“พูดอะไรของเธอ อารีน่า ทำแท้ง นี่ทายาทของมหาเศรษฐีอยู่ในท้อง พวกเขาไม่้าเด็กคนนี้หรือไง” สุนันทาเพื่อนสาวนั่งปลอบใจอารีน่าให้ห้องพักของเธอ แววตาที่โศกเศร้าของแม่หม้ายสาววัย 28ปี ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง แต่งกายชุดสีขาวนั่งบนปลายเตียงนอน “พวกเขา้าเด็ก ตอนนี้ฉัน้าออกทุกข์ มันอึดอัดเหลือเกิน เพียงข้ามคืนจากชุดเเต่งงานมาสวมชุดสีขาว” อารีน่าก้มลงมองหน้าท้องที่แบนราบภายใต้ผ้าส่าหรี ฝ่ามือกดหน้าท้องอย่างแรง “มารชัดๆ จะมาเกิดทำไมไม่รู้ ตอนนี้ฉันเหมือนติดคุกเลย พ่อกับแม่ไม่ยอมให้ฉันกลับบ้าน”
มีราสาวน้อยเดินเข้ามาในห้องนอนของพี่ชายคนโต ได้ยินเสียงบ่นของพี่สะใภ้อย่างชัดเจน “ที่แท้ไม่้าเด็กนี่เอง สงสารพี่อนูปจังเลย ทำไงได้ เราต้องทำตามคำสั่งของแม่เสียด้วย ไม่งั้น...เชอะ” ใบหน้าที่ไม่เป็มิตรของมีราก้าวเข้ามาพร้อมถาดเสื้อผ้าและเครื่องประดับและตลับผงSindoor วางลงบนเตียงนอน “พรุ่งนี้ พี่แต่งชุดนี้นะคะ และเลิกร้องไห้ได้แล้ว คุณพ่อและคุณแม่ของพี่จะมาที่นี่ เรามีพิธีแต่งงานค่ะ”
“งานแต่งงานในบ้านหลังนี้ การตายของอรุณยังไม่ถึง 15 วันเลย มันคืออะไรกัน มีรา พี่ไม่เข้าใจ” อารีน่ามองถาดเสื้อผ้า คือ ผ้าส่าหรีสีส้มอ่อน เครื่องประดับชุดเดียวกันกับที่เธอสวมใส่ในพิธีแต่งงาน “นี่มันเครื่องประดับของพี่” มีราโปรยยิ้มออกมาพร้อมเสียงหัวเราะนิดๆ “ใช่ค่ะ งานแต่งงานของพี่กับพี่อนูป”
“ครืน ครืน” เสียงฟ้าคำรามขึ้นมาทันทีจากเบื้องนอก ทันใดนั้นท้องฟ้ามืดครึ้มไร้แสงอาทิตย์ “มีรา หมายความว่า พี่รองของเธอยอมรับพี่อย่างนั้นเหรอ” อารีน่ารู้สึกตื่นเต้น นิ้วมือกวาดไปรอบผ้าส่าหรี ในใจ้าให้เวลานี้คือวันพรุ่งนี้ “ไม่รู้ค่ะ พี่ชายจะกลับมาอีกไม่กี่นาที หนูทำตามที่แม่สั่งเท่านั้น เจอกันที่โต็ะอาหารตอนค่ำค่ะ” เสียงลากรองเท้าส้นเตี้ยเดินออกไปไม่หันหน้ามองหรือทักทายเพื่อนสาวของพี่สะใภ้ “เด็กไร้มารยาท นี่เธอเมื่อเป็พี่สะใภ้ จัดการแม่น้องสาวคนนี้ด้วย” เสียงวางแก้วน้ำชาลงอย่างไม่พอใจ “อีก 3-4 วัน มีราจะไปเรียนต่อที่สหรัฐ พี่ชายจะไปส่ง”
สุนันทาจับมือเพื่อนสาวไว้แน่น “เดียวก่อน แต่งงานกับเธอแล้วไปส่งน้องสาว เเปลกพิกล ครั้งแรกเ้าบ่าวตาย ครั้งนี้เ้าบ่าวจะไม่หนีหรอกเหรออารีน่า” คำถามของเพื่อนสาวทำให้อารีน่าลุกขึ้นยืนตัวตรง ทอดสายตามองไปที่ลานจอดรถข้างๆคฤหาสน์ “เขากำลังเดินเข้ามา” สิ้นคำพูดของอารีน่า สุนันทามองตามไปที่หน้าต่างบานใหญ่ “อนูป กลับมาแล้ว”
อารีน่ากัดริมฝีปากแน่น ในใจของเธอไม่แน่ใจในเื่ที่ มีรากล่าวไว้ทั้งหมด “สุนันทา ฉันไม่เชื่อว่า เขาจะรับผิดชอบแทนพี่ชาย ฉันรู้จักเขาดี อนูปไม่ใช่อรุณ สองคนนี้แตกต่างกันมากๆ” สุนันทาวางฝ่ามือไว้บนบ่าทั้งสองของเพื่อนสาวด้วยความเป็ห่วง “น้ำหยดลงหิน หินมันยังกร่อน นับประสาอะไรกับจิตใจของผู้ชาย เธอต้องทำให้เขารักเธอให้ได้ อย่าลืมสิว่า พวกเศรษฐีล้วนมีความฉลาดในเื่การหาเงินเสียส่วนใหญ่ เื่ความรักไม่ได้เื่ทั้งนั้น”
ประตูคฤหาสน์เปิดกว้างเมื่อร่างของชายหนุ่มก้าวเข้ามาเพียงลำพัง เขาเป็ชายร่างสูง อนูปก้าวเข้ามาเพียงสองก้าวเท่านั้น เสียงร้องเรียกชื่อพี่ชายดังขึ้น ร่างของน้องสาววัย18ปีวิ่งเข้าไปโอบกอดร่างของพี่ชายไว้แน่น มีราอยู่ในอ้อมแขนของพี่ชาย หญิงสาวยืดปลายเท้าขึ้น “แม่จะให้พี่แต่งงานกับ...เเทนพี่อรุณ” คำพูดที่เว้น่ของมีรา ทำให้อนูปหัวเราะในลำคอ กวาดสายตามองขึ้นไปบนชั้นสอง ร่างของพ่อดาวินยืนรอลูกชายอย่างใจจดใจจ่อ สายตาที่พ่อสื่อออกมาคือให้เข้ามาหาพ่อทันที อนูปพยักหน้ารับคำสั่ง กระซิบบอกน้องสาว “พี่ขอไปพบคุณพ่อก่อน ส่วนเื่แต่งงานพี่ยังไม่รับปาก เจอกันตอนอาหารค่ำ”
ร่างของแม่บ้านเดินเข้ามารีบรับกระเป๋าเสื้อผ้าและเสื้อคลุม “คุณอนูปจะนอนห้องไหนคะ ตอนนี้คุณอารีน่าอยู่ในห้องนอนของคุณอนูปค่ะ”
“ช่วยเก็บเสื้อผ้าไว้ในห้องของผม ส่วนเื่อื่น ผมจะแจ้งป้านานีเอง” อนูปถอนหายออกมาอย่างช้าๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัดเมื่อนึกถึงอารีน่า ใบหน้าหล่อเหลาก้มหน้าลงเล็กน้อย ปล่อยมือของน้องสาว วิ่งขึ้นบันไดกลางคฤหาสน์เข้าไปในห้องทำงานของพ่อ อนูปยืนเคาะประตูหน้าห้องทำงาน “เข้ามาได้” ชายหนุ่มหมุนลูกบิดประตูเเง้มเข้าไปอย่างช้าๆ ร่างของเขาก้าวเข้าไปหยุดตรงกลางห้อง อนูปถอนหายใจอีกครั้งเมื่อพบภาพของอรุณเต็มร่างแขวนไว้กลางห้องทำงานของพ่อ “หายหัวไปไหน แกทำอะไรลงไปบ้างกับครอบครัวของเรา อนูป”
“ผมไปรับปริญญาที่สหรัฐ ผมเคยเเจ้งพ่อไว้แล้วนะครับ วันนี้ 4 วันแต่งงานของพี่ วันที่ 6 เช้าผมต้องเดินทางกลับไปรับปริญญา” อนูปยืดปลายคางเล็กน้อย ดาวินเคาะโต๊ะทำงานอย่างเบาๆ “งานศพของพี่ชายแกก็ไม่อยู่รวมเผา มันทุเรศมากรู้ไหม ปริญญาที่นั่นไม่ต้องไปก็ได้ ฉันจบที่นั่น ฉันรู้ดี ความจริงแกหนีความผิด แกฆ่าพี่ชายของแกรู้ไหม อนูป” ร่างของอนูปสั่นไปหมดทั้งตัวเมื่อถูกกล่าวหาเช่นนั้น “ผมไม่ได้ฆ่าพี่ชาย พ่อจะใส่ร้ายผมทำไม พี่หลงรักผู้หญิงคนนั้น ผมเคยเตือนแล้ว ผมบอกทุกคน ยกเว้น...”ชายหนุ่มก้มใบหน้าลงด้วยน้ำตาเอ่อออกมาทำให้เขามองใบหน้าของพ่อไม่เห็น “ยกเว้น ฉันคนเดียวที่ตาบอดหูหนวก มารู้ความจริงตอนลูกชายคนโตตาย” ดาวินทรุดร่างของเขาพิงเก้าอี้ทรงสูง “ทุกสิ่งทุกอย่างฉันหามาให้พวกแกทั้งสองเท่าๆกัน บอกพ่อไม่ได้เหรอลูก พ่อจะได้จัดการให้ ทำไมฆ่าพ่อทั้งเป็ อนูป” เสียงร้องไห้ของพ่อดังขึ้น และหายไปในลำคอ
“พ่อ ผมรู้ครับว่า ผมผิดเองครับ ตอนนี้ผมยืนตรงหน้าของพ่อ จะลงโทษผมก็ได้” ร่างของอนูปทรุดลงคุกเข่ากลางห้อง สองมือปิดหน้าร้องไห้ออกมา “ผมรักพี่ ผมห้ามพี่แล้ว ในคืนนั้น ผมไม่รู้ว่า พี่ยืนฟังเื่ราวทั้งหมด พ่อ..ผมไม่แน่ใจตัวเองว่า ผมเคยมีอะไรกันอารีน่า ผมหาคำตอบตรงนี้ไม่ได้ พี่อรุณไม่ยอมฟัง หุนหันวิ่งไปที่รถ”
ดาวินลุกออกมาจากเก้าอี้ ก้าวเข้ามาโอบร่างของลูกชายคนเล็กเข้ามากอดไว้แน่น “อนูป เรามีกันแค่นี้ ลูกรู้ไหมว่าพ่อคิดถึงพวกลูกๆมากแค่ไหน มีราอาสาพูดคุยกับลูกแทนแม่ แทนพ่อ ลูกรู้ใช่ไหม ว่าลูกต้องทำอะไร” ร่างของอนูปถอยหลังออกมาเพียงก้าวเดียว “ผมไม่แต่งงานกับเธอได้ไหมครับ แต่ผมจะรับเด็กคนนั้นเป็ลูกของผม”
“อนูป พวกเราทำให้ลูกสาวของเขาเป็หม้ายนะลูก พวกเราต้องรับผิดชอบชีวิตของสองแม่ลูก ลูกต้องเข้าใจหัวอกพ่อกับแม่ด้วย ตอนนี้แม่นอนป่วยลุกไม่ขึ้น รอฟังคำตอบรับจากปากของลูก อนูป พ่อขอร้อง ช่วยพ่อกับแม่อีกครั้งได้ไหม” เสียงท้องฟ้าคำรามดังขึ้นอีกครั้ง ดวงไฟในห้องทำงานของพ่อเริ่มกระพริบ “ผมมีเวลากี่ชั่วโมงครับ” ชายหนุ่มเช็ดน้ำตาให้พ่อและสวมกอดร่างของพ่อไว้แน่น “16 ชม พอไหมลูก” อนูปพยักหน้าในอ้อมกอดของพ่อ
7K
