ตลอดทั้งคืน เลขาอู๋ติดต่อประสานงานเพื่อกว้านซื้อที่ดินผืนเล็กตามที่คุณหนูอ้ายฉิง้า ด้วยขนาดของที่ดินผืนเล็กตามที่คุณหนูบอก ทำให้มีเ้าของที่ดินหลายเ้าเข้ามาเกี่ยวข้อง เลขาอู๋ต้องใช้วาทศิลป์ ตลอดจนฝีมือ ฝีปาก และใช้กำลังสมองไปอย่างมาก เพื่อให้สิ่งที่เ้านายตัวน้อย้าสำเร็จ
09.00 น. เลขาอู๋และทีมเลขาผู้ชำนาญงานของเขาเพิ่งวางสายสุดท้ายที่ต้องเจรจาเสร็จไป สภาพของแต่ละคนไม่แตกต่างกันเท่าไหร่นัก ขอบตาดำคล้ำ เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย คือ ชุดเดิมกับที่ใส่อยู่เมื่อวาน
“ทุกคนขอบคุณมาก แยกย้ายกันไปพักเถอะ อาบน้ำอาบท่า บ่ายๆ ค่อยเข้ามาทำงาน เดี๋ยวถ้ามีอะไรฉุกเฉิน ผมจะโทรตามเอง”
“รับทราบค่ะ/ครับ หัวหน้า” เสียงหลายเสียงขานรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน แต่ละคนรีบเก็บของและออกเดินทางกลับอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งคนที่ได้รับการอภัยโทษ
เช้าวันนี้ อ้ายฉิงตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส มือบางหยิบโทรศัพท์สมาร์ทโฟนเคสหวานละมุน อ่านข้อความแจ้งเตือนที่มีคนส่งเข้ามา
ข้อความเลขาอู๋ : ที่ดินผืนเล็กของคุณหนูจัดการเรียบร้อยแล้วครับ
ดวงตากลมโตเป็ประกายด้วยความดีใจ มือบางรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันที
ข้อความอ้ายฉิง : ขอบคุณคร่าาาา เลขาอู๋เก่งที่สุดดดด
พร้อมตั้งสติ๊กเกอร์น่ารักๆ โชว์รูปนิ้วโป้งสองมือ
จากนั้นเธอรีบเปิดข่าวสารในแวดวงธุรกิจและแวดวงต่างๆ ขึ้นมาอ่าน เธอพบว่า ไม่มีข่าวการกว้านซื้อที่ดินของเครือบริษัทตระกูลฟู่เลย รอยยิ้มผลิบานขึ้นเต็มบนริมฝีปากสวยของเธอ … โอ้วววว…. เลขาอู๋ทำงานได้ดีจริงๆ ไม่มีข่าวการซื้อที่ดินเลย เดี๋ยวสงสัยปลายปีต้องให้ป๊าเพิ่มโบนัสให้เลขาอู๋ซักหน่อยแล้ว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา โฉนดที่ดินผืนน้อยที่เธอ้า ก็มาอยู่ในมือเธอเรียบร้อย เธอฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี พร้อมทั้งรับประทานข้าวเช้าแสนอร่อยที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดีด้วยความพิถีพิถัน
อ้ายฉิงไม่้าให้ใครรู้ก่อนถึงเวลาอันควร ยิ่งโดยเฉพาะกับคนนอกด้วยแล้ว ไม่รู้ตลอดไปย่อมดีที่สุด เธอและครอบครัวเป็ตระกูลที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์อยู่แล้ว การที่เครือตระกูลฟู่กว้างซื้อที่ดินจึงไม่ใช่เื่แปลกอะไร แต่กลับจะทำให้ที่ดินบริเวณนั้นราคาเพิ่มสูงขึ้นไปอีก การที่เธอให้เลขาอู๋ซื้อที่ดินในวันเดียว เพราะเธอ้ากันปัญหาตรงนี้ด้วย อีกส่วนหนึ่งคือเธอไม่้าให้ใคร หรืออะไรมาขัดขวางแผนการของเธอเด็ดขาด
เธอรีบจัดการอาหารตรงหน้าให้หมดอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะได้ดำเนินแผนการขั้นต่อไป นั่นก็็คือ… การสร้างบ้านหลังน้อย…..
อ้ายฉิงหยุดทบทวนสิ่งต่างๆ และภัยที่อาจจะต้องประสบพบเจอในอนาคต ก่อนที่จะทำการออกแบบบ้านที่เธอ้า ด้วยความเป็คุณหนูของตระกูลั์ใหญ่แห่งเครือบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ เธอจึงมีความรู้ความสามารถด้านนี้อย่างดี เธอเรียนจบมาจากสถาบันอันดับหนึ่งของประเทศในด้านนี้โดยเฉพาะ แม้เธอจะไม่ค่อยได้ทำงานเป็ชิ้นเป็อันก็เหอะ แต่หัวคิดด้านนี้มันก็ฝังอยู่ในสายเืของเธอ
อ้ายฉิงค้นข้อมูลของวัสดุสำหรับการก่อสร้างที่เธอ้าทางอินเทอร์เนต ต้องแข็งแรง คงทน เพียงพอกับสิ่งที่จะเกิด เธอวงกลมทั้งหมดเป็วงใหญ่ เพื่อเน้นสิ่งที่เธอ้า มือบางขยับวาดสิ่งที่เธอคิดและ้า พร้อมทั้งลงรายละเอียดต่างๆ ลงไปอย่างตั้งใจ ตลอดเวลาเธอโทรศัพท์ถามเื่วัสดุ และความเป็ไปได้ของสิ่งก่อสร้างกับเลขาอู๋ ไม่ต่ำกว่าร้อยสาย เพราะเลขาอู๋เป็ผู้ชำนาญการอย่างแท้จริงเกี่ยวกับการจัดการวัสดุอะไรจำพวกนี้
(เลขาอู๋ : คุณหนูครับ… ผมยังไม่ได้นอนเลยนะครับบบบ)
อ้ายฉิงใช้เวลาไปตลอดทั้งวันถึงได้วางดินสอที่เธอจับไว้ลง มือบางเอื้อมไปนวดบริเวณหว่างคิ้วสวยเบาๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้าที่เกิดจากการทำงาน พุงน้อยๆ ของเธอมีเสียงร้องออกมาเบาๆ สายตาเธอเหลือบไปมองนาฬิกาเรือนเก๋ที่แขวนอยู่บนผนังห้องสีขาว
18.45 น. นี่เธอนั่งทำงานจนลืมเวลาไปเลย… สมควรแล้วที่เธอจะรู้สึกหิวววว พุงน้อยๆ ของเธอร่ำร้องให้เธอนำอาหารอร่อยๆ เติมเต็มลงไป ร่างบางไม่รอช้า ขยับตัวตรงดิ่งไปที่ประตูเพื่อจะได้ออกไปหาอะไรทาน
อ้ายฉิงเดินออกจากคอนโดหรูย่านใจกลางเมืองเก่า โดยไม่มีบอดี้การ์ดติดตาม เธอ้าความเป็ส่วนตัวและ้าหาอะไรทานข้างทางง่ายๆ บริเวณแถวที่พักของเธอ สองข้างทางเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ไฟถนนและไฟบ้านเรือนเปิดแข่งกันเพื่อให้แสงสว่าง ดวงตากลมสวยมองบรรยากาศรอบๆ ด้วยความเพลิดเพลิน เธอเดินมาเรื่อยๆ จนกระทั้งถึงร้านอาหารสไตล์อิตาลีร้านโปรด
มือบางผลักประตูเข้าไปทันทีด้วยความเคยชินทำให้เธอไม่ทันเห็นคนที่เดินสวนออกมา ร่างเล็กเซถลาตามแรงที่ถูกปะทะเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว คนตัวเล็กหลับตาแน่น เตรียมใจพร้อมที่จะรับแรงกระแทกที่กำลังจะเกิดขึ้น
ทุกอย่างหยุดนิ่งค้างอยู่กลางอากาศ
(อ้ายฉิง : เอ๊ะ… ทำไมอ้ายฉิงไม่เจ็บซักที)
“คุณ… ลืมตาได้แล้ว”
เปลือกตาสวยค่อยๆ ขยับลืมขึ้นมาอย่างแ่เบา ดวงตากลมโตสบเข้ากับสายตาคมดุ ดวงตาสีดำสนิทของคนตรงหน้าทำให้ไม่สามารถเดาได้ว่าคิดอะไรอยู่ กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายลอยขึ้นมาปะทะจมูกของเธอ
อ้ายฉิงรีบขยับตัวถอยห่างจากอ้อมแขนที่ยื่นมารับเธอไว้เมื่อซักครู่ เมื่อเธอยืนได้อย่างมั่นคงดีแล้ว ดวงตาคู่สวยเลยเหลือบขึ้นมองคนตรงหน้าชัดๆ
ชายหนุ่มที่เธอพบใช้ดวงตาสีดำสนิทคู่นั่นจ้องมองตอบกลับมา เขาเป็ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สัดส่วนสมบูรณ์แบบ แบบคนที่ดูแลตัวเองอยู่เสมอ ไหล่กว้างพอเหมาะกับความสูง ทำให้ดูสง่างามในทุกอิริยาบถ ผิวของเขาขาวอมคล้ำเล็กน้อยแบบคนที่ใช้ชีวิตกลางแจ้งพอประมาณ ให้ความรู้สึกทั้งอบอุ่นและแข็งแกร่งในคราเดียว
ใบหน้าของเขาคมชัดในทุกมุมมอง — สันจมูกโด่งตรง รับกับคิ้วเข้มที่เรียงตัวอย่างเป็ระเบียบ ดวงตาลึกซึ้งสีเข้ม ราวกับเก็บงำความลับของโลกไว้มากมาย แต่เมื่อสบตา...กลับให้ความรู้สึกราวกับกำลังถูกอ่านใจ
เส้นผมสีดำสนิท ตัดสั้นเรียบร้อยแต่ไม่ถึงกับแข็งทื่อ ปล่อยให้เส้นผมปรกหน้าผากเล็กน้อยอย่างเป็ธรรมชาติ ส่วนริมฝีปากบางเฉียบ สวมเสื้อผ้าสีดำเรียบ เสื้อเชิ้ตพับแขน กางเกงขายาวทรงเข้ารูป รองเท้าหนังสะอาดสะอ้าน ไม่มีเครื่องประดับใด ๆ เพิ่มเติม แต่กลับดูดีอย่างบอกไม่ถูก…เพราะความเรียบหรูของเขา กลับขับให้ทุกอย่างดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ชายหนุ่มผู้นี้ไม่จำเป็ต้องทำอะไรเลย แต่กลับทำให้คนรอบข้างยากที่จะละสายตา
3K
