เหล่านักเรียนทั้ง5กำลังครุ่นคิด พวกเขาจะเลือกทางใดเส้นทางหนึ่งถูกบอกว่าหนทางข้างหน้ามีเพียงการหลงทาง!กับอีกเส้นทางถูกบอกว่าเป็เส้นทางที่ถูกต้องแต่ไม่เคยมีใครเลือกเดิน!?พวกเขาไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้วหรืออย่างไร!?
ครูสุดเซ็กซี่กวาดตามองนักเรียนที่กำลังจมอยู่กับความคิดแล้วถอนหายใจ เฮ้อ.... “ข้าทำได้เพียงชี้เส้นทางให้พวกเ้าเลือกเดินส่วนพวกเ้าจะเลือกไปในเส้นทางใดก็สุดแล้วแต่พวกเ้าพวกเ้าไม่จำเป็ต้องบอกข้าตอนนี้ ข้าจะให้เวลาพวกเ้ากลับไปคิดหนึ่งคืน กลับไปคิดกลับไปตกผลึก ครุ่นคิดทางเลือกของพวกเ้าให้ดีๆ พวกเ้า้าสิ่งใดพวกเ้า้าทำอะไร พวกเ้า้าเป็อะไรในอนาคต ตกผลึกมันออกมา!? ใครมีคำถามอีกบ้าง !?”
“ข้ามีคำถาม!?” ธารากล่าว
“หากผ่านพิธีกำเนิดใหม่มีความเป็ไปได้หรือไม่ที่ความสามารถสะกดิญญาจะยังคงใช้ได้อยู่!?” ธารากล่าวถามด้วยความคาดหวัง
ครูสุดเซ็กซี่มองไปยังธาราที่ดูงดงามและสงบนิ่ง แต่ตอนนี้แววตากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและไม่ยอมแพ้!!?
“เ้าคงรู้สินะ ผู้ที่ผ่านพิธีกำเนิดใหม่ทุกคนบริเวณโดยรอบิญญาจะมีความผันผวนแปรปรวนปกคลุมอยู่เมื่อเ้า้าส่งอนุภาคิญญาเข้าไปในิญญาคนพวกนั้นมันก็จะยากยิ่งขึ้นมิหนำซ้ำต่อให้เ้าใช้ความพยายามส่งมันเล็ดลอดเข้าไปได้สำเร็จเ้าก็ไม่สามารถใช้มันควบคุมิญญาคนผู้นั้นได้ เพราะความแปรปรวนพวกนั้นเ้าจะถูกตัดขาดความเชื่อมโยงกับอนุภาคิญญาของเ้าในทันที!เช่นนี้จึงไม่มีใครคิดที่จะฝึกฝนความสามารถทางิญญาเช่นนี้ มันเสียแรงเปล่าเ้ายังคงไม่คิดที่จะยอมแพ้เช่นนั้นหรือ!?”ครูสาวสุดเซ็กซี่กล่าวด้วยน้ำเสียงตักเตือน!
“ข้าไม่ยอมแพ้! ข้าแค่อยากทราบว่ามีความเป็ไปได้มากน้อยเพียงใด!?”ธารากล่าวเสียงแข็ง ดูเหมือนเธอจะตัดสินใจมาดีแล้วไม่ว่าใครจะบอกว่าเส้นทางข้างหน้าเป็ทางตันเธอไม่สนใจสักนิดหากเธอเลือกเส้นทางเหมือนคนทั่วไป มันไร้ค่าสำหรับเธอ! เธอเหลือเวลาไม่มากแล้ววิถีทางปกติไม่สามารถทำให้เธอรักษาศักดิ์ศรีที่เธอภาคภูมิไว้ได้!?
ครูสาวสุดเซ็กซี่เพ่งพิจารณาธาราเธอคิดว่าตัวเองเป็ผู้หญิงที่ดื้อรั้นมากพอแล้ว ไม่คาดคิดว่าจะมีเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าเธอแต่กลับดื้อรั้นยิ่งกว่าเธอเสียอีก!?
“เ้าถามว่ามีความเป็ไปได้มากน้อยเพียงใด!?ข้าบอกเลยว่าความเป็ไปได้เท่ากับศูนย์ แต่....!?”ครูสาวสุดเซ็กซี่หยุดกล่าวมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังของธารา
(ฟุบ)เธอเอาแผ่นผ้าสีแดงขนาดสองฝ่ามือออกมา!?
“นี่คือยันต์ที่สามารถเหนี่ยวนำิญญาได้ดีหากเ้าสามารถสลักมันลงไปในอาวุธลับ แล้วส่งอาวุธลับของเ้าเข้าไปในิญญาอีกฝ่าย แล้วหากเ้าส่งความเชื่อมโยงผ่านมันได้ความผันผวนแปรปรวนนั่นก็จะไร้ผล โอกาสคงเพิ่มขึ้น เพียงแค่เพิ่มความเป็ไปได้ขึ้นอีกนิดเท่านั้นข้าคิดได้เพียงหนทางนี้ทางเดียว!? ข้าช่วยเ้าได้เท่านี้!?”
ธารารับแผ่นผ้าขึ้นมาดูแผ่นผ้าขนาดสองฝ่ามือที่มียันต์และอักขระเขียนอยู่อย่างหนาแน่นแทบไม่มีช่องว่างเลยจะเป็ไปได้อย่างไรที่เธอจะแกะสลักมันลงไปในอาวุธลับขนาดเล็กที่สามารถโจมตีผู้คนโดยไม่ทันสังเกต
“ย่อลงกว่านี้ไม่ได้หรือ!?”ธารากล่าวถาม
“นี่คือเล็กที่สุดที่ข้าสามารถย่อได้แล้ว!?”ครูสุดเซ็กซี่กล่าว
ฮาอินหันไปมองแผ่นผ้า เขาไม่รู้ว่าสะกดิญญาคืออะไร?และเหตุใดเธอจึงดื้อรั้นนัก? แต่การจะสลักมันลงไปในอาวุธลับความเป็ไปได้ดูท่าจะน้อยกว่าการสะกดิญญาอะไรสักอย่างของเธอเสียอีก!?
“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะต้องทำให้ได้!?”ธารากล่าวอย่างหนักแน่น
“คำถามต่อไป!?”
“ข้า!?” ขรรฟ้ายกมือขึ้น
“ข้าสามารถใส่ิญญา จิตและร่างกายลงไปในดาบได้หรือไม่!?” ขรรฟ้ากล่าวคำถามตนออกไป!!
แต่คำถามดังกล่าวกลับทำให้ทุกคนมองเขาเหมือนคนบ้า!?ใส่ิญญาและจิต ยังพอทำเนา แต่ใส่ร่างกายมันจะไปทำได้อย่างไร!?
“ตกลงว่าเ้าคือคนที่บ้าที่สุดของสถาบันผู้ใช้ดาบสินะ!?”หนูน้อยนิมิตกล่าว
“การใส่ิญญาและจิตนั้นไม่ยากนักแต่เมื่อเ้าผ่านพิธีกำเนิดใหม่ไปแล้วเท่านั้น ส่วนร่างกายนั้นข้าไม่อาจบอกเ้าได้ความเป็ไปได้มันอาจจะน้อยกว่าการสะกดิญญาของธาราด้วยซ้ำ!?” ครูสุดเซ็กซี่กล่าวพลางปรายตามองคนบ้าคนหนึ่ง!?
“ข้า...ข้าเข้าใจแล้ว!”ขรรฟ้าตอบอย่างผิดหวัง ดูเหมือนเขาต้องหาหนทางเอาเอง
“แล้วเ้าล่ะ!?”ครูสาวสุดเซ็กซี่หันไปทางอังคาร
“ท่านบอกว่าการซึมซับเอาอนุภาคิญญาจากภายนอกตามทักษะต่างๆจะทำให้หลงทางหากเป็เช่นนั้น ข้าที่ซึมซับอนุภาคิญญาจากความมืดมิดเล่าจะมีผลอย่างไร!?”อังคารกล่าวถาม
“ทักษะต่างๆ ที่สร้างขึ้นนั้น มันเกิดจากความสำเร็จของคนๆหนึ่ง ที่หาสภาวะที่เหมาะสมของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็เพราะเขาคนนั้นอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม เวลาที่เหมาะสม เหตุการณ์ต่างๆที่เหมาะสมแล้วแต่แตกต่างกันไป บางคนอาจจะหาสถานที่ ที่เงียบสงบ ปรอดโปร่งโล่งสบายซึ่งมีอนุภาคิญญา อนิยาม จำนวนมาก บางคนอาจจะหาสถานที่ ที่มีความสุข ความปีติยินดี ซึ่งมีอนุภาคิญญานิยามบวก จำนวนมาก บางคนอาจจะหาสถานที่ ที่มืดมนเต็มไปด้วยความกลัว ความตาย ความปรารถนา ซึ่งมีอนุภาคิญญา นิยามลบ เป็จำนวนมากเราเรียกพวกนั้นว่าศาสตร์มืด แต่เ้า!? เ้านั้นไม่อาจเรียกว่าศาสตร์มืดได้เสียทีเดียว!?ไม่ว่าอนุภาคิญญาบวกหรือลบหรืออนิยาม พวกมันล้วนมีพื้นฐานสามของตัวเองแต่ความมืดมิดนั้นมันมีเพียงสองพื้นฐาน เมื่อไหร่ที่มันเจอสภาวะหรือสภาพแวดล้อมที่เป็ใจหรืออะไรก็แล้วแต่ ที่จะมาเติมเต็มให้มันครบพื้นฐานสาม มันจึงกำเนิดเป็สิ่งมีชีวิตเพราะฉะนั้นหากใครก็ตามแต่ที่ซึมซับเอาอนุภาคิญญาจากความมืดมิดที่มีเพียงสองพื้นฐานหรือที่ผู้ผจญภัยเรียกกันว่าสสารมืด ผลลัพธ์มีเพียงสองอย่าง ไม่เป็บ้าก็ตาย!?”ครูสุดเซ็กซี่กล่าวขณะที่จ้องอังคารอย่างไม่วางตาขรรฟ้าได้ยินเช่นนั้นก็ยืดอกทันที ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่คนที่บ้าที่สุดในกลุ่ม!?
“แล้วข้าจะทำอย่างไร!?” อังคารกล่าว
“เ้าไม่ต้องทำอย่างไรหากเ้าจะเป็บ้า หรือตาย เ้าคงเป็ไปนานแล้ว!อาจเป็เพราะิญญาของเ้าพิเศษกว่าคนอื่นๆซึ่งข้าไม่สามารถเข้าใจได้การซึมซับิญญาจากความมืดมิด อาจจะเป็สภาวะที่เหมาะสมของเ้าก็ได้สิ่งนี้ต้องให้เ้าเข้าไปศึกษาด้วยตัวเ้าเอง ไม่เคยมีใครทำได้เช่นเ้าแล้วข้าจะไปตรัสรูบอกเ้าได้อย่างไร!?”ครูสุดเซ็กซี่กล่าวอย่างหมดหนทาง นักเรียนของเธอไม่มีใครปกติสักคนเลย!?
“คำถามของเ้าล่ะ!?”ครูสุดเซ็กซี่กล่าวพลางหันไปหาหนูน้อยนิมิต
“ฮึ คุณหนูผู้นี้อัจฉริยะอยู่แล้วจะไปมีคำถามได้ยังไง!?” หนูน้อยนิมิตกล่าวอย่างอวดดี
“เช่นนั้นก็ดีหากไม่มีคำถามข้าจะได้พักผ่อน”!!ครูสุดเซ็กซี่กล่าวพลางกำลังจะยกขวดเหล่าขึ้นมาดื่มอีกครั้ง!?
“เดี๋ยว!?” หนูน้อยนิมิตอุทาน
“มีอะไรก็ว่ามา?” เธอกล่าว
“เ้าบอกว่าหากใช้วิธีการหลอมิญญาของเ้าการหลอมิญญาเดิมที่แล้วมาจะถูกผนึกถ้าอย่างนั้นเมื่อวันใดที่คุณหนูผู้นี้ไม่คิดที่จะหลอมิญญาตามเ้าแล้วคุณหนูผู้นี้ก็จะปลดผนึกมันออกได้ใช่หรือไม่!?”หนูน้อยนิมิตกล่าวถาม จะให้เธอทิ้งความพยายามทั้งหมดไปอย่างสูญเปล่าได้อย่างไร?
ครูสุดเซ็กซี่ปรายตามองนักเรียนของเธอแล้วกล่าวขึ้น!?
“สาเหตุที่การหลอมิญญาเดิมของพวกเ้าถูกผนึกก็เพราะพวกเ้าได้ขุดลึกเข้าไปในพื้นฐานสามของิญญาและแตกผนึกมันจึงทำให้การหลอมิญญาเดิมของพวกเ้าถูกปิดผนึกโดยทันที!เพราะฉะนั้นเมื่อเ้าเลือกทางเดินนี้แล้วไม่มีทางหวนกลับ หากเ้าจะกลับไปใช้วิธีการเดิมเ้าต้องหลอมใหม่ั้แ่ต้นเท่านั้น!?”ครูสุดเซ็กซี่กล่าวอย่างเสียงแข็งก่อนจะยกเหล้าขึ้นมาดื่มและลงไปนอนบนเก้าอี้โยกอีกครั้ง!?
“ข้าไม่ได้บังคับพวกเ้าพวกเ้าจะเลือกทางใดก็สุดแล้วแต่พวกเ้า ข้าทำเพียงแต่แนะนำพวกเ้าเท่านั้นเป็หน้าที่ของพวกเ้าที่จะไปสำรวจไปศึกษาในเส้นทางที่เ้าได้เลือกเอง!?” เธอกล่าวขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะเงียบเหมือนหลับไป!?
เหล่านักเรียนกลายเป็ตกอยู่ในความคิดเลือกเส้นทางของพวกเขาอีกครั้งพวกเขาจะทางใดกัน!?
“อนาคตเ้าคงไม่เป็เหมือนครูพี่สาวใช่หรือไม่!?”อยู่ๆฮาอินหันไปกล่าวถามธารา
“อะไร!?”ธาราไม่เข้าใจเหตุแห่งคำถาม
“เปล่าข้าแค่ถามเฉยๆ!?” ฮาอินกล่าวพลางเดินไปหาที่เงียบสงบเพื่อใช้ความคิด ตอนนี้เพียงวันเดียวที่เขาเข้ามายังสถานศึกษาจากตอนแรกที่ไม่เข้าใจอะไรเลย และตอนนี้ก็กลายเป็สับสนไปหมด เขามีสิ่งที่จำเป็ต้องคิดต้องตกผลึกมากมายนัก
220
