กลาดิโอ สเตลล่า ซิลวา คุสโตส ต่างใและส่งเสียงร้องออกมาเป็ประโยคเดียวกันแล้วเริ่มเงียบลงสักพัก จนกลาดิโอเริ่มเอ่ยปากขึ้นมาเป็คนแรก
“อย่างเ้าเนี้ยน่ะคิดว่าตัวเองจะเป็นักผจญภัยได้ง่ายๆหรือยังไง?”
“ใช่แล้วๆ ขนาดแค่พลังเวท’ของเ้ายังมีพลังพอๆกับเด็ก จนต้องใช้ยาฟื้นเวท’ของข้าคอยช่วยอยู่ตลอดเลย”
“เ้าอาจจะฉลาดและตัดสินใจเื่ต่างๆได้ทันท่วงทีแต่ว่ามันหาใช้อาชีพที่คนอย่างเ้าสมควรทำไม่เพราะเ้ายังมีทางเลือกที่ดีกว่านี้อยู่”
“คนจากแดนต้องสาบที่หลงเดินทางมากับพวกข้าอย่างเ้าคิดจะดูถูกการเป็นักผจญภัยอย่างงั้นเหรอ แต่ก็ดีหากเ้าอยากจะเป็จริงๆข้าก็ขอรอฟังความดีจากการตายของเ้าล่ะกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
กลาดิโอและทุกคนในกลุ่มต่างพากันพูดห้ามในความคิดของวิลที่เขาบอกว่าอยากจะเป็นักผจญภัยทั้งอารมณ์เป็ห่วงหรือคำดูถูกจากคุสโตสที่ปกติแล้วเขาก็ไม่ชอบวิลเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว วิลได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งจนสักพักเขาก็กำหมัดแน่นและเงยหน้าขึ้นมาพร้อมมองตรงไปยังพวกกลาดิโอที่กำลังต่างพากันพูดใส่เขา
“ผะ..ผมคิดและไตร่ตรองมาตลอดการเดินทางจนถึงเมืองนี้ดีแล้วครับการที่ผมต้องเดินทางข้ามมายังดินแดนเวทมนตร์แห่งนี้เพื่อตามหาชาติกำเนิดของตัวเองแต่ว่า ผมก็อยากจะรู้เื่เกี่ยวกับที่นี่ให้มากขึ้นเหมือนกัน เพราะั้แ่ที่ผมได้รู้จักกับพวกคุณมันทำให้ผมรู้สึกความสนุกในการเดินทางผจญภัยของนักผจญภัยอย่างพวกคุณรู้สึกถึงความมหัสจรรย์ของดินแดนเวทมนตร์แห่งนี้และมันอาจจะเป็โชคชะตาบางอย่างก็ได้ที่ทำให้ผมมารู้จักกับพวกคุณมารู้จักกับอาชีพนักผจญภัยดังนั้นผมจึงอยากเริ่มเรียนรู้ดินแดนแห่งนี้โดยเริ่มจากการเป็นักผจญภัยเป็อย่างแรกครับ”
“นั้นน่ะสินะยังไงมันก็เป็ชีวิตของเ้า เป็หนทางที่เ้าเลือกเอง พวกข้าก็ขอไม่ห้ามเ้าล่ะกันแต่ว่าการเป็นักผจญภัยมันไม่ใช่อะไรที่จะเป็กันได้ง่ายๆเลยนะหากเ้าตายก็อย่ามาบ่นทีหลังแล้วกัน”
“ตรงนี้เองผมก็เข้าใจเป็อย่างดีครับเพราะอย่างงั้นผมจึงมีเื่จะขอร้อง โดยเมื่อผมได้เป็นักผจญภัยแล้วได้โปรดรับผมเข้ากลุ่มด้วยเถอะนะครับ”
กลาดิโอและคนอื่นๆต่างนิ่งเงียบเมื่อวิลพูดจบพวกเขาต่างจองมายังวิลที่ส่งสายตาแน่วแน่แบบไม่วางตาสเตลล่าที่รู้สึกถึงความความตั้งใจอันแน่วแน่ของวิล จึงหันหน้าไปหากลาดิโอเพื่อที่จะพูดอะไรบางอย่างคุสโตสเองเมื่อเห็นท่าทีของสเตลล่าก็พอจะเดาได้ว่าเธอ้าพูดอะไรกับกลาดิโอและเหมือนว่ากลาดิโอเองก็รู้ถึงความรู้สึกของทุกคนในกลุ่มเขาจึงยกมือซ้ายขึ้นมาเหมือนเป็การห้ามปรามท่าทีของทั้งสองคนไว้ก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มพูดอะไรออกมามีเพียงซิลวาที่ยังนิ่งเงียบพร้อมกับส่งสายตาให้กลาดิโอเหมือนกับว่าเป็สัญญาณให้เขาเป็คนจัดการเื่นี้ด้วยตัวเอง
“ข้าเข้าใจเ้าแล้วการที่เ้าจะเป็นักผจญภัยมันก็ไม่ใช่เื่ยากอะไร เพียงแต่ว่าการที่เ้าจะเข้าร่วมกลุ่มกับพวกข้านั้นมันยากกว่ามากเพราะนักผจญภัยมีสิ่งที่เรียกว่า “ระดับขั้นของนักผจญภัยอยู่”เมื่อเ้าสมัครเป็นักผจญภัยแล้ว ขั้นแรกเ้าจะได้รับระดับ คือ “ระดับ 1”แต่กลุ่มของพวกข้าทุกคนนั้นอยู่ที่ “ระดับ 5” โดยตามกฎของ “สมาคมนักผจญนักผจญภัย”การรวมกลุ่มของนักผจญภัยโดยพื้นฐานคือ 1.รวมกลุ่มได้ไม่เกิน6คน2.ทุกคนในกลุ่มต้องมีระดับขั้นโดยรวมไม่มากหรือน้อยกว่า1ระดับขั้น ซึ่งก็คือเ้าต้องมีระดับขั้นอย่างน้อยที่ “ระดับ 4” ถึงจะสามารถรวมกลุ่มกับพวกข้า“ดาบเหล็กสีชาด” ได้....”
