เจียงหยุนเดินออกมาพร้อมกับมูชูหยวน ใบหน้าของเขาแสดงความเย่อหยิ่งและความมั่นใจ ในขณะที่จางซินเย่ซึ่งเป็ผู้เรียกเขาออกมาจากโถงใหญ่ กลับเต็มไปด้วยความกังวลและโกรธเคือง
“พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ให้ข้ามาเรียกให้เ้าไปเพื่อรับการลงโทษ!”
แต่ในขณะที่นางพูด ร่างของนางเริ่มถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งั้แ่ขาขึ้นมาเรื่อยๆ นางร้องออกมาด้วยความเ็ป พลังของนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ระดับสูงสุดเข้าใส่ เจียงหยุนและมูชูหยวน และสถานการณ์ก็สงบลงคนคนนั้นคือจางยูที่แอบตามมาปกป้องจางซินเย่
จางซินเย่พูดขึ้นด้วยเสียงที่โกรธเคือง “ขอบคุณผู้าุโจาง”
จางยูพยักหยักหน้าให้จางซินเย่และบอกเจียงหยุน “ไปได้แล้วพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์กำลังรอเ้าอยู่”
เจียงหยุนหันไปมองแวบเดียวแต่ไม่สนใจคำพูดเ่าั้ เขาบินผ่านไปอย่างรวดเร็ว จางยู ยิ้มและคิดว่า เื่สนุกๆ กำลังจะเริ่มขึ้น เขาจึงรักษาจางซินเย่แล้วค่อยบินตามไป
เมื่อเจียงหยุนบินอยู่กลางอากาศ เขาหันไปถามมูชูหยวนด้วยเสียงเย็นเยือก
" เ้าแน่ใจหรือว่ายังอยากตามข้ามา? "
มูชูหยวนยิ้มและตอบด้วยเสียงมั่นคง "แน่นอน นายท่าน ข้าจะติดตามท่านไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตาม"
เจียงหยุนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นอีก เขาบินตรงไปยังโถงประชุมที่ใช้สำหรับหารือเื่สำคัญๆ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอก ทันทีที่มาถึง ศิษย์ที่เฝ้ารอบๆ โถงต่างแสดงความไม่พอใจต่อเจียงหยุนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและโกรธเนื่องจากใน 3 เดือนที่ผ่าน มีข่าวลือเกี่ยวกับการกระทำอันเลวร้ายของเจียงหยุนมากมาย ทั้งการฆ่าศิษย์สำนักเดียวกันในอาณาจักรลับ การบังคับข่มขู่ การปล้นทรัพยากร และอื่นๆ อีกมากมาย แต่ก่อนที่ใครจะได้ทำอะไร ร่างบางส่วนของพวกเขาเริ่มกลายเป็หยกโดยไม่รู้ตัวบางคนร้องออกมาด้วยความเ็ป แต่แรงกดดันมหาศาลก็พุ่งออกมาจากในโถงพร้อมกับเสียงะโว่า
"อย่าสร้างปัญหา! เข้ามาเสียเถอะ!"
เจียงหยุนยิ้มบาง ๆ และก้าวเข้าไปในโถงประชุมทันที ที่นั่น เขาเห็นผู้าุโจำนวนมาก แต่ละคนอยู่ในระดับนักบุญผู้ยิ่งใหญ่เป็อย่างน้อย และยังมีศิษย์ที่แท้จริงบางคน รวมถึงหลี่ซินหยวน และที่สำคัญมีศิษย์น้องของเขาอีกสี่คนที่ร่างกายเต็มไปด้วยผ้าพันแผลและศิษย์ที่เขาไม่รู้จักหลายคน
ข้างบนสุดของโถงมีพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์นั่งอยู่ด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก ขณะที่หลินชิงอี้จ้องมาที่เขาด้วยแววตาเ็า เมื่อจางยูและจางซินเย่ตามมาถึง พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์พูดขึ้น “เอาล่ะ เรามาเริ่มต้นกัน”
ทุกคนทำความเคารพ ยกเว้นเจียงหยุนที่อยู่ๆ ก็ได้ สร้างบัลลังก์น้ำแข็งขึ้นมา แล้วก้าวไปนั่งลงพร้อมมองดูทุกคนในโถงอย่างกับมองมดปลวก
ทั้งห้องต่างพูดออกมาเป็เสียงเดียวกัน “ช่างหยิ่งยโส!”
บางคนกล่าว “เ้าจะหยิ่งยโสไม่ได้อีกแล้วในอนาคต”
บางคนกล่าว “ชีวิตดีๆ ของเ้าจะจบลงเร็วๆ นี้แหละ”
ผู้าุโบางคนกล่าว “ทั้งๆ ที่มีความสามารถมากขนาดนี้แท้ๆ ช่างน่าเสียดายจริงๆ”
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่สนใจท่าทีที่หยิ่งยโสของเจีบงหยุนและโบกมือให้ทุกคนหยุดพูดคุยกัน แล้วถามเจียงหยุนว่า
“เ้าได้สั่งให้ผู้ติดตามของเ้าไปปล้นทรัพยากรหรือขโมยของจากศิษย์คนอื่นๆ หรือเปล่า? ”
เจียงหยุนตอบอย่างเรียบง่าย “ไม่”
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์หยิบหินภาพถ่ายขึ้นมาแสดงและถาม “นี่ใช่คนของเ้าหรือไม่?”
เจียงหยุนส่ายหน้า “ไม่ ข้ามีผู้ติดตามเหลือเพียงแค่มูชูหยวนเท่านั้น”
หลินชิงอี้ขัดขึ้นด้วยเสียงเย็น “แล้วเ้าได้ฆ่าศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอกในอาณาจักรลับหรือไม่?”
เจียงหยุนตอบโดยไม่ลังเล “ไม่”
หลินชิงอี้โบกมือ และคนพิการสามคนก้าวออกมาข้างหน้าและหนึ่งในนั้นพูดด้วยเสียงแหบแห้ง
“เ้ายังจำข้าได้ไหม? เจียงหยุน ข้าไม่รู้ว่าเ้าจำข้าได้รึเปล่าแต่สิ่งที่เ้าทำกับข้ามันฝังอยู่ในหัวข้าเสมอ”
เจียงหยุนยังคงนิ่งเฉย แต่ถาม หลินชิงอี้ด้วยความสงบ “นี่คือใครหรือท่านอาจารย์? ”
หลินชิงอี้ตอบด้วยน้ำเสียงเ็า “พวกเขาคือคนที่เ้าพยายามฆ่า แต่เย่เฉินช่วยพวกเขาไว้ได้ทันเวลาไงละ”
เจียงหยุนตอบกลับด้วยท่าทีไม่แยแส “ข้าไม่แน่ใจ เพราะข้าเองก็ฆ่าคนมากมายในอาณาจักรลับ”
หลินชิงอี้เต็มไปด้วยความโกรธ นางเปิดภาพที่ได้จากการค้นหาิญญาของพวกเขาทุกคน มันเป็ภาพที่เจียงหยุนกำลังยิ้มและหัวเราะ ขณะที่กำลังทรมานศิษย์ทั้งสามคนอยู่ หลินชิงอี้ถามต่อ “เ้าจะแก้ตัวอะไรอีกไหม?”
เจียงหยุนตอบอย่างสงบ “ข้าไม่ได้เป็คนทำ”
หลินชิงอี้โมโหมาก แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่เจียงหยุนทันที แต่เขาไม่ได้รู้สึกอะไร นางพูดต่อด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “งั้นรึ แล้วเ้าได้ทำการขโมยยาระดับจักรพรรดิของเย่เฉินไปรึเปล่า? ”
เจียงหยุนตอบเสียงเรียบ “ไม่”
ทันใดนั้น หลี่หยูตง, กวนเิเหยา, กูชิงเสวี่ย, ะโขึ้นพร้อมกัน “โกหก! พวกเราเห็นกับตาตัวเองว่าเ้าคือคนที่บุกเข้ามาทำร้ายน้องชายเย่เฉินจนได้รับอาการาเ็สาหัสและยังได้โจมตีพวกเราอีกด้วย แล้วจึงขโมยยาระดับจักรพรรดิไป”
ท่ามกลางความเงียบสงบที่น่ากลัว เสียงของเจียงหยุนดังขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจน “ข้ามาที่นี่เพื่อแสดงความจริง ไม่ใช่เพื่อรับการใส่ร้าย พวกเ้าจะทำอย่างไรต่อไป? ”
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์มองลงมาด้วยสายตาที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง รอยยิ้มบาง ๆ แฝงไปด้วยเจตนาที่ไม่ชัดเจน นางเพียงกล่าวสั้น ๆ “ข้าหวังว่าเ้าจะมีหลักฐานเพียงพอที่จะปกป้องตัวของเ้าเองนะเจียงหยุน... เพราะถ้าไม่... เื่นี้จะไม่จบลงง่าย ๆ แน่นอน”
เจียงหยุนไม่สนใจคำกล่าวหาเ่าั้ เขามองไปที่หลินชิงอี้ นางก็จ้องกลับด้วยสายตาเ็า แต่ทันใดนั้นมีแรงกระแทกมหาศาลพุ่งมาจากด้านหลังของเจียงหยุน ทำให้ทุกคนในห้องหยุดนิ่งไปชั่วขณะ...
