ตอนที่ 21 อำมหิต
บอสโทรนใช้มืออีกข้างปิดาแเพื่อห้ามเืดวงตาของมันบ่งบองให้รู้ว่าหวาดกลัวถึงขีดสุด มันพยายามใช้แขนข้างที่เหลือเหวี่ยงลูกตุ้มเหล็กโจมตีใส่เคนจิเหมือนภาพทุกอย่างดูช้าลงเคนจิเบี่ยงตัวหลบพุ่งทะยานเข้าหาบอสโทรนจนพื้นเกิดรอยแตกแยกฟันคาตานะเป็แนวขวางหมายตักคอของเป้าหมาย
บอสโทรนกลิ้งตัวหลบได้ทันอย่างหวุดหวิดเมื่อหันกลับไปมองก็เห็นต้นไม้ถูกตัดขาดครึ่งเป็ทางยาวเคนจิไม่ปล่อยให้มันได้ตั้งตัว พุ่งจู่โจมอย่างไม่ลดล่ะจนบอสโทรนได้รับาเ็และาแมากมาย จนเืของมันเหลืออีกไม่ถึง หนึ่งในสิบ
บอสโทรนหมดเรี่ยวแรงนั้งทรุดผิงต้นไม้ด้วยร่างกายที่โชกเืเสียงลมหายใจที่เหนื่อยหอบของมันบอกให้รู้ว่าถึงขีดสุดของมันแล้ว เคนจิเดินอย่างเชื่องช้าสะบัดคาตานะคราบเืทิ้งแววตาที่แดงก่ำของเขาดุจเพชฌฆาตที่จ้องจะเอาชีวิตของมัน
เมื่อเคนจิมายืนอยู่ตรงหน้าแรงกดดันจากจิตสังหารทำให้บอสโทรนสั่นด้วยความหวาดกลัวเคนจิสบั้นแขนมันอีกข้างทิ้งทันที เสียงร้องอันโหยหวนของมันก้องไปทั่วป่าเืจากาแของบอสโทรนทำให้เกิดแอ่งน้ำสีแดงฉาน
“หมดเวลาของเ้าแล้ว!”
เคนจิเตรียมจะฟันเข้าที่คอของบอสโทรนทันที เมื่อคาตานะกำลังจะลงที่คอของบอสโทรนก็ปะทะเข้ากับดาบั์เล่มหนึ่งมันคือดาบของบอสอ๊อคที่มาขวางไว้ก่อนที่คาตานะจะสะบั้นคอของพี่ชายมัน ตามร่างกายของบอสอ๊อคก็เลวร้ายไม่น้อยไปกว่าบอสโทรนาแจากการต่อสู้สาหัสจนเืโชกไปตามร่างกาย
“ข้ามาช่วยแล้วพี่ชาย เรามารวมพลังจัดการมันกันอีกครั้งเถอะ”
บอสอ๊อคจับดาบแน่นขนัดในท่าจับสองมือเตรียมเข้าจู่โจมเต็มที่เหมือนยามที่ร่วมมือกันในตอนแรกหมายให้พี่ชายคอยขัดขวางก็ร่ายเวทย์ของเคนจิเมื่อเห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้าเคนจิก็หลุดหัวเราะออกมา
“ฮ่าฮ่า ฮ่า !!! พี่เ้าหนีไปตั้งนานแล้ว เ้าโง่”
บอสอ๊อคหันกลับไปในทันทีเห็นกลุ่มควันที่พี่ชายมันทิ้งไว้ให้ หยาดเหงื่อเริ่มไหลรินทั่วไปหน้า
“บัด...ซบ!!”
พูดไม่ทันจบดีภาพทุกอย่างในสายตาของบอสอ๊อคอยู่ดีๆก็กลับหัวแล้วหมุนวนไปแล้วกระแทกพื้นดัง “ตุบ!” มันมองเห็นร่างกายของมันเองจากด้านหลัง ร่างกายที่ยืนนิ่งในท่าจับดาบแต่กลับไม่มีหัว ทำให้มันรู้ว่าหัวมันหลุดออกจากตัวไปแล้ว ร่างกายมันค่อยๆ สลายหายไปตามลมเหลือเพียงแต่หัวของมันที่ไม่หายไป
“ติ่ง!! ระดับเพิ่มขึ้น เป็ 450 ได้รับ Point พิเศษ 50แต้ม กรุณา อัพ Point ด้วยค่ะ เนื่องจากท่านเป็ผู้สังหารบอสอ๊อคคนแรกกรุณาใส่ชื่อผู้สังหารด้วยค่ะ”
“จอมปีศาจริชเตอร์”
“ประกาศจากระบบจอมปีศาจริชเตอร์ ปราบบอสอ๊อคสำเร็จ”
เคนจิก้มเก็บของที่ดรอปจากบอสอ๊อคซึ่งส่วนใหญ่เป็ของระดับสูง แล้วยังได้ดาบใหญ่ของบอสอ๊อคผ้าคลุมไหล่และเหรียญทองอีกหลายเหรียญ
“ทำไมตอนเราฆ่าบอสก๊อบลินถึงไม่มีประกาศระบบนะ หรือมีคนฆ่ามันก่อนเรา”
เคนจิไล่ความคิดต่างๆออกไปเขาคว้าหัวบอสอ๊อค แล้วกระทืบพื้นจนเป็รอยแตกร้าว กางปีกัพุ่งทะยานไปในทิศที่บอสโทรนวิ่งไป ติดตามมาไม่นานก็พบมันกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่บริเวณถ้ำแห่งหนึ่ง เห็นดังนั้นเคนจิจึงโยนศรีษะบอสอ๊อคไปหามันทันที
บอสโทรนกำลังนั้งเพื่อพักฟื้นอาการเหนื่อยหอบและรักษาอาการาเ็ อยู่ดีๆ ก็มีก้อนกลมสีดำตรงลงมายังเบื้องหน้า เมื่อสังเกตดูก็พบว่าเป็หัวของบอสอ๊อคน้องชายของมันเคนจิค่อยๆ ทะยานลงสู่พื้น ปีกัที่สะท้อนกับแสงจันทร์ทำให้เคนจิเหมือนดั่งพญามัจจุราชที่หมายจะเอาชีวิตของมัน
เมื่อสังเกตดูดีๆทำให้รู้ว่าที่นี้คือรังของมัน แต่เวลานี้ไม่มีลูกสมุนเหมือนแต่ก่อนมันทำให้เคนจิหายสงสัยทันทีว่าทำไมมันจึงปรากฏตัวมาเร็วนักในเวลาที่เคนจิสู้กับบอสอ๊อค เพราะรังมันอยู่ไม่ไกลกันมากนี้เองถ้ำด้านหลังของบอสโทรนทำให้เคนจิอดตื่นเต้นไม่ได้ข้างในนั้นต้องมีสมบัติมหาศาลแน่นอน
เคนจิเหน็บคาตานะข้างลำตัวเดินย่างสามขุมเข้าหาบอสโทรนอย่างไม่ประมาท พริบตาเคนจิหายไปอย่างไร้ร่องรอยบอสโทรนมองซ้าย ขวา อย่างตื่นกลัว เมื่อมองไปยังบนท้องฟ้าก็พบเจอเคนจิกำลังทิ้งดิ่งลงมา
“เ้าบอกจะทรมานข้าซินะงั้นมาดูข้าทรมานเ้ากัน เพลงดาบจันทรา บทที่ 1 ล่องนภา!!”
ใบดาบคาตานะกระทบเสียงจันทร์ ลำแสงตัดผ่านร่างบอสโทรนเป็เส้นสายอย่างสวยงามเคนจิปรากฏกายอีกครั้งเบื้องหน้าบอสโทรน
“เ้า....เ้า!!! มันอำมหิต”
เคนจิเก็บคาตานะเข้าฝักเหน็บข้างลำตัว เขาเหล่สายตาไปหาบอสโทรนอย่างเ็า เขาสะบัดผ้าคลุมเกิดเป็ลมหมุนวนเบาๆไปกระทบร่างบอสโทรน ร่างกายของมันก็หลุดเป็ชิ้นๆ ก่อนจะค่อยๆ สลายหายไป
“ก็ข้าเป็ปีศาจไงล่ะ”
“ติ่ง!! ระดับคุณเพิ่มขึ้นเป็ 480 ได้รับ Point พิเศษ 50แต้ม กรุณาอัพ Point ด้วยค่ะ”
“ติ่ง!! คุณเป็คนสังหารบอสโทรนคนแรก กรุณาใส่ชื่อด้วยค่ะ”
“จอมปีศาจริชเตอร์”
“ติ่ง! ประกาศจากระบบ จอมปีศาจริชเตอร์ ปราบบอสโทรนสำเร็จค่ะ”
เคนจิเริ่มเก็บของที่ดรอปจากบอสโทรนของที่ได้ส่วนใหญ่เป็ของระดับสูง ในช่องเก็บของเคนจิมีเหล้าโทรนจำนวนมากและหนึ่งในนั้นคือเหล้าโทรนระดับสูงครั้งนี้เคนจิไม่ได้รับอาวุธคู่กายของบอสโทรน แต่ได้สร้อยคอมาหนึ่งเส้น เขาหยิบของบอสอ๊อคออกมาสำรวจทันที
“ดาบบอสอ๊อค ธาตุลม Str + 300 Agi – 250 Dex – 200 เมื่อฟันจะเกิดแรงลมพุ่งโจมตี หากโจมตี 2 มือ Str+ 600”
“ผ้าคลุมไหล่หนังสิงโตเพิ่มพลังป้องกันกายภาพ 30 เปอร์เซ็นต์”
“สร้อยคอเขี้ยวสิงโตเพิ่มพลังป้องกันเวทย์มนต์ 30 เปรอ์เซ็นต์”
“ดีกว่าดาบของบอสก๊อบลินหน่อยแต่คงไม่มีประโยชน์กับเรา”
เคนจิสวมใส่สร้อยคอผ้าคลุมไหล่นั้นมีขนาดใหญ่เกินไปเขาจึงเก็บเข้าช่องมิติไปพร้อมกับของต่างๆเข้าไปเก็บในช่องมิติ แล้วเดินเข้าไปในถ้ำทันที เส้นในถ้ำของบอสโทรนนั้นไม่ซับซ้อนเป็แค่ทางตรงแต่มีขนาดสูงใหญ่เกือบ 10 เมตร ภายในถ้ำมีหีบสมบัติมากมายดวงตาเคนจิส่องประกายระยิบระยับ
เมื่อเปิดหีบออกพบเหรียญทองจำนวนมากยาฟื้นพลัง อาวุธอีกมากมายซึ่งอาวุธส่วนใหญ่เป็ของระดับต่ำเคนจิจึงไม่ได้สนใจมากนักจึงเผามันเป็กองอาวุธพังแล้วเก็บไปเพื่อไปหลอมเป็แร่เหล็กจำนวนเหรียญทองมากมายจนทำให้เคนจิรู้สึกว่าตนอาจจะร่ำรวยที่สุดในเกมก็อาจเป็ไปได้
เมื่อปล้นสะดมเรียบร้อยเคนจิเตรียมตัวออกเดินทางกลับไปยังถ้ำที่อยู่ ในขณะที่กำลังเดินออกไปนั้นเองเขาเหลือบมองไปยัง้าผนังถ้ำ ก็พบกับวัตถุสีดำเมื่อลองสังเกตดู ก็พบศพหญิงสาวเปลือยเปล่าถูแขวนอยู่เป็จำนวนมาก หน้าท้องของพวกหล่อนนั้นเป็แผลฉีกขาดเป็รูใหญ่มีของลักษณะกลมคล้ายๆไข่แขวนอยู่เป็จำนวนมาก เมื่อเพ่งมองดูเมื่อมีสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น
“ไข่โทรน!!! ไอ้พวกบัดซบ หากครั้งหน้ามีโอกาสเจอพวกแกอีกครั้ง แกต้องทรมานกว่านี้หลายเท่า”
เคนจิหยิบไม้เท้าเวทย์ออกมาจากช่องมิติร่ายเวทย์ด้วยสีหน้าอันเศร้าสร้อย วงแหวนเวทย์สีแดง ปรากฏเหนือกำแพงปรากฏเปลวไฟเผาผลาญ ซากศพและไข่โทรนจนหมดสิ้น แล้วเคนจิก็เดินออกจากถ้ำไป