“อึ๊ก.....”
วิลได้แต่สะอึกออกมาแล้วนิ่งเงียบเื่ที่กลาดิโอพูดให้ฟังั้แ่เริ่มแรกนั้น เขาได้คิดตามทุกคำพูดนั้นทำให้เขาเข้าใจความหมายที่กลาดิโอ้าจะสื่อถึงเขาในทันที
“เจ็ดวัน...นับจากพรุ่งนี้พวกข้าจะพักอยู่ที่เมืองนี้เพียงแค่เจ็ดวันจนกว่าจะเริ่มออกเดินทางเข้าไปในป่าแห่งความมืดอีกครั้งนั้นหมายความว่าเ้ามีเวลาเพียงแค่เจ็ดวันในการเป็นักผจญภัยแล้วเลื่อนระดับขั้นของนักผจญภัยเพื่อที่เ้าจะเข้าร่วมกลุ่มนักผจญภัยกับพวกข้าได้เมื่อถึงเวลานั้นหากเ้ายังเพิ่มระดับไม่ได้ เ้าคงเข้าใจนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
“ขะ..เข้าใจแล้วครับและขอบคุณมากที่ให้โอกาสผม”
กลาดิโอที่ได้พูดจบก้ได้เริ่มออกเดินนำหน้าทุกคนอีกครั้งทุกคนเองก็ต่างเริ่มเดินตามเขาต่อไปและมีเพียงสเตลล่าที่หันมองวิลกับกลาดิโอสลับกันไปมาด้วยท่าทีเลิ่กลั่กแล้วเดินเข้าไปหากลาดิโอเพื่อที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ยกมือขึ้นมาห้ามสเตลล่าอีกครั้งสเตลล่าเองก็ได้แต่เงียบด้วยความผิดหวังเพราะกลาดิโอนั้นเป็ทั้งพี่ชายและหัวหน้ากลุ่มที่การตัดสินใจของเขาถือเป็เด็ดขาดนั้นเอง
วิลเองที่พึ่งเคยเข้ามาภายในตัวเมืองแห่งนี้ก็ได้สเตลล่าที่คอยอธิบายแนะนำสิ่งต่างๆที่เขาได้เห็นระหว่างทางทั้งเื่ที่เจอกับเผ่าพันธุ์ที่ไม่เคยเห็นทั้งเื่ร้านค้าที่ต้องซื้อของใช้ที่จำเป็สำหรับการเป็นักผจญภัยและเื่พื้นฐานที่วิลเห็นคนที่ใช้คริสตัลเวท’สำหรับของใช้ประจำวันที่ตอนนี้เริ่มตกเย็นมากแล้วจนใกล้มืด ได้เกิดแสงสว่างตามเสาข้างทางถนน เพราะมีแสงที่เกิดจากคริสตัลเวท’ที่ติดอยู่ตามเสาข้างถนนแทนที่จะเกิดจากไฟฟ้าเหมือนกับดินแดนต้องสาบที่วิลจากมามันยิ่งทำให้วิลสนใจเทคโนโลยีของดินแดนเวทมนตร์เป็อย่างมากจนบางครั้งที่เขาหยุดคิดตามสิ่งที่เห็น นั้นทำให้สเตลล่าต้องคอยดึงสติให้เขากลับมาเดินตามกลุ่มใก้ทันแม้ว่าคุสโตสจะทำท่าไม่พอใจเมื่อเห็นทั้งสองทำตัวสนิทสนมกันอยู่ตลอดทางแต่เมื่อคิดว่าใกล้จะถึงเวลาที่พวกเขาต้องแยกทางกับวิลแล้วมันก็พอจทำให้คุสโตสอดทนเดินต่อไปได้ จนกระทั้งพวกเขาเดินมาถึงจุดหมาย
วิลมองไปยังตึกใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าของทุกคนมันเป็ตึกที่ดูแปลกตากว่าตึกหลังอื่นๆที่ตั้งอยู่โดนรอบ ป้ายขนาดใหญ่ติดอยู่เหนือประตูทางเข้าเขียนว่า“สมาคมนักผจญภัย” พอคนอื่นเริ่มย่างก้าวเข้าไปภายในสมาคมวิลจึงรีบดเนตามเข้าไปในทันที ภายในเป็ทางเดินตรงเข้าไปยังห้องโถงขนาดใหญ่ มีคนยืนอยู่เป็กลุ่มก้อนทั้งที่นั่งอยู่ตามโต๊ะเก้าอี้ที่ตั้งอยู่อีกฝั่งดูเป็สัดส่วน ผู้คนบางส่วนก็ยืนมองไปยังบอร์ดกระดานขนาดใหญ่ที่มีกระดาษแปะอยู่มากมายและบางส่วนก็ยืนต่อแถวอยู่หน้าเคาน์เตอร์ที่มีอยู่หลายช่อง แต่ก็มีคนยืนต่อแถวกันไม่กี่คนต่อแถวมากนักกลาดิโอชี้มือไปยังแถวที่สั้นที่สุดแล้วทุกคนก็ทำการเดินเพื่อจะเข้าไปต่อแถวนั้น