ในตอนนั้น ชายผู้หนึ่งที่มีการเพาะปลูกระดับนักบุญ พุ่งเข้ามาในโถง ทุกคนต่างหันไปมองด้วยความโกรธ "ใครกันที่กล้าบุกรุกเข้ามาเช่นนี้!" แต่เมื่อชายคนนั้นถอดหมวกออก ทุกคนก็ถึงกับนิ่งเงียบไปเมื่อเห็นว่าเขาคือ "กงซุนเล่ย!"
กงซุนเล่ยะโขึ้นมาทันที "เย่เฉินคือสายลับของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปีศาจโลหิต!"
แต่ทุกคนกลับนิ่งเงียบและหัวเราะออกมา เหมือนกับว่าเื่นี้เป็เื่ตลก พวกเขาคิดว่ากงซุนเล่ยเป็บ้าไปแล้วและบางคนก็โกรธ ที่กงซุนเล่ยกล้ากล่าวหาศิษย์ที่ทุกคนต่างชื่นชอบและให้การชื่นชมและว่าที่ผู้ที่จะได้รับการคัดเลือกให้เป็พระบุตรศักดิ์สิทธิ์คนต่อไปแบบนี้
" เกิดอะไรขึ้นกับเ้ากัน เ้าแก่จนเลอะเลือนไปหมดแล้วรึไง "
" ข้าว่าเขาคงโดนเข้ายึดร่างไปแล้วและได้แฝงตัวเข้ามาใส่ร้ายศิษย์น้องเย่เฉินแน่นอน "
" นี้คือว่าที่พระบุตรศักดิ์สิทธิ์คนต่อไป เขาจะสายลับได้ยังไงกัน "
กงซุนเล่ยยืนยัน "ข้าพูดความจริง! เ้าสามารถค้นหาิญญาของข้าได้!" แต่พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่ฟัง กลับใช้แรงกดดันมหาศาลทับเขาลงกับพื้นและสั่งว่า " เ้าจงหุบปากเสีย! กงซุนเล่ย "
กงซุนเล่ยะโด้วยความสิ้นหวัง "ทำไม? ทำไมกัน? ค้นหาความทรงจำของข้าสิ!" ทันใดนั้นพลังโจมตีรุนแรงพุ่งเข้ากระแทกกงซุนเล่ยจนกระเด็นออกไป พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์สั่งเสียงดัง "จับตัวเขาไปขังไว้ และลงโทษให้ขุดเหมืองสิบปี!"
กงซุนเล่ยหัวใจแทบสลาย เขาเติบโตและรับใช้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอกมากว่าสามพันปี แต่กลับถูกปฏิบัติอย่างเ็าและไร้การเคารพจากศิษย์ทุกคนเพียงเพราะเด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาไม่ถึงสามปี เย่เฉินยิ้มในใจ รู้สึกพึงพอใจที่ได้เห็นภาพลักษณ์ของเขายังคงบริสุทธิ์และไร้มลทินในสายตาของทุกคนตัวเขามีชื่อเสียงที่ดีมากจนแค่คำพูดของเขานั้นมีความน่าเชื่อถือมากกว่าการค้นหาิญญาเสียอีก
หลินชิงอี้กล่าวต่อ "เจียงหยุน ข้าคิดผิดจริงๆ ที่นำเ้ากลับมาในครั้งนั้น ข้าน่าจะปล่อยให้เ้าไปในคืนหิมะตกนั้นไปซะ และ ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปเ้าจงจำเอาไว้ว่าเ้ากับข้าจะไม่เป็อาจารย์และศิษย์กันอีกต่อไป…"
แล้วนางหันไปถามมูชูหยวน "และเ้า เ้าจะเลือกใคร เจียงหยุนหรือข้า?"
มูชูหยวนตอบทันที " ข้าเลือกพระบุตรศักดิ์สิทธิ์ "
หลินชิงอี้ตอบอย่างเ็า " ดี ถ้าเช่นนั้นพวกเ้าทั้งคู่จะไม่ใช่ศิษย์ของข้าอีกต่อไปในชีวิตนี้ "
หลินชิงอี้เสียใจมากและสงสัยมากว่าทำไมกันศิษย์ของนางเป็อะไรไปกันหมดแล้วนางไม่เข้าใจเลย ทั้งเจียงหยุน มูชูหยวน ในเวลาไม่กี่ปีทำไมถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้และที่นางต้องตัดความสัมพันธ์เนื่องจาก้าลดการลงโทษจากพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ให้พวกเขา และนางก็นึกถึงบางอย่างในอดีตที่ทำให้นางต้องเ็ปอย่างมากมาก
" ท่านอาจารย์เมื่อข้าโตขึ้นข้าจะเป็คนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกและปกป้องท่านเอง "
" ท่านอาจารย์ลองกินนี้ดูสิข้าปรุงมันเองเลยนะ "
" ท่านอาจารย์นี้คือปิ่นปักผมที่ข้าได้มา ข้าคิดว่ามันเหมาะกับท่านมาก "
" ท่านอาจารย์………. "
" ท่านอาจารย์………. "
แต่กลับกัน เจียงหยุนกลับยิ้มอยู่ และ รู้สึกเหมือนโซ่ตรวนที่พันธนาการ เ้าของร่างเดิม มาเนิ่นนานถูกทำลายลงในที่สุด เขาเป็อิสระและร่างกายนี้ก็เป็ของเขาแล้วโดยสมบูรณ์แล้ว ตอนแรกหลังจากจบอาณาจักรลับเขาไม่ได้้ากลับมาที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอกด้วยซ้ำ แต่เมื่อเขากำลังจะเตรียมตัวทรยศต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอกมีบางสิ่งบางอย่างในตัวเขาห้ามเอาไว้มันเหมือนกับโซ่ตรวนที่ถูกผูกเอาไว้อย่างเหนียวแน่นเมื่อเขาตรวจสอบก็พบว่ามันกลับกลายเป็ความรู้สึกที่เหลือยู่ของเ้าของร่างเดิมที่ต่ออาจารย์ของเขานั้นเอง
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์พูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ "เจียงหยุน ด้วยข้อหาฆ่าหรือทำร้ายศิษย์ร่วมสำนัก ขโมยทรัพยากร และการบังคับข่มขู่ต่างๆ เ้าจะถูกปลดออกจากตำแหน่งพระบุตรศักดิ์สิทธิ์ั้แ่นี้เป็ต้นไป และถูกยกเลิกการเพาะปลูกพร้อมขังไว้ในคุกดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอกจนกว่าเ้าจะตาย"
คำพิพากษาทำให้ทุกคนตะลึง ผู้าุโบางคน้าพูดอะไรบางอย่างแต่แรงกดดันจากพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์มันทรงพลังมาก ศิษย์หรือผู้าุโหลายคนรู้สึกสะใจ เย่เฉินหัวเราะในใจอย่างบ้าคลั่ง ส่วนหลินชิงอี้ก็ใที่การลงโทษรุนแรงขนาดนี้นาง้าพูดบางอย่างแต่พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ห้ามนางไว้ก่อน ทำให้นางไม่ได้พูดอะไรไป
จางซินเย่ กวนเมิงเหยา กูชิงเสวี่ย และหลี่หยูตงต่างมองด้วยสายตาไร้ความเห็นใจใดๆ กงซุนเล่ยได้ฟังทุกอย่างก็หัวเราะออกมา
"เ้าก็เหมือนข้าสินะ เ้าหนู โลกนี้มันทิ้งเราแล้ว ข้าเกลียดโลกใบนี้ ข้าเกลียดตัวข้าเองที่เกิดมา อ่อนแอ่เช่นนี้เหลือเกิน ฮาฮาฮาฮา!" เขาหัวเราะให้กับความโหดร้ายของความเป็จริงทุกคนต่างดูถูกการกระทำของกงซุนเล่ย
เจียงหยุนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า " ท่านอยากมาติดตามข้าหรือไม่? เพื่อเปลี่ยนโลกใบนี้ "
กงซุนเล่ยหัวเราะ " พวกเรากำลังจะตายอย่างทรมาน ข้าจะเอาเวลาไหนไปติดตามเ้าได้?"
เจียงหยุนตอบ " ไม่หรอก เวลาของพวกเรามันเพิ่งจะเริ่มเท่านั้น ไม่สิมันยังไม่เริ่มเลยตั้งหาก " แล้วเขาก็ใช้วิชาค้นหาิญญาพุ่งเข้าใส่กงซุนเล่ยทันที
กงซุนเล่ยหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง " ฮาฮาฮาฮา! ได้ นายน้อย ข้าจะตามท่านไปไม่ว่าจะเป็นรกขุมไหนก็ตาม"
ทุกคนที่อยู่ในโถงประชุมตกตะลึงกับการกระทำของเจียงหยุนและกงซุนเล่ย แต่ส่วนใหญ่ไม่ให้ความสนใจมากนัก เพราะพวกเขาคิดว่าเป็เพียงความพยายามดิ้นรนครั้งสุดท้ายของทั้งสองคน ทันใดนั้น ภาพในความทรงจำของกงซุนเล่ยก็ปรากฏขึ้น มันคือภาพที่เขาแอบเข้าไปในซ่อง ทุกคนในที่นั้นเริ่มหัวเราะเยาะ “เป็ถึงผู้าุโที่มีเกียรติ แต่กลับแอบเข้าไปในซ่องเช่นนี้ได้!” แต่เสียงหัวเราะกลับเงียบลงทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น ซึ่งเต็มไปด้วยผู้ฝึกฝนปีศาจ และพวกเขาได้เห็นชายคนหนึ่งที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายเย่เฉินอยู่กับกลุ่มปีศาจนั้นด้วย
"ชายคนนั้นมัน เย่เฉินไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงไปอยู่กับผู้ฝึกตนปีศาจล่ะ?" เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นในกลุ่มศิษย์ แต่ก่อนที่คำถามจะถูกตอบ การต่อสู้ที่รุนแรงได้เริ่มต้นขึ้น กงซุนเล่ยต่อสู้กับผู้ฝึกตนปีศาจทั้งห้าคนที่พยายามปกป้องเย่เฉินจากการถูกโจมตี ภาพการต่อสู้นั้นแสดงถึงความกล้าหาญของกงซุนเล่ยที่ปกป้องดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอกจากการคบคิดของเย่เฉินกับกลุ่มปีศาจ
เมื่อภาพนั้นจบลง หลินชิงอี้ จางซินเย่ กูชิงเสวี่ย กวนเิเหยา หลี่หยูตง และศิษย์คนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึง หลี่หยูตงรีบพูดขึ้นมา “นี่มันต้องเป็ของปลอมแน่ๆ ใช่ไหม ศิษย์น้องเย่เฉิน?”
เย่เฉินยืนนิ่งโดยไม่แสดงกิริยาใดๆ แต่ภายในใจของเขากลับเดือดพล่านเต็มที่ เขาพูดตอบกลับหลี่หยูตงไปว่า “แน่นอน ศิษย์พี่ พวกเขาทั้งสองคนนี้รวมหัวกันสร้างภาพปลอมๆ นี้ขึ้นมาเพื่อให้พ้นความผิด แล้วโยนความผิดมาให้ข้าแทน”
หลินชิงอี้ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้นางรู้สึกเ็ปไปถึงหัวใจแต่หัวใจนางกำลังพังทลายพร้อมการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นกับนางและอุณหภูมิในห้องก็ค่อยๆ ลดลงโดยไม่มีใครรู้ตัว ศิษย์คนอื่นๆ เริ่มะโขึ้น “มันต้องเป็ของปลอมแน่! ศิษย์น้องเย่เฉินไม่มีทางเป็พวกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปีศาจโลหิตหรอก! เขาเป็คนดี คอยสอนศิษย์น้องมากมาย และ เคยช่วยเ้าเอาไว้ด้วย! เจียงหยุน”
เจียงหยุนได้ยินจึงพูดขึ้น “จริงหรือไม่ ก็แค่ตรวจสอบจากเ้าตัวเองก็พอแล้วนิ ว่าไหม ท่านอาจารย์?”
หลินชิงอี้ใ “ทำไมเขายังเรียกข้าว่าอาจารย์? แล้วข้าควรทำยังไงดี? ” นางคิดในใจและอุณหภูมิในห้องกำลังลดลงไปอีก ขณะที่จางซินเย่พูดขึ้นว่า “การค้นหาจิติญญามันอันตรายเกินไป!เ้า้าทำร้ายศิษย์น้องเย่เฉินใช่ไหม ไอ้สารเลว” แต่นางกลับรู้สึกว่าแขนของนางกำลังจะกลายเป็หยก นางะโออกมา
“มูชูหยวน เ้า้าทำอะไรกัน?”
มูชูหยวนไม่ได้ตอบ แต่กลับยื่นมือไปจับศีรษะของเย่เฉินที่พยายามหลบหนี แต่ไม่สามารถหลบไปได้เนื่องจากขาทั้งสองของเขากลายเป็หยกไปแล้ว หลงซี่เฉ๋าพยายามจะช่วยเขา แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เมื่อรู้สึกว่าพลังจักรพรรดิกำลังจับจ้องมาที่นี่อย่างใกล้ชิด ทุกคน้าเข้าไปช่วยเย่เฉินแต่ความหนาวเย็นมหาศาลพุ่งออกมาจากร่างของ หลินชิงอี้ ทำให้ทุกคนไม่สามารถขยับได้ ส่วนผู้าุโที่แข็งแกร่งบางส่วนไม่้าดำเนินการใดๆ
ทันใดนั้น เย่เฉินถูกจับลากมาคุกเข่าลงต่อหน้าเจียงหยุน เจียงหยุนจับไปที่ศีรษะของเย่เฉินอย่างมั่นคง หลี่ซินหยวนพยายามจะเข้ามาขัดขวาง แต่ถูกมูชูหยวนสร้างดาบหยกมาตัดคอของนาง นางรีบใช้กระจกแสงดาวเพื่อต่อต้านทันทีเกิดการเป็ปะทะที่รุนแรงแต่ หลี่ซินหยวนเป็ฝ่ายที่กระเด็นออกไปแทน
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์กลับมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเยือกเย็นและนิ่งเฉย ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ
เย่เฉินรู้สึกถึงพลังที่แผ่ออกมาจากมือของเจียงหยุนที่จับศีรษะเขาไว้ เขาพยายามดิ้นรนเพื่อหลุดพ้น แต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้ เขาเริ่มรู้สึกถึงจิติญญาของเขาถูกค้นหา ความลับที่เขาพยายามซ่อนเร้นเริ่มเปิดเผยทีละน้อย
มูชูหยวนะโขึ้น “ความจริงจะปรากฏแล้ว! พวกเ้าทั้งหลายดูให้ดี!” ศิษย์หลายคนต่างหยุดหายใจ เพ่งมองภาพที่กำลังจะปรากฏขึ้นในความทรงจำของเย่เฉิน
จู่ๆ ภาพความทรงจำของเย่เฉินที่อยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปีศาจโลหิตก็ปรากฏขึ้น เขาพูดคุยกับผู้นำของพวกปีศาจเกี่ยวกับแผนการทำลายล้างดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอก มีทั้งการวางแผนสังหารหมู่ในเมืองเต่าดำ หรือแผนการปลอมตัวเป็ผู้ติดตามเจียงหยุนเพื่อปล้นทรัพยากรและใส่ร้ายเจียงหยุน หรือ การปลอมตัวเป็เจียงหยุนเพื่อฆ่าและทรมานศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอกในอาณาจักรลับ หรือการวางแผนให้ผู้ฝึกตนปีศาจโจมตี จางซินเย่ หลี่หยูตง กูชิงเสวี่ย กวนเิเหยา และได้เข้าไปช่วยเหลือพวกนาง หรือการจ้างหอแห่งความมืดมาสังหารเจียงหยุนพร้อมเป็คนบอกเกี่ยวกับรูปแบบดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายหมอกอีกด้วย หรือการให้ผู้ฝึกตนปีศาจปลอมตัวเป็เจียงหยุนเพื่อโจมตีตัวเองหรือแม้กระทั่งแหวนที่มีิญญาระดับจักรพรรดิที่คอยช่วยเหลือ เย่เฉินในเหตุการณ์ต่างๆ และเหตุการณ์อื่นๆ อีกมากมาย ศิษย์หลายคนตะลึงงัน มีเสียงอุทานออกมาด้วยความใ
“ตอนนี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับที่นี่กัน”
“เป็ไปได้อย่างไร? นี้คือภาพความจริงงั้นเหรอ”
“ไอ้สารเลววว เย่เฉิน ข้าจะฆ่าเ้า”
“น้องชายข้าในที่สุดข้าก็เจอคนที่มีส่วนในการสังหารเ้าแล้ว”
“เพื่อนของข้าในวันนี้ข้าจะส่งไอ้สารเลวตัวนี้เพื่อทำให้เ้าหลับได้อย่างสบายใจ”
เย่เฉินรีบะโ “ไม่! นี่เป็ภาพปลอม! พวกมันปลอมแปลงความทรงจำของข้า!”
แต่ไม่มีใครเชื่ออีกต่อไป ทุกคนอยู่ในอารมณ์ที่หลากหลายมาก ทั้งโกรธ สับสน สงสัย ใ และต้องใมากขึ้นไปอีกเมื่อโถงแห่งนี้เต็มไปด้วยความหนาวเย็นมหาศาลและกำลังจะกลายเป็น้ำแข็งไปพร้อมความหนาวเย็นที่สามารถทำให้คนตายได้เลย หลินชิงอี้หัน ไปมองพระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ นางพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “ท่านลุง... นี่คือความจริงหรือ?”
แต่ทันใดนั้นร่างของ หลินชิงอี้ ก็เป็ถูกห่อหุ้มไปด้วยน้ำแข็งไปทั่วทั้งตัวเลยและปล่อยออร่าพลังิญญาที่รุนแรงมากจนศิษย์บางคนที่นั่นเสียชีวิตในทันทีโดยไม่รู้ว่าตัวเองตายได้อย่างไรกัน
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ้มพร้อมโบกมือ และทันใดนั้นก็มีรูปแบบบางอย่างเกิดขึ้นกับตัวของหลินชิงอี้ และนางก็หายไปพร้อมรูปแบบทันทีโดยไม่มีใครทราบว่าไปโผล่ที่ไหนเลย
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างที่ทุกคนไม่เคยเห็นมันมาก่อนและได้สร้างรูปแบบบางอย่างที่มีเพียงแค่เขากับเจียงหยุนเท่านั้น " ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผลมันจะออกมาดีขนาดนี้ ถึงแม้นางจะเป็อัจฉริยะระดับที่ไม่มีใครเทียบได้อยู่แล้วก็ตาม แต่เ้าทำให้หลานสาวของข้าสามารถปลุกร่างในตำนานและเืของบรรพบุรุษของตระกูลจักรพรรดิะหลินขึ้นมาได้ เอาละ เพื่อเป็การตอบแทนเ้า มาเลือกกันเถอะว่าเ้าจะตายอย่างไรดีเพื่อที่จะได้สร้างเส้นทางอันราบรื่นในการเพาะปลูกของหลานสาวข้า "
เจียงหยุนยิ้มพร้อมพลังระดับจักรพรรดิระดับสูงสุดที่แผ่พุ่งออกมา “ให้ข้าเลือกวิธีตายงั้นเหรอคำพูดของเ้ามันฟังดูน่าขันเสียจริงเ้าคิดว่าตนเองมีสิทธิ์มาตัดสินชีวิตข้างั้นหรือ? ”
พระเ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ใมากแต่ก็สงบลงทันทีพร้อมปล่อยพลังของจักรพรรดิระดับสูงสุด " จักรพรรดิระดับสูงสุด วัย 19 สินะช่างเป็พร์ที่น่ากลัวเหลือเกินแต่ว่าข้าจะทำได้หรือไม่นั้น ให้การกระทำของข้ามันตอบแทนคำพูดดีกว่า "
ทั้งสองมองหน้ากัน เจียงหยุนหัวเราะออกมาพร้อมพูดว่า “หากวันนี้เ้าไม่สามารถฆ่าข้าได้ ผลลัพธ์ที่ตามมาจะส่งผลกระทบต่อพวกเ้า และโลกใบนี้จะต้องจดจำความผิดพลาดของเ้า”
พลังของทั้งสองคนปะทะกันอย่างรุนแรงจนรูปแบบมีรอยร้าว
17K
