หยางเทียนไม่รู้เลยว่า บัดนี้ ผีเ้าแก้วฟ้าได้รับเืจากคนชั่วทำให้ฟื้นพลังกลับมา และยังมีพลังแก่กล้ามากขึ้นกว่าเดิม ตนเองลงไปชั้นสี่ พอลิฟท์เปิดออก
ผู้ก่อการร้าย นึกว่า เป็คนของตน จึงไม่ได้ ระวังป้องกัน หยางเทียนลงมาถึง ก็เหวี่ยง เข็มปลิดิญญาออกไป สิบเข็ม แต่ละเข็มพุ่งกระจายออกไปเข้าสู่เป้าหมายคือ หน้าผากผู้ก่อการร้าย สิบคน ร่วงไปพร้อมๆ กัน แล้วปืนอีกสองกระบอก ก็ลั่นไกแบบออโต้ สาดตามออกไป เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ !! ผู้ก่อการร้ายถูกยิงไม่ทันตั้งตัว ก็ล้มตายไปกว่าครึ่ง ที่เหลือ ตั้งหลักได้ก็ยิงใส่หยางเทียน แต่ก็หายิงโดนไม่ หยางเทียนกลิ้งหลบไปกับพื้น แล้วสาดะุปืนคู่ ออกไปอีก ไม่มีพลาดสักนัด จนเหลือคนร้ายไม่ถึงสี่คน ยืนอยู่หลัง ผู้จัดการลินดา พร้อมใช้ปืนจี้ที่หัว ของเธอเอาไว้
“ วางปืนซะ ไม่งั้นนังนี่ สมองกระจายแน่”
“ หยางเทียนช่วยฉันด้วย” ลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงปากคอสั่น
หยางเทียน โยนปืนออกไปสองกระบอก พร้อมกับมีเข็มปลิดิญญาตามออกไปด้วยอีกสี่เข็ม เข็มปลิดิญญาพุ่ง เข้าเจาะหน้าผาก ทั้งสี่คน จนหงายหลังแน่นิ่งไปจนหมด
ผู้จัดการลินดา หงายท้องล้มลงสลบ ตามไปในทันที
เสียงปืนที่ดังขึ้น ทำให้ผู้ก่อการร้าย ทั้งห้าสิบคนที่ยังคงเหลืออยู่แตกตื่น
พวกมันทั้งหมด เมื่อไม่สามารถติดต่อหัวหน้าได้ พวกมันที่มาก็รีบหนีไปตั้งหลักก่อน โดยขึ้นเฮลิคอปเตอร์ที่ พวกมันโดยสารมาเพื่อหลบหนี หยางเทียนไม่ปล่อยให้พวกมันที่เหลือ หนีรอดไปได้ รอโอกาสให้ พวกมันกำลังบินขึ้นฟ้า ยิงใส่คนขับ เข้าหัว เครื่องบินหมุนคว้าง ปัดไปโดนอีกลำ และร่วงใส่ อีกสองลำ ที่จอดอยู่ด้านล่าง ะเิวอดวาย ตายกันไปจนหมดไม่มีเหลือ
หยางเทียนขึ้นไปหา แคทที่ชั้นบน ก็พบว่า มีบางสิ่งผิดปกติ เห็นลุงคามิน ถูกหักคอบิดรอบ นั่งคุกเข่าตาเหลือก ตายน่าอนาถ ส่วนแคททำหน้านิ่ง แต่ดวงตากลับมีสีแดงฉาน
“ เ้าแก้วฟ้า”
“ ฮิ ฮิ เ้าหนุ่มน้อย รู้ด้วยรึ ว่าเราเป็ผู้ใด”
“ ท่านก็ตายไปแล้ว น่าจะไปเกิดใหม่เสีย เหตุใดไยต้องมาจองเวรกันขนาดนี้”
“ เฮอะ ชาติก่อน นังเด็กนี่ มันฆ่าตัวเราและท่านเ้าเชียงตุง เ้าจะให้เราปล่อยมันไว้อย่างนั้นรึ?”
“ เื่ชาติก่อน กับชาตินี้ใครมันจะไปรู้ได้เล่า”
“ ใครไม่รู้แต่เรารับรู้ ดังนั้นมันจึงต้องตาย”
หยางเทียนเห็นแคทหยิบ มีดบนโต๊ะ กำลังจะเชือดคอหอยตนเอง ก็พุ่งตัวเอามือซ้ายจับคว้ามือเอาไว้ได้ทัน แล้วใช้มือขวาโน้มคอเข้ามาใกล้ แล้วก็ใช้ลมปราณหยางในร่างกาย เข้าประกบปาก กับ เ้าแก้วฟ้า แล้วปล่อยลมปราณธาตุหยางเข้าไป เ้าแก้วฟ้าที่สิงร่างของ แคทรีนอยู่ ใตาเหลือก พยายามจะออกจากร่าง แต่หยางเทียนกลับกอดแน่นไม่ยอมปล่อย
นอกจากใช้ปากเป่าลมปราณหยางเข้าไปแล้วยังดูดลมปราณธาตุหยินของ เ้าแก้วฟ้า ออกมาด้วย จนลิ้นพันกันมั่วไปหมด เพราะอาจารย์คิ้วเขียวเคยบอกหยางเทียนว่า พวกิญญานั้นมีลมปราณธาตุหยินมากทำให้มีพลัง ดังนั้นวิธีจัดการกับพวกิญญา คือ ต้องทำให้ลมปราณธาตุหยินของิญญาหมดไป และทำลายิญญาโดยเพิ่มพลังลมปราณธาตุหยางเข้าไป ซึ่ง ร่างิญญาในร่างของเ้าแก้วฟ้านั้น มีลมปราณธาตุหยินมากมายมหาศาล หยางเทียน จึงดูดอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็ปล่อยพลังลมปราณธาตุหยางเข้าไปไม่ยั้ง
ส่วนผีเ้าแก้วฟ้า เจอพลังปราณหยางเข้าไป และถูกดูดพลังธาตุหยินออกมา พลังในร่างิญญาก็เริ่มอ่อนแอลงไปเรื่อยๆ หยางเทียนกับผีเ้าแก้วฟ้า ดูดปาก เป่า ปากกันอย่างหนักหน่วง จนกระทั่งลุงสิงห์พาพระธุดงค์รูปหนี่ง ขึ้นมาบนชั้นนี้ พอเห็นเหตุการณ์แบบนี้ ถึงกับใ
เ้าแก้วฟ้าถูกดูกพลังหยินออกไปจนหมดแรง ิญญาก็หลุดออกจากร่างของแคท ลงไปนอนกับพื้น แคทรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา พบว่า กำลังถูกหยางเทียนทั้งเป่า ทั้งดูดปากเธอ ที่แรกนึกว่าฝันไป จึงเคลิ้มไปพัก แต่เห็นลุงสิงห์มากับครูบาเมฆ จึงผลักหยางเทียนออกไปเต็มแรง หยางเทียนถอยออกมา แต่ก็ยังจะหน้าด้านเข้าไปจูบปากเขาต่ออีก แคทจึงต้องใช้มือดันหน้าหยางเทียนออกไป ทำให้หยางเทียนเห็นครูบาเมฆ กับลุงสิงห์ จึงหยุดการกระทำนั้นทันที
“ พอทีเถอะโยม อาตมาขอบิณฑบาต การจองเวรอาฆาตแค้น ของโยมได้ไหม”
ิญญาของเ้าแก้วฟ้า ตอนนี้ ถ้าไม่ทำอะไร จิติญญาก็ใกล้จะแตกสลายแล้ว จึงกราบไปที่ ครูบาเมฆ
“ ข้าเ้า หมดแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง บ่ ได้อยากอยู่เช่นนี้อีกต่อไปแล้ว อโหสิกรรมทุกๆ อย่าง ขออย่าได้เจอะได้เจอ พวกเขาอีกเลย ขอให้พระคุณเ้าได้ช่วยปลดปล่อยข้าเ้าด้วย” ผีเ้าแก้วฟ้า ใช้หางตามองหยางเทียนตาเขียว
พระครูบาเมฆ ก็เลยสวดส่งิญญา แต่ยังไม่ครบสามจบเลย ิญญาของเ้าแก้วฟ้าก็ค่อยๆ สลายไป ไม่ได้ขึ้นไป์ หรือ ตกนรกแต่อย่างใด นี่เป็ผลเพราะถูกหยางเทียนดูดพลังหยินออกมาจนหมดนั่นเอง
หยางเทียนเลียริมฝีปากตน แล้วมองหน้าแคท หมายจะขอโทษ แต่ลุงสิงห์เอ่ยว่า
“ หมดเคราะห์ หมดโศกเสียทีนะครับ”
“ ขอบพระคุณ พระคุณเ้าที่ได้ช่วยพวกเราในครั้งนี้” แคท กราบพระครูบาเมฆ หยางเทียนก็ทำตามเช่นกัน
“ ความจริงแล้ว หากอาตมาไม่มา ิญญาของนาง ก็กำลังจะสลายไปอยู่แล้ว”
ครูบาเมฆเอ่ยด้วยรอยยิ้ม แล้ว ก็บอกให้ลุงสิงห์ พาตนออกไปที เพราะซากศพมากมายเช่นนี้ ครูบาเองเห็นแล้วก็จะพาลเป็ลม แคทมองไปรอบๆ ก็เช่นเดียวกัน รีบออกไปจากชั้นนี้กันหมด
แล้วตำรวจกับ พวกมูลนิธิ ก็เข้ามาเคลียร์สถานที่ หยางเทียนยืนคู่กับ แคท ผู้จัดการหลินเข้ามาขอบคุณหยางเทียน ที่ได้ช่วยชีวิต แล้วกระซิบบอกว่า
“ ฉันให้นายผ่านโปรแล้ว”
หยางเทียนยิ้มให้ แล้วหันไปมองแคท ที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข ที่รอดชีวิตมาได้กันหมด เสียใจแต่ลุงคามิน ที่ถูกผีแก้วฟ้า หักคอตาย
“ ผมคงต้องไปแล้ว”
“ ไปไหน คุณไม่อยู่ทำงานกับฉันต่อเหรอ?”
“ ไม่แล้วครับ งานของผมเสร็จแล้ว”
“ งานอะไร ของคุณ”
หยางเทียนเลยไม่อยากปกปิดอีก นำจดหมายจ้างงานออกมาให้แคทดู
“ นี่มันลายมือของคุณพ่อนี่?”
“ คงใช่ ท่านเป็ห่วงคุณ แล้วคงรู้ว่าคุณต้องเจอปัญหาแน่ จึงได้จ้างบอดี้การ์ดอย่างผมมาช่วย”
“ โธ่ .. คุณพ่อ” แคทน้ำตาไหลคิดถึงพ่อขึ้นมา
แต่แล้วก็หยุดร้องไห้ แล้วอ่านจดหมายต่อไปอีกจนจบ แล้วมองหน้าหยางเทียน
“ คุณมาทำงานที่นี่ได้กี่วันแล้ว”
“ อืม ไม่ถึงอาฑิตย์เลย มีอะไรหรือเปล่า”
“ มีซิ สัญญาบอกว่า คุณต้องคุ้มครองฉันเป็เวลาสามเดือน และต้องทำงานในบริษัท อาเซี่ยน แล้วคุณบอกจะไป ก็ไปได้อย่างนั้นเหรอ?”
หยางเทียน ได้แต่นิ่งอึ้ง
“ ก็เื่มันจบแล้ว ทำไมต้องอยู่ต่อด้วยเล่า”
“ ถ้าหากมีผีตัวอื่นมาอีก หรือ พวกมาเฟียโรม่า มาลอบสังหารฉันอีก แล้วฉันจะทำอย่างไรเล่า”
หยางเทียนหัวเราะเจื่อน ๆ รีบโทร ไปหาผอ. เฉียนคงทันที
“ แคทรีนพูดถูก สำนักงานเราไม่อาจผิดเงื่อนไข เธอต้องทำงานอยู่กับแคทรีนให้ครบสามเดือนตามสัญญา ไม่ต้องห่วง ฉันโอนเงินค่าจ้าง สามพันเหรียญเข้าบัญชีเธอเรียบร้อยแล้ว” ผอ.เฉียนคงตัดสายทันที
หยางเทียนจึงต้องทำงานตามที่สัญญาเอาไว้ จนครบ ถึงจะจากไปจากที่นี่ได้
“ ไม่ต้องกลัวฉันไม่ให้คุณไปขายชุดชั้นในหรอก ฉันจะให้คุณเป็บอดี้การ์ดของฉัน ติดตามฉันไปตลอดสามเดือน ห้ามห่างกายฉันแม้แต่ก้าวเดียว”
“ ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ ไปเอารถมา ได้แล้ว”
“ ไปไหนครับ”
“ ฉัน้าไปสปา ้าอาบน้ำแร่ ล้างสิ่งอัปมงคลสักหน่อย”
หยางเทียนคิดในใจ อาบน้ำแร่ ห้ามห่างกายแม้แต่ก้าวเดียว !!
“ รีบไปได้แล้ว”
หยางเทียนวิ่งฉิวไปขับรถสปอร์ตเฟอร์รารี่สีแดงมารับอย่างรวดเร็ว....
ผ่านไปสามเดือน หยางเทียนก็ถูกส่งมาทำภารกิจใหม่ คุ้มครอง คุณชาย10 ของตระกูลหลิน ชื่อว่า ท่านหลินสือ วัย 35 ปี เขาถูกลอบยิงะุทะลุอกข้างซ้าย แต่ว่าเขารอดตาย เพราะว่า หัวใจของเขาอยู่ด้านขวา ทีมบอดี้การ์ดเก่า ถูกไล่ออกยกทีม
ครั้งนี้ ผู้เป็แม่ เลยจ้างบอดี้การ์ดเมฆขาว เพราะว่า เ้าของออกาไนซ์ เพชรสีชมพูแนะนำมา สาเหตุที่ถูกยิงนั้น มีเพียงสาเหตุเดียว คือ เพราะว่าเขาลงสมัครเป็สมาชิกวุฒิสภา เขต 8 ซึ่งเขตนี้ รับเพียงแค่คนเดียว แล้วทีท่าว่า ท่านหลินสือ ที่หนุ่มที่สุด และ จบมหาลัยอาร์วาร์ด เป็ตัวเต็งในครั้งนี้ ซึ่ง คู่แข่งของเขามีทั้งอดีตทหาร นักการเมืองเ้าถิ่น และ สว. เ้าเก่า ส่วนใหญ่ล้วนมีอำนาจในมือกันทั้งนั้น
“ อาเปียว ให้พวกเราเฝ้าหน้าห้องเช่นนี้ หากว่าคนร้าย เข้าทางหน้าต่าง หรือ ยิงเข้ามาทางด้านนั้น จะเข้าไปช่วยยังไง” หยางเทียนเอ่ยด้วยความสงสัย
“ เขามีบอดี้การ์ดของตระกูลหลินเฝ้าด้านใน สี่คนแล้ว พวกเรายังไม่ได้รับการไว้วางใจ จึงถูกกันให้อยู่วงนอก ก็ทำตามที่เขาสั่งมาจะดีกว่า”
หยางเทียนไม่ค่อยวางใจเท่าไรนัก ถึงแม้ว่า พวกเขาจะมีคนเฝ้าด้านหน้าถึง หกคนแล้วก็ตาม แต่ทางหน้าต่างนั้น เป็จุดอ่อนมากที่สุด
“ เป็ไงบ้าง กระแสฉันถูกยิง ผลคะแนนนิยมขึ้นมากแค่ไหน”
ท่านหลินสือเอ่ยถามเลขาสาวเซ็กซี่ กระโปรงสั้นจู่ ใส่เกาะอก สวมเสื้อสูท กำลังเปิดไอแพด ดู
“ คะแนนนิยมเพิ่มขึ้น ทุกโพล ตอนนี้ คะแนนรวมของ คุณชายนำโด่ง 45 % แล้ว
ห่างจากผู้สมัครคนอื่นๆ ขาดลอย พวกเขาได้แค่คนละไม่เกิน 15 % เท่านั้นค่ะ”
“ ดีมาก ประกาศออกไป อีก อีกสองวัน ฉันจะออกจากโรงพยาบาล ไปหาเสียงที่ตามที่ได้กำหนดเอาไว้”
“ ค่ะ จะได้บอกพวกบอดี้การ์ดม่านกู่”
“ อย่าลืม แจ้งหมอที่เราจ้างเอาไว้ด้วย ห้ามบอกอาการของฉันให้คนอื่นรู้ด้วย”
“ รับทราบค่ะ”
ที่แท้จริง ท่านหลินสือ แกล้งาเ็หนัก เพื่อเรียกคะแนนนิยม จากชาวบ้านนี่เอง
แล้วพวกของบอดี้การ์ดชุดเก่าที่โดนไล่ออกไป ก็ถูกปิดปากสนิท ไม่กล้าเปิดเผยออกมา
หยางเทียนเฝ้าอยู่หน้าประตูทุกวัน ก็ได้รู้กับเด็กชายวัย 5 ขวบคอยวิ่งเล่นอยู่ ชั้นเดียวกัน เพราะ แม่ของเด็กน้อยเป็มะเร็งเม็ดเืระยะสุดท้าย
แต่เสี่ยวิ เด็กน้อยนั้นไม่รู้เื่ใดๆ ทางโรงพยาบาลพยายามติดต่อหาญาติ เพื่อมาคอยรับเลี้ยง เสี่ยวิต่อ แต่ว่าแม่เสี่ยวิแจ้งว่าไม่มีใคร แต่ก็ยังไม่ยอมเซ็นชื่อ ยกให้กับศูนย์รับเลี้ยงเด็กกำพร้า โดยที่ใบเซ็นอนุญาต ยังคงวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
“ พี่หยางเทียน ลุงหมอซื้อรถคันใหม่ให้ผมด้วย สวยไหมครับ”
เด็กน้อยเข้ามากอดขาหยางเทียนแล้ว เอาโมเดลรถสปอร์ตให้หยางเทียนดู
“ โอ้ เฟอร์รารี่เสียด้วย สวยงามจริงๆ”
“ พวกเราไปเล่นกันเถอะ”
“ ไม่ได้ พี่กำลังทำงานอยู่ หากไปตอนนี้แล้วมีใครมาทำร้าย ท่านหลินสือพี่ได้ถูกไล่ออกแน่”
“ คนเยอะขนาดนี้ ใครจะมาทำร้ายเขาได้” เสี่ยวิหัวเราะ แล้วก็ถือรถของเล่นเข็นไปกับพื้น อย่างมีความสุขตามประสาเด็ก
“ น่าสงสารจริงๆ นะ ถ้าฉันพร้อมฉันก็อยากจะขอ เสี่ยวิไปเลี้ยงเป็ลูกอีกคน” อาเปียวเอ่ยออกมาเบาๆ
“ ทุกวันนี้ มีเด็กกำพร้า ที่พ่อแม่ต้องมาตายก่อนวัยอันควรมากมาย ทางราชการเขามีการคัดคนที่พร้อมกว่าพวกเราอีกมาก ปล่อยให้เสี่ยวิผ่านขั้นตอนของทางการจะดีกว่า” พี่ต้าสงออกความเห็น ส่วนหยางเทียนได้แต่มองเด็กน้อย วิ่งเล่นไปมา แล้ว เปิดประตูเข้าห้องไป แล้วขึ้นไปนอนกอดแม่ ที่ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดออกมา
แล้วประตูห้อง ของ ท่านหลินสือ ก็เปิดออกมา เลขาคนสวยแจ้งว่า อีก 2 วันจะย้ายออกจากโรงพยาบาล ให้เตรียมการป้องกันไว้ด้วย
อาเปียวรับทราบ แล้วก็เริ่มกระจายคำสั่งเตรียมพร้อมออกไป ส่วนหยางเทียนนั้น พอได้พักเบรค ก็เดินลงมาที่ห้องอาหาร ในขณะกำลังกินข้าวอยู่นั้น เสี่ยวิก็เข้ามาหาเขา
“ เสี่ยวิมาทำอะไรที่นี่”
“ เสี่ยวิหิว แม่ให้ตังลงมากินข้าว”
หยางเทียนเห็นเหรียญในมือ ของเสี่ยวิสิบเหรียญ
“ ถ้าเช่นนั้น พวกเราไปเลือกของกินกัน”
หยางเทียน อุ้มเสี่ยวิไปเลือกอาหาร ทั้งสองกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย
เสี่ยวิ ยื่นเงินให้หยางเทียนค่าอาหาร
“ ไม่ต้อง พี่เลี้ยงเอง”
“ ขอบคุณครับ” เสี่ยวิ เอาเงินเหรียญ รัดหนังยางเก็บเอาไว้ที่ชายเสื้อยืด ที่มีอยู่หลายเหรียญ
“ โอ้โห มีเงินเยอะแยะ เสี่ยวิจะเก็บเอาไว้ทำอะไรเนี่ย”
“ เอาไว้จ้างบอดี้การ์ด มาคุ้มครองแม่ไม่ให้ คนชั่วมาเอาแม่ไปครับ”
“ แล้วจะไปจ้างบอดี้การ์ดที่ไหนล่ะ”
“ จ้างพี่หยางเทียนไงล่ะ แต่ลุงเปียวบอกว่า ถ้าจะจ้างพี่หยางเทียน ต้องใช้เงินเยอะ เสี่ยวิต้องเก็บเงินเอาไว้จะได้จ้างพี่หยางเทียนได้”
“ ไปเชื่อ ลุงเปียว พี่หยางเทียนไม่ได้คิดแพงเลย แค่เหรียญเดียว ก็จ้างได้แล้ว”
“ จริงหรือเปล่าครับ เสี่ยวิจ้างพี่หยางเทียน หมดนี่เลย ช่วยแม่เสี่ยวิด้วยนะครับ”
“ ได้ พี่รับปากไม่ให้มีใครมาทำร้ายแม่ของเสี่ยวิ ดีไหม”
“ จริงๆ นะครับ”
“ จริงซิ”
หยางเทียนกินข้าวเสร็จ ก็อุ้มเสี่ยวิกลับขึ้นไปบนห้องที่แม่ของเขาพักอยู่”
พอถึงห้อง เสี่ยวิก็ยื่นเงินเหรียญให้หยางเทียนทั้งหมด หยางเทียนรับมาแค่เหรียญเดียว เสี่ยวิรีบวิ่งไปหาแม่ แล้วจับแขนแม่อย่างแ่เบา และกระซิบกับแม่ว่า
“ แม่ครับ เสี่ยวิ จ้างบอดี้การ์ด มาให้คุ้มครองแม่แล้ว ต่อไปนี้แม่ไม่ต้องกลัวคนชุดดำอีกต่อไป พี่หยางเทียนจะคอยปกป้องแม่เอง”
หยางเทียนได้ฟัง ก็แปลกใจ เลยก้มลงถาม เสี่ยวิว่า
“ คนชุดดำที่ไหน” เพราะที่ผ่านมา เขาเฝ้าหน้าห้องของ ลูกค้า แต่ก็ไม่เคยเห็นคนเข้ามาที่ห้องของแม่เสี่ยวิแม้แต่คนเดียว นอกจากหมอ และพยาบาลเท่านั้น เสี่ยวิค่อยกระซิบบอกหยางเทียนว่า
“ พวกเขาชอบมากันกลางดึก แม่หลับไปแล้ว พวกเขาบอกกับเสี่ยวิว่า จะมาเอาแม่ไปภายในสองวันนี้ เสี่ยวิไม่ยอมให้ พวกเขาจะเอาแม่ไป พี่หยางเทียนต้องช่วยแม่ด้วยนะครับ”
หยางเทียนมองเสี่ยวิ ตาปริบๆ นี่เสี่ยวิเห็นใครกันแน่ หรือว่าจะเป็พวกยมทูตที่จะมาเอาดวงิญญาแม่ของเขาไป ฮ้า...ทำไงละที่นี้ รับเงินเสี่ยวิมาแล้ว จะปกป้องแม่ของเสี่ยวิ จากยมทูตได้อย่างไรกัน ! ......