“เฮ้ย! พวกดาบเหล็กสีชาดนี้หว่า นานๆมาทีนึกว่าตายๆกันไปหมดแล้วซะอีก”
“ใช่แล้วๆฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“หือ!ทิกรีส งั้นเหรอ แกกับลูกน้องยังปากเสียไม่เปลี่ยนเลยนะ”
กลาดิโอหันไปตอบชายร่างโตเป็ชายผมยาวสวมเสื้อหนังสัตว์ลายเสือ เขาเป็คนที่มีกล้ามเนื้อที่ใหญ่โตสมกับดาบเล่มใหญ่ที่สะบายไว้ที่หลังพร้อมด้วยลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังถึง 5คน ทุกคนต่างแต่งัวคล้ายๆกันและทำหน้าตาไม่เป็มิตรเหมือนตัวหัวหน้า วิลเองที่ได้ยินและเห็นพวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าทั้งสองคน ไม่สิ ทั้งสองกล่มนี้คงไม่ลงลอยกันแน่ๆ เขาจึงได้แต่นิ่งเงียบคอยมองดูสถานการณ์อยู่ด้านหลังพวกกลาดิโอ
“คราวนี้กลับมาเร็วกว่าปกติภารกิจคงจะล้มเหลวละสิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“หึกลับกันเลยต่างหาก ภารกิจของพวกข้าทำสำเร็จทั้งหมดแล้วถึงได้รีบกลับมากันยังไงละไม่ใช่พวกเ้าเหรอที่ทำงานไม่ได้เื่จนระดับขั้นไม่เลื่อนไปไหนเลย คงแบบนี้สินะข้าถึงเจอพวกพวกเ้าทุกครั้งที่ข้ากลับมาที่สมาคม”
“เชอะ อย่ามาพูดให้ขำหน่อยเลยกลุ่มเล็กๆอย่างพวกเ้าที่คอยรับภารกิจเยอะแยะและมั่วซั่วเนี้ยนะ เห็นกลับมาแต่ละครั้งก็ใช้เวลานานแล้วสภาพแทบดูไม่ได้แต่คราวนี้ดันกลับมาเร็วแถมดูเหมือนไม่เป็อะไรเลยจะมาบอกว่าทำภารกิจเสร็จหมดแล้วงั้นเหรอ? และที่เจอพวกข้าอยู่นี้บ่อยๆเพราะว่าพวกข้าไม่ได้รับทำภารกิจที่ต้องตระเวนไปไหนไกลๆก็จัดการงานได้ง่ายๆต่างหากละ”
“งั้นมาดูกันเลยมั้ยละว่าพวกข้าทำภารกิจสำเร็จทั้งหมดหรือเปล่า”
กลาดิโอส่งสายตาไปทางเคาน์เตอร์ที่ไม่มีคนต่อแถวแล้วพอดีแล้วพวกเขาก็เดินเข้าไปหาพนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์พวกทิกริสเองที่เห็นว่ากลาดิโอพูดและทำตัวมั่นใจก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ที่พวกเขาพูดจาเยาะเย้ยไว้มันจะเป็จริงหรือเปล่าพวกกลาดิโอต่างคนเริ่มเอาคริสตัลเวท’และชิ้นส่วนของสัตว์เวท’ออกมาจากกระเป๋าเวทมนตร์แล้ววางไว้บนเคาน์เตอร์จนหมด วิลที่คอยมองดูอยู่ก็ได้เห็นขั้นตอนทั้งหมดเหมือนว่าพนักงานต้องทำการยืนยันตัวตนก่อนแล้วจึงเช็คภารกิจที่ได้รับทำไปจากนั้นพนักงานก็ทำการตรวจสอบของต่างๆที่อยู่บนเคาน์เตอร์
“ดิฉันได้ทำการตรวจสอบภารกิจทุกอย่างแล้วพบว่าทางกลุ่มดาบเหล็กสีชาดได้จัดการภารกิจทุกอย่างที่ได้รับไปสำเร็จหมดทุกอย่างค่ะเพียงแต่ว่า ตรงนี้มีคริสตัลเวท’ของแม่ทัพดาร์คออร์คและของออร์ครวมอยู่ด้วยซึ่งมันไม่ได้อยู่ในภารกิจที่ระดับ 5 จะรับทำได้ โปรดช่วยอธิบายด้วยค่ะ?”
“ถ้าเื่แม่ทัพดาร์คออร์คละก็จริงอยู่ที่มันไม่ได้อยู่ในภารกิจ แต่เพราะว่าพวกมันเริ่มรวมฝูงจนมากถึง13ตัวและดูท่ามันจะรวมฝูงได้มากขึ้นไปอีก พวกข้าเลยหาจังหวะจัดการกับพวกมันก่อน เพราะกว่าที่พวกข้าจะกลับมารายงานให้ทางสมาคมส่งนักผจญภัยระดับสูงไปจัดการได้พวกมันก็คงรวมฝูงได้ใหญ่กว่านี้จนจัดการได้ยากมากแล้ว”
“ฝูงออร์คออร์คกับแม่ทัพดาร์คออร์คถึง13ตัวเลยอย่างงั้นเหรอคะ! ก็ไม่ทราบหรอกนะคะว่ากลุ่มระดับ5จัดการกับพวกมันได้ยังไง แต่ก็ขอขอบคุณมากๆเลย ที่ช่วยจัดการพวกมันให้ก่อนที่พวกมันจะรวมฝูงได้มากไปกว่านี้ทางสมาคมจะคิดเป็รางวัลพิเศษเพิ่มให้ และจะออกภารกิจสำหรับกำจัดออร์คตัวอื่นที่เหลือเองค่ะแต่ขอโทษด้วยนะคะที่ผลงานครั้งนี้ไม่มีผลกับการเลื่อนระดับขั้นเพราะมันไม่ได้อยู่ในภารกิจหลักค่ะ”
“ก็น่าเสียดายอยู่นะที่มันไม่มีผลกับระดับขั้นของนักผจญภัย แต่ถ้าคิดเงินรางวัลให้มากๆจะขอบใจมากเลย”
“รับทราบค่ะดิฉันจะรีบเดินเื่ให้ในทันทีค่ะ”
พอพนักงานสาวพูดจบเธอก็ทำการถือเอกสารต่างๆแล้วเดินเข้าไปประตูที่อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ทันที
“หาแม่ทัพดาร์คออร์ค!พวกเ้าใช้วิธีขี้โกงอะไรในการจัดการพวกมันหรือขโมยผลงานคนอื่นมารึเปล่ากลุ่มระดับ5 แค่4คน จะจัดการระดับแม่ทัพดาร์คออร์คได้จริงเหรอ?”
“พวกข้าก็มีเทคนิคของพวกข้าเหมือนกันนะแต่การที่เ้ากล่าวหาว่าพวกข้าขโมยผลงานคนอื่นมันดูจะแปลกไปหน่อยนะ เพราะว่าปกติแล้วแม่ทัพดาร์คออร์คถือเป็ภารกิจสำหรับนักผจญภัยระดับ6ขึ้นไปถึงจะจัดการได้ แต่่นี้ไม่มีนักผจญภัยระดับ6 เข้ามาที่เมืองนี่เลยแล้วเ้าคิดว่าพวกข้าไปขโมยผลงานของนักผจญภัยระดับ6 ที่ไหนกัน”
“อึ๊ก...ถึงอย่างนั้นก็เถอะยังไงมันก็ไม่มีผลสำหรับระดับขั้นอยู่ดียังไงพวกเ้าไม่ก็ไม่ได้เลื่อนหรือเก่งไปกว่าพวกข้าหรอกน่า”
ทิกริสได้แต่บ่นบ่ายเบี่ยงไปเื่อื่นเมื่อพบว่าพวกกลาดิโอนั้นทำผลงานได้ดีกว่าพวกตน ด้วยความหงุดหงิดที่มองเห็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่เผยบนใบหน้าของกลาดิโอและพรรคพวกทิกริสจึงหลบสายตาแล้วมันทำให้เขาเหลือบไปมองเห็นวิลที่ยืนอยู่ด้านหลังของคนอื่น
“เ้าขี้ก้างนี้ใคร?อย่าบอกนะว่าเป็สมาชิกใหม่ของพวกเ้า?”
“ไม่ใช่หรอกเขาเป็แค่คนรู้จัก ถึงจะรู้กันได้ไม่นานก็เถอะ พอดีว่าต้องพาเขามาสมัครเป็นักผจญภัยเลยว่าจะเป็“คนแนะนำ” ให้สักหน่อย”
“ฮ่าฮ่า ฮ่า นี้เ้าคนบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงจะยอมเป็ “คนแนะนำ” สำหรับเ้าขี้ก้างแบบนี้เดี๋ยวก็ได้เสียงชื่อของพวกเ้าแน่ๆ”
“มันก็ไม่แน่เขาอาจจะเก่งกว่าพวกเ้ารวมกันด้วยซ้ำ แล้วดูเหมือนพวกเ้าจะว่างมากเลยนะถึงได้เอาเวลามาหาเื่พวกข้าเนี้ย งั้นไหนๆพวกข้าก็ได้เงินรางวัลพิเศษมาแล้วข้าจะใช้เงินเลี้ยงเหล้าพวกเ้าล่ะกัน”
“พวกข้าไม่ใช่ขอทานนะเว้ย! พวกเรากลับเว้ย”
ทิกริสร้องโวยวายใส่กลาดิโออย่างไม่สบอารมณ์ทันทีแล้วเขากับพวกลูกน้องก็หันหลังเดินหนีออกมา พอพวกเขาทุกคนเดินห่างออกมาไกลจากพวกกลาดิโอแล้วทิกริสก็กระซิบกับลูกน้องหนึ่งคนที่อยู่ข้างๆเขา
“ดูเหมือนว่าพวกมันจะเก่งขึ้นจริงๆไม่แน่เป้าหมายของพวกมันที่เราเล็งไว้อาจจะใกล้สำเร็จแล้วก็ได้เพราะงั้นเ้าที่เก่งการสะกดรอยที่สุดจงคอยจับตาดูพวกมันไว้แล้วมารายงานข้าซะไว้ถึงเวลาที่พวกมันจะออกจากเมืองในครั้งต่อไป พวกเราจะคอยหาจังหวะแย่งเป้าหมายของพวกมันเมื่อตอนที่พวกมันทำสำเร็จเอง”
“ครับลูกพี่”
“นี่คือเงินทั้งหมดรวมถึงเงินรางวัลพิเศษที่จัดการแม่ทัพดาร์คออร์คได้ค่ะ”
พนักงานสาวที่เดินกลับมายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ได้นำถุงเงินถุงใหญ่ยื่นให้พวกกลาดิโอพร้อมกับที่มีพนักงานคนอื่นเข้ามาเก็บเอาคริสตัลเวท’กับชิ้นส่วนสัตว์เวท’นำไปเก็บไว้จนเคาน์เตอร์โล้ง
“ได้เยอะกว่าที่คิดอีกแฮะขอบคุณมาก อ๊ะ! ยังมีอีกเื่ช่วยทำเื่การสมัครเป็นักผจญภัยของเ้าหนุ่มนี่ที ข้าจะเป็ “คนแนะนำ” ให้เอง”
“รับทราบค่ะกรุณารอสักครู่นะคะ”
“ส่วนเ้าก็รับนี่ไปซะยังไงมันก็เป็เพราะเ้าช่วยด้วย ถึงจัดการแม่ทัพดาร์คออร์คได้”
กลาดิโอยื่นเหรียญทอง10 เหรียญใสมือวิล ขณะที่พนักงานสาวเดินหันหลังไปหยิบเอกสารที่อยู่บนชั้นด้านหลังแล้วเดินถือกลับมา
“สำหรับคนแนะนำช่วยเซ็นตรงนี้ด้วยค่ะ”
“เซ็นตรงนี้ก็พอใช่มั้ย?”
“ใช่ค่ะเดี๋ยวที่เหลือจะเป็ส่วนคนที่จะสมัครค่ะ”
กลาดิโอเซ็นเอกสารตามที่พนักงานสาวบอกเสร็จก็หันมายืนคุยกับวิลทันที
“เอาละที่เหลือเ้าก็จัดการด้วยตัวเองล่ะกัน พวกข้าขอตัวไปตามทางของพวกข้าต่อนะ ไว้อีก7วันค่อยกลับมาเจอกันเมื่อเ้าทำการเลื่อนขั้นสำเร็จแล้วนะ ลาก่อน”
“ท่านพี่...จะไปทันทีเลยเหรอ?”
“ใช่สิพวกเราก็จัดการเื่ส่งมอบภารกิจเสร็จแล้วที่เหลือก็ไม่ใช่อะไรที่เราต้องเสียเวลายุ่งด้วยแล้ว เ้าก็ลาเ้าหนุ่มซะ”
“คะ..ค่ะลาก่อนนะวิล...ขอให้โชคดีนะ”
“เออ..ขอบคุณมากนะไว้เจอกันนะ ผมจะทำให้ได้เลย ถึงตอนนั้นไว้ผมขอฝากตัวอีกทีล่ะกัน”
“..........”
“ข้าว่าคงไม่มีวันนั้นหรอกเพราะเ้าคงทำไม่ได้แน่ๆ”
“คุสโตสเงียบซะ สเตลล่าพวกเราต้องไปแล้ว”
“เชอะ”
กลาดิโอที่หันหลังเดินจากมาทันทีเมื่อเขาพูดจบได้หันไปเรียกสเตลล่าที่ท่าเศร้าสร้อยเมื่อต้องลาจากวิลพร้อมกับสั่งให้คุสโตสเงียบเมื่อเขาเหมือนจะพูดอะไรที่ดูไม่เป็ผลดีกับวิลเท่าไรด้านซิลวาเองก็เดินตามกลาดิโออย่างเงียบๆโดยไม่พูดอะไร วิลเองก็โบกมือลากด้วยรอยยิ้มจนทุกคนเดินห่างออกมามากแล้วสเตลล่เองก็ยังคอยหันไปมองวิลอยู่ แล้วหันมาพูดกับกลาดิโอ
“ท่านพี่ค่ะแบบนี้ดีแล้วจริงๆเหรอ การที่วิลเขาจะเป็นักผจญภัยระดับ 4 ได้ภายใน 7 วันมันแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยนะคะ”
“ก็เพราะว่ามันแทบเป็ไปไม่ได้เลยนะสิข้าถึงได้ยื่นเงื่อนไขแบบนั้นให้ มันจะทำให้เขาล้มเลิกการเป็นักผจญภัยที่ต้องเจอเื่เสี่ยงอันตรายอยู่ตลอดเวลาแล้วมันกลับจะเป็การดีซะอีกสำหรับตัวเขามากกว่า เพราะว่าเขาไม่ใช้คนทางนี้ แบบนั้นะดีแล้วละ”
“ดีแล้วเพราะยังไงข้าก็ไม่ยอมรับให้มันเข้ากลุ่มด้วยอยู่ดี”
“คุสโตสข้าไม่ได้คุยกับเ้า ไม่ต้องมายุ่งเลย”
“อย่าเถียงกันเลยยังไงซะพวกเราก็มีความลับและเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าการเป็นักผจญภัยอยู่แล้วหากเอาคนนอกมาร่วมทางด้วยก็มีแต่จะเกะกะเปล่าๆ ไปหาที่พักกันได้แล้ว”
“คะ...ค่ะ”
“สวัสดีค่ะดิฉันชื่อว่า ลาริซ่า เป็พนักงานต้อนรับและธุรการสำหรับนักผจญภัยค่ะกรุณากรอกเอกสารสำหรับสมัครเป็นักผจญภัยพร้อมยื่นเอกสารที่ใช้ยืนยันตัวตนด้วยค่ะ”
“ครับผมชื่อ วิลเลียม ทิมเบอร์ คือว่าเอกสารที่ระบุตัวตนของผมมันหายหมด ตอนนี้ที่มีก็แค่ใบรับรองตัวตนชั่วคราวแค่นี้มันพอจะใช้สมัครได้มั้ยครับ?”
“ถ้าเื่นั้นไม่มีปัญหาค่ะเพราะมีหัวหน้ากลุ่ม ดาบเหล็กสีชาด เซ็นรับรองในฐานะ “คนแนะนำ” ไว้ให้แล้ว”
“เออ...“คนแนะนำ” นี่คืออะไรเหรอครับ?”
“ถ้าจะให้เข้าใจง่ายๆก็คือเป็เหมือนคนค้ำประกันสำหรับคนที่ไม่สามารถระบุตัวตนได้ค่ะ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะเชื่อใจคุณมากเลยนะคะเพราะปกติแล้วจะไม่มีใครเซ็นให้กันง่ายๆ เพราะหากเป็โจรหรืออาชญากรแล้ว ผู้ที่เซ็นรับรองให้ก็จะโดนเอาผิดด้วยค่ะ”
วิลที่ได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มดีใจกับการที่เขาโดยเชื่อใจขนาดนั้น พอเขากรอกเอกสารเสร็จ ลาริซ่าก็ทำการเช็คเอกสารที่วิลกรอกแล้วจึงขอตัวเดินเข้าประตูทางด้านหลังเคาน์เตอร์โดยบอกให้วิลรออยู่หน้าเคาน์เตอร์สักพักไม่นานนักลาริซ่าก็เดินออกมาพร้อมกับถือสร้อยที่มีป้ายเหล็กขนาดเล็กสองชิ้นห้อยอยู่มายื่นวางไว้ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าวิล แล้วเธอก็เริ่มอธิบายเกี่ยวกับสร้อยเส้นนี้
“นี่คือสร้อยสำหรับนักผจญภัยที่มีป้ายเหล็กขนาดเล็กที่มีชื่อเรียกว่า “ด็อกแท็ก” มันเป็สิ่งที่ใช้ยืนยันตัวตนและตรวจสอบสำหรับนักผจญภัยก็อย่างที่เห็นว่าบนสร้อยจะมีป้ายอยู่สองป้ายแต่ภายในป้ายจะสลักรายละเอียดไว้เหมือนกันการจะแยกป้ายออกจากกันได้นั้นก็ต่อเมื่อเ้าของป้ายได้ตายค่ะเพราะหากนักผจญภัยได้ตายลงจนไม่สามารถขนย้ายศพมาทำพิธีได้ ก็ให้ทำการถอดป้ายหนึ่งอันนำมายืนยันณ สมาคมนักผจญภัยสาขาที่อยู่ใกล้ๆได้ค่ะยังไงแล้วสมาคมนักผจญภัยก็มีสาขาตั้งอยู่ตามเมืองต่างๆอยู่แล้ว และข้อมูลของนักผจญภัยก็เป็เขือข่ายเวทมนตร์ที่ส่งถึงกันทั้งหมดค่ะโปรดจำไว้เป็มารยาทเมื่อพบเห็นศพของนักผจญภัยที่ตายแล้วขอให้ถอดป้ายด็อกแท็กแล้วนำมาส่งด้วยนะคะซึ่งภายในป้ายเองจะสลัก ชื่อเ้าของป้าย ความสามารถในการต่อสู้ เช่น เป็นักดาบหรือนักเวท’และสุดท้ายคือระดับขั้นของนักผจญภัย สำหรับผู้เริ่มต้อนแบบคุณจะเริ่มที่ระดับ 1โดยระดับขั้นสูงสุดจะอยู่ที่ระดับ7 ค่ะ....”
ลาริซ่าเริ่มอธิบายระดับขั้นของนักผจญภัยให้วิลฟังต่อทันทีวิลเองเมื่อฟังแล้วก็สรุปออกมาแบบง่ายๆได้ดังนี้
ระดับ 1 ค้นหา คือการค้นหาสิ่งของหรือวัตถุดิบต่างๆตามที่ภารกิจระบุจำนวนและสถานที่ได้โดยง่าย
ระดับ 2 ค้นหา,สืบหาคือการค้นหาหรือสืบหา สิ่งของหรือวัตถุดิบต่างๆที่หายากขึ้นตามที่ภารกิจกำหนดไม่ว่าจะเป็ข้อมูลหรือสถานที่
ระดับ 3ค้นหา,สืบหา,จัดการ คือการค้นหาหรือสืบหา แล้วจัดการกับสิ่งนั้น ตามที่ภารกิจกำหนด
ระดับ 4ค้นหา,สืบหา,จัดการ,กำจัด คือการค้นหาหรือสืบหา แล้วจัดการหรือกำจัดกับสิ่งนั้น ตามที่ภารกิจกำหนด
ระดับ 5ค้นหา,สืบหา,จัดการ,กำจัด คือการค้นหาหรือสืบหา แล้วจัดการกับสิ่งนั้น ที่ยากขึ้นตามที่ภารกิจกำหนด
ระดับ 6ค้นหา,สืบหา,จัดการ,กำจัด คือการค้นหาหรือสืบหา แล้วจัดการกับสิ่งนั้น ที่ยากขึ้นมากตามที่ภารกิจกำหนด
ระดับ 7ค้นหา,สืบหา,จัดการ,กำจัด คือการค้นหาหรือสืบหา แล้วจัดการกับสิ่งนั้น ที่ยากขึ้นมากๆเกินกว่าที่ภารกิจเคยกำหนด
วิลที่พอจะเข้าใจการจัดระดับขั้นของนักผจญภัยแล้วเลยสอบถามเื่การเลื่อนและสรุปออกมาแบบง่ายๆได้ ดังนี้
ระดับ1 เลื่อนเป็ ระดับ 2 คือ ต้องทำภารกิจอย่างน้อย 30 ภารกิจ
ระดับ2 เลื่อนเป็ ระดับ 3 คือ ต้องทำภารกิจอย่างน้อย 20 ภารกิจ
ระดับ3 เลื่อนเป็ ระดับ 4 คือ ต้องเข้ารับการทดสอบโดยสมาคมนักผจญภัย
ระดับ4 เลื่อนเป็ ระดับ 5 คือ ต้องทำภารกิจอย่างน้อย 30 ภารกิจ
ระดับ5 เลื่อนเป็ ระดับ 6 คือ ต้องทำภารกิจแล้วให้ทางสมาคมนักผจญภัยพิจารณาให้คะแนนจนได้คะแนนเต็ม100 คะแนน
ระดับ6 เลื่อนเป็ ระดับ 7 คือ ต้องเข้ารับการทดสอบโดยสมาคมนักผจญภัย
“เป็การแบ่งระดับเพื่อให้แต่ละระดับไม่ก้าวก่ายงานกันและทำงานเกินความสามารถสินะ”
“ใช่แล้วค่ะระบบระดับขั้นนั้นจัดทำขึ้นมาเพื่อช่วยนักผจญภัยให้ทำงานที่เหมาะสมกับความสามารถของตัวเองและไม่ทำให้เกิดการแย่งงานกัน ถึงแม้ว่านักผจญภัยจะจัดตั้งกลุ่มเพื่อร่วมกันทำงานแต่ก็ยังมีข้อจำกัดนะคะ เช่น กลุ่มหนึ่งจะรวมกันได้ไม่เกิน 6 คนรวมทั้งคนในกลุ่มระดับโดยเฉลี่ยห้ามรวมระดับกันไม่มากหรือน้อยกว่าหนึ่งระดับอย่างหาก 5 คนมีระดับ 3 คนที่ 6 จึงไม่ควรมีระดับ 1 หรือระดับ 5และจำนวนภารกิจหรือคะแนนในการเลื่อนระดับ จะทำการคิดแยกเป็รายบุคคลค่ะ”
“เข้าใจแล้วครับแต่ข้อถามเื่ค่าเงินเหรียญพวกนี้ทีครับ พอดีผมไม่ใช่คนที่นี่เลยไม่รู้เขาใช้หน่วยเงินกันยังไง”
“หน่วยเงิน?อ๋อ ตามเอกสารการสมัครที่คุณพึ่งกรอกได้ระบุว่าบ้านเกิดอยู่ที่ “ชินเทอร์รา มาจิ” สินะ ถึงไม่รู้ค่าเงินของ “มาจิเทอร์ราม” ก็ไม่ได้ใช้ยากอะไรมากนะคะ อย่างเหรียญเงินที่อยู่ในมือของคุณนั้นเป็เหรียญเงินที่นับจาก 10 เหรียญทองแดง = 1 เหรียญเงิน แล้ว 10 เหรียญเงิน = 1 เหรียญทองแล้วจาก 100 เหรียญทอง = 1 เหรียญทองคำขาว พูดถึงเื่เหรียญก็เกือบลืมไปเลยค่าสมัครเป็นักผจญภัยอยู่ที่ราคา 5 เหรียญเงินค่ะ”
“อ๋อนี่ครับ”
“ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะไม่บ่อยนักที่จะมีใครมาสมัครเป็นักผจญภัยแถว “มหาวงกตแห่งความมืด” เพราะปกติแล้วจะสมัครจากสาขาอื่นแล้วค่อยเดินทางมาที่มหาวงกตแห่งความมืดแห่งนี้ค่ะอีกอย่างนักผจญภัยส่วนมากมักจะไม่ค่อยมีมารยาทและเข้าใจยากในเื่ที่ดิฉันอธิบายมากเลยเพราะฉะนั้นโปรดระวังตัวทั้งนักผจญภัยคนอื่นๆ และการเลือกทำภารกิจนะคะ”
“เข้าใจแล้วครับ”
“ปกติแล้วภารกิจใหม่ๆจะนำมาติดตอนเช้าๆของทุกวันซึ่งตอนนี้เป็เวลาหัวค่ำแล้วจึงอาจจะไม่ค่อยมีถารกิจให้เลือกมากนักแต่สำหรับภารกิจของระดับ 1 นั้นน่าจะพอมีเหลืออยู่ เชิญไปเลือกภารกิจที่กระดานบอร์ดใหญ่ด้านขวามือของดิฉันได้เลยนะคะขอให้โชคดีค่ะ”
“ขะ..ขอบคุณครับ”
วิลรีบกล่าวขอบคุณพนักงานสาวลาริซ่า แล้วเดินไปยังกระดานบอร์ดภารกิจตามที่เธอบอกทันทีบนกระดานบอร์ดขนาดใหญ่นั้นมีกระดาษภารกิจต่างๆแบะติดอยู่มากมาย อาจจะเป็เพราะเริ่มมืดแล้วทำให้ไม่ค่อยมีคนมายืนเลือกภารกิจเหมือนกับวิลแม้ว่าจะมีกระดาษภารกิจแบะอยู่มากมาย แต่วิลกลับเจอภารกิจของระดับ 1 เพียงแค่ 3 ใบเท่านั้น
“แค่3 ใบ 3 งานงั้นเหรอ แบบนี้จะทำภารกิจให้ครบ 30 ภารกิจแล้วเลื่อนเป็ระดับ 4 ภายในเจ็ดวันได้ยังไงมิน่าละ เ้าคุสโตสถึงกล้าพูดว่าเราจะทำไม่ได้ เฮ้อ เอาไปแค่นี้ก่อนล่ะกันไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยมารับภารกิจใหม่ตามที่พนักงานบอกว่าภารกิจใหม่ๆจะเอามาติดตอนเช้า”
วิลได้แต่ถอดหายใจแล้วเดินคอตกเอากระดาษภารกิจไปยื่นให้ลาริซ่าที่เคาน์เตอร์ลาริซ่าเองก็พอรู้ว่าวิลผิดหวังกับภารกิจที่เขารับเธอจึงได้แต่ยิ้มเผื่อนๆตอบรับเขากลับไปอย่างช่วยไม่ได้แต่ตอนนั้นเองที่เขาเหลือบไปเห็นปึกกระดาษที่ใส่ไว้ในชั้นหน้าเคาน์เตอร์เขาจึงหยิบมาอ่านดูด้วยความสงสัย บนกระดาษได้เขียนรายละเอียดและเว้นช่องไว้ให้คนเขียนเพิ่มตามหัวข้อต่างๆและตรงหัวกระดาษนั้นเขียนไว้ว่า “ใบยื่นคำร้องภารกิจ”
9K
