บทที่ 4: ดาวที่ร่วงหล่นและกลิ่นอายของความเน่าเฟะ (The Fallen Star)
บรรยากาศในมหาวิทยาลัย่เย็นช่างดูเงียบสงบผิดกับพายุในหัวของจูน เธอเดินผ่านทางเดินหอศิลป์ที่จัดแสดงภาพถ่ายแฟชั่นชุดใหม่ แสงไฟสปอตไลท์ส่องสว่างไปยังภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าสวยสะดุดตา ดวงตาเฉี่ยวคมที่แฝงไปด้วยความดื้อรั้น และหุ่นที่ดูเฟิร์มแบบสปอร์ตเกิร์ล เธอคนนั้นคือ ฟ้า อดีตเน็ตไอดอลที่เคยเป็ขวัญใจของวัยรุ่นทั่วประเทศ แต่ตอนนี้เธอกลายเป็เพียงภาพจำที่กำลังจืดจางลง
จูนหยุดยืนมองภาพนั้นช้าๆ
‘เคส 003: F (หญิง, อดีตบุคคลสาธารณะ) – สภาวะการเสื่อมถอยของมูลค่าทางสังคม (Social Depreciation) และการหันเข้าหาแรงขับทางเพศที่รุนแรงเพื่อชดเชยความว่างเปล่า’ จูนคิดในใจพลางบันทึกลงในสมุดเล่มจิ๋ว
ในเวลาเดียวกัน ที่สตูดิโอถ่ายภาพลับๆ แห่งหนึ่งในย่านชานเมือง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่และสเปรย์ฉีดผม ฟ้ากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เธอสวมเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีดำบางเฉียบที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด ผิวสีน้ำผึ้งของเธอสะท้อนแสงแฟลชที่วูบวาบไปมา
"ดีมากฟ้า... ขยับขาออกอีกนิด... ใช่... ทำหน้าเหมือนมึงอยากได้อะไรสักอย่างสิ" เสียงของช่างภาพชายร่างท้วมสั่งด้วยน้ำเสียงหยาบคาย เขาไม่ได้มองเธอด้วยความชื่นชมในฐานะศิลปิน แต่มองเหมือนเธอนึกว่าเป็ของเล่นชิ้นหนึ่ง
ฟ้าไม่ได้โต้ตอบ เธอทำตามคำสั่งอย่างหุ่นยนต์ แววตาของเธอเลื่อนลอย ความกดดันจากการถูกตราหน้าและความตกต่ำทำให้เธอต้องมารับงาน "พิเศษ" แบบนี้เพื่อหาเงินมาประทังชีวิตและซื้อ "สิ่งที่ช่วยให้เธอลืม" ทุกครั้งที่เสียงชัตเตอร์ดังขึ้น เธอรู้สึกเหมือนตัวตนของเธอถูกฉีกทึ้งไปทีละนิด
"เอาล่ะ พักกะแรกได้... ฟ้า มานี่ซิ" ช่างภาพกวักมือเรียกเธอเข้าไปในมุมมืดหลังฉากกั้น
ฟ้าเดินเข้าไปหาเขาด้วยท่าทางที่ไร้ิญญา เธอคุกเข่าลงต่อหน้าชายคนนั้นโดยไม่ต้องรอให้สั่ง มือเรียวสวยที่เคยใช้โพสท่าเก๋ๆ บัดนี้ต้องทำหน้าที่ปรนเปรอความหื่นกระหายของชายที่เธอไม่ได้แม้แต่จะรู้จักชื่อ รสชาติของความอัปยศที่ผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อของช่างภาพกลายเป็สิ่งที่เธอ "เสพติด" ไปเสียแล้ว เพราะมันคือความรู้สึกเดียวที่รุนแรงพอจะทำให้เธอไม่รู้สึกว่างเปล่า
ที่คลินิกของ หมอไหม จูนเดินเข้ามาตรวจตามนัด (หรืออาจจะพูดให้ถูกคือเพื่อสังเกตการณ์) หมอไหมมองจูนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เธอไม่ได้พูดถึงรอยช้ำที่โคนขาของจูน แต่นิ้วมือที่สวมถุงมือยางของหมอกลับลูบไล้ไปตามชีพจรที่ข้อมือของจูนอย่างแ่เบา
"จูน... คุณดูเหนื่อยๆ นะคะ ร่างกายคุณดูเหมือนผ่าน 'การใช้งาน' หนักมา" หมอไหมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความร้อนแรงบางอย่าง "คุณพิมเพิ่งออกไปเมื่อกี้... พวกคุณมีอะไรที่เหมือนกันมากกว่าที่ฉันคิดนะ"
จูนขยับยิ้มบางๆ "เราทุกคนต่างมีสิ่งที่ต้องค้นหาค่ะหมอ... ฉันแค่กำลังหา ‘คำตอบ’ ที่คุณพิมอาจจะยังหาไม่เจอ"
"คำตอบที่ว่า... คือความพินาศของตัวเองงั้นเหรอ?" หมอไหมถามพลางขยับเข้าไปใกล้จูนจนจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับน้ำหอมจางๆ ของหมอไหมสร้างบรรยากาศที่น่าอึดอัดแต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน
"อาจจะใช่ค่ะ... และฉันคิดว่าฉันเจอ ‘อาสาสมัคร’ คนใหม่ที่จะช่วยให้การทดลองนี้สมบูรณ์ขึ้นแล้ว" จูนตอบ แววตาของเธอเป็ประกายเมื่อนึกถึงใบหน้าของ ฟ้า ในภาพถ่าย
ตกดึก จูนกลับมาที่คอนโด เธอไม่ได้เข้าไปในห้องพักของตัวเองทันที แต่เธอกดลิฟต์ลงไปยังชั้นจอดรถใต้ดินอีกครั้ง สายตาของเธอสอดส่ายหา สมพงษ์ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อเซ็กซ์ เธอ้า "กุญแจ" สู่ที่แห่งใหม่
"สมพงษ์... ฉันรู้ว่านายมีเพื่อนทำงานอยู่ที่ไซด์งานก่อสร้างแถวบางนา" จูนพูดขึ้นเมื่อเห็นเขายืนอยู่ข้างตู้คอนโทรลไฟ
สมพงษ์หันมามองจูนด้วยสายตาเ้าเล่ห์ "อ๋อ... ไอ้เก่งน่ะเหรอ? มันเป็หัวหน้าคนงานที่นั่น ที่นั่นมันดิบกว่าที่นี่เยอะนะคุณหนู พวกรถบรรทุกกับพวกแบกปูนนับสิบ... คุณหนูจะไหวเหรอ?"
จูนไม่ตอบ เธอเพียงแต่ยื่นซองจดหมายสีขาวให้เขา "บอกเพื่อนของนายว่า... สัปดาห์หน้าจะมี 'หนูทดลอง' ไปหา และฉัน้าคนที่ ‘หยาบ’ ที่สุดเท่าที่เขาจะหาได้"
จูนเดินหันหลังกลับมา แผ่นหลังของเธอตั้งตรงและมั่นคง ความเ็ปที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกายกลายเป็เชื้อเพลิงชั้นดีที่ขับเคลื่อนความจิตของเธอ การทดลองขั้นต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้น... สถานที่ที่ความสวยงามจะถูกบดