ยอดพธูซ่อนคม (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 3 กวนซื่อใจอำมหิต (1)

อู่เย่ว์วางชามลง มองฟืนในเตาที่ยังไม่มอดดับ ดวงตาฉายแววเฉียบคมขึ้นมา คิดดูแล้วนางควรจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ผู้มีพระคุณอย่างกวนซื่อด้วย!

หม่าเสี่ยวเฟิ่งรู้สึกปวดใจมากตอนเปลี่ยนชุดแล้วเห็นคราบสกปรกกับคราบน้ำมันที่อยู่บนชุดนั้น ขณะที่กำลังจะเอาออกไปซักที่ริมแม่น้ำก็เห็นกวนซื่อที่เพิ่งกลับจากในเมืองเดินเข้าบ้านมา พอเจอหน้านางก็ถามขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงร้อนใจ “ผู้หญิงคนนั้นล่ะ”

“ข้าให้นางเก็บกวาดห้องครัว เสียค่าหมอตั้งเท่าไร ตอนนี้นางหายดีแล้วจะปล่อยให้กินนอนอยู่เฉยๆ ได้อย่างไร” นางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแดกดันไม่ปิดบังเลยสักนิด

กวนซื่อหน้านิ่ว ในใจก็รู้สึกเห็นด้วยกับคำพูดของหม่าเสี่ยวเฟิ่ง แต่ปากกลับพูดว่า “เอาเถอะ ให้นางทำงานเบาๆ ก็พอ”

“เก็บกวาดห้องครัวจะเหนื่อยสักแค่ไหนเชียว” นางพูดจบก็นึกถึงเ๱ื่๵๹ที่วันนี้กวนซื่อเข้าเมืองขึ้นมาได้ “จริงสิ ท่านแม่เจอญาติของนางหรือไม่ ก่อนหน้านี้นางบอกว่าตัวเองอยู่จวนอะไรกงๆ รวยมากใช่ไหม”

กวนซื่อสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย นางเบ้ปาก “เ๹ื่๪๫นี้เ๯้าเลิกถามเถอะ”

หม่าเสี่ยวเฟิ่งหน้าบึ้ง “ครอบครัวนางไม่ยอมให้เงินรึ”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น” กวนซื่ออยู่ในชุดกระโปรงผ้าป่านเนื้อหยาบ ทว่าใบหน้ากลับมีน้ำมีนวล นางลูบกำไลหยกขาวที่อยู่ในมือโดยไม่รู้ตัว “ข้าเสียเวลาเสียแรงกับนางไปตั้งมาก จะไม่เอาค่าตอบแทนสักนิดได้อย่างไร” แววตาของนางเข้มขึ้น ยิ้มพลางพูด “สกุลเซวียอยากแต่งเมียให้คุณชายเล็กเพื่อเอาเคล็ดไม่ใช่รึ ยอมจ่ายหนัก...”

“ความหมายของท่านแม่คือ...” หม่าเสี่ยวเฟิ่งเผยสีหน้าแปลกใจ “แบบนั้นจะสบายนางเกินไปหน่อยแล้ว สกุลเซวียเป็๲ตระกูลที่ร่ำรวยสุดในละแวกนี้...”

“เด็กโง่ ต่อให้ร่ำรวยแต่แต่งเข้าไปก็ต้องเป็๞ม่ายอยู่ดี” กวนซื่อพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เ๯้าเป็๞หญิงงามอันดับหนึ่งในหมู่บ้าน เดิมทีสกุลเซวียก็สนใจในตัวเ๯้า นางก็แค่อาศัยใบบุญของเ๯้า ให้นางแต่งแทนเ๯้าไป ส่วนพวกเราก็เอาเงินทองที่ควรจะได้ ทำแบบนี้เหมาะสมที่สุดแล้ว”

“แล้ว...นางจะยอมหรือ” หม่าเสี่ยวเฟิ่งกระซิบถาม

กวนซื่อได้ฟังก็เบ้ปาก “พวกเราเป็๞คนให้ชีวิตนาง ให้นางแต่งแทนเ๯้าเข้าไปเสวยสุขในสกุลเซวียที่ร่ำรวยเพียงนั้นก็ถือเป็๞บุญคุณท่วมหัวสำหรับนางแล้ว” นางกดเสียงพูดให้เบาลง “อีกสองวันสกุลเซวียก็จะเอาของมาหมั้นหมาย พอหาวันฤกษ์ดีได้ก็จะมารับตัวไป ก่อนจะถึงวันนั้นต้องระวังให้ดี ผู้หญิงที่มาจากข้างนอกไว้ใจไม่ได้”

“ข้าก็ยังไม่ค่อยวางใจอยู่ดี เกิดนางรู้เ๱ื่๵๹เข้าแล้วคิดหนีไปจะทำอย่างไร” หม่าเสี่ยวเฟิ่งกัดฟัน “ไม่สู้เอาเชือกมัดนางไว้ดีกว่ารึ”

“เ๯้าก็ อายุน้อยก็แบบนี้ วิธีนั้นมันดีที่ไหนกัน” กวนซื่อหัวเราะ หยิบห่อกระดาษเล็กๆ ออกมาจากในอกเสื้อ “ไว้ถึงตอนนั้นเอายาผสมในอาหารให้นางกิน”

หม่าเสี่ยวเฟิ่ง๻๠ใ๽ “นี่มันยาอะไร คงไม่ใช่กินแล้วตายนะ”

“ถ้านางตายเราจะหาคนส่งให้สกุลเซวียได้อย่างไรเล่า ข้ากังวลยิ่งกว่าเ๯้าเสียอีก” กวนซื่อกำห่อกระดาษในมือแน่น “ข้าใช้เงินจำนวนมากซื้อมันมาจากในเมือง ซ่องในเมืองเวลาเจอผู้หญิงที่ไม่เชื่อฟังหรือก่อความวุ่นวายก็จะใช้สิ่งนี้นี่แหละกำราบ”

หม่าเสี่ยวเฟิ่งเผยสีหน้ารังเกียจขึ้นมาทันที ของที่มาจากซ่องจะต้องไม่ใช่ของสะอาดแน่นอน นางเป็๲สตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน ใบหน้าจึงแดงขึ้นมา “ท่านแม่ ทำไมท่านถึงได้กล้าแตะไปเสียทุกอย่าง”

กวนซื่อตบหน้าอกเบาๆ “มีอะไรที่ข้าไม่กล้าแตะรึ ขอแค่นางแต่งเข้าสกุลเซวียแทนเ๯้าได้ วันหน้าพวกเราก็จะสุขสบายแล้ว”

ดวงตาของหม่าเสี่ยวเฟิ่งวูบไหว

ขอเพียงอู่เย่ว์แต่งเข้าสกุลเซวียแทนนาง นางกับท่านแม่ก็จะได้เงินจำนวนมากหนีไปไกล ไปตั้งตัวในเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรือง ไม่ต้องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านกลางเขาที่แสนห่างไกลนี่อีก ดูพวกผู้ชายในหมู่บ้านสิ รูปร่างหน้าตาไม่ได้เ๹ื่๪๫ คู่ควรกับนางที่ไหนกัน นางรูปโฉมงดงามและดูสูงส่งปานนี้ ควรได้เข้าไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในเมือง

ใช่! ดังนั้นอู่เย่ว์ต้องแต่งเข้าสกุลเซวียแทนนาง!

นางกัดฟันรับห่อกระดาษนั้นมา ทั้งกวนซื่อยังกำชับอีกว่า “๰่๭๫นี้พวกเราก็ตามใจนางไป รอสกุลเซวียมารับนางไปก็จบแล้ว”

กวนซื่อลูบกำไลหยกขาวในมือ กำไลเนื้อเนียนใส นี่เป็๲ครั้งแรกในชีวิตที่นางได้ใส่ของดีแบบนี้ ของที่ใส่อยู่บนตัวนางแล้วก็ไม่มีเหตุผลจะต้องถอดออก ดังนั้นเ๱ื่๵๹ที่คนคนนั้นสั่งมา นางต้องจัดการให้สำเร็จ

ยิ่งเป็๞ครอบครัวของคุณหนูที่ร่ำรวยมีอำนาจก็ยิ่งให้ความสำคัญกับการรักษาชื่อเสียงเสียยิ่งกว่าอะไร ขอเพียงอู่เย่ว์แต่งเข้าสกุลเซวีย ครอบครัวของนางก็มีแต่จะทอดทิ้งนาง ถึงขนาดที่ว่ายังจะคิดหาทางเพื่อปกปิดเ๹ื่๪๫ฉาวโฉ่ที่สร้างความอัปยศเช่นนี้ ทำเหมือนนางตายอยู่ข้างนอกไป เพื่อจะได้ไม่เสื่อมเสียเกียรติของวงศ์ตระกูล ส่วนนางก็แค่ปล่อยวางและทำมันอย่างกล้าหาญเท่านั้น

พวกนางเพิ่งจะคุยกันเสร็จก็เห็นควันโขมงพุ่งออกมาจากในครัว พอมองไปก็เห็นเปลวไฟ และอู่เย่ว์ที่วิ่งออกมาจากห้องครัวด้วยสีหน้าแตกตื่น “ไฟไหม้ ช่วยด้วย ไฟไหม้...”

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97