทะครับ”
ลู่เอินดูภาพ
มันเละเทะจริงๆ
จูฮวากล่าว
“ห๊า...ภาพนี้ใช่ท่านพ่อของพี่ลู่เอินทิ้งไว้ให้ใช่หรือไม่.... ทำไมพังพินาศเช่นนี้...พวกเ้าจะรับผิดชอบยังไง?!”
“คุณหนูค่ะนี่ไม่ใช่ภาพที่จะหาซื้อที่ไหนมาทดแทน มันคือของดูต่างหน้าท่านขุนพลเซียวลู่เสียนที่รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับองค์ฮ่องเต้ ภาพที่เก็บทิ้งไว้ให้ทายาทบัดนี้กลับ.......”
พวกเขาทั้งนายบ่าวสอดรับกันดีมาก
ฮูหยินของเถ้าแก่คุกเข่าอีกคน
“ท่านแม่ทัพเมตตาด้วยเมื่อคืนเซี่ยวเอ๋อทำเสร็จแล้วจริงๆ นะคะ”
จูฮวากล่าวขึ้น
“นางทำเสียแล้วจนซ่อมไม่ได้ แล้วทำทีว่ามีคนบุกเข้ามาทำลายภาพมากกว่า.....รอยถึงทับเละเทะขนาดนี้ไหนเลยจะรู้ได้ว่าเสร็จแล้วจริงมั้ย”
ทั้ง 3 ก้มหน้าลงแทบชิดพื้น
ลู่เอินกำม้วนภาพแน่น
“เถ้าแก่ ท่านให้เ้าหน้าที่สืบเื่นี้ต่อ ตัวท่านข้าไม่เอาความ”
“อา..ขอบคุณครับท่านแม่ทัพเอ่อ...แต่....หนิ......”
“สำหรับนาง นางต้องชดใช้ให้ข้า”
1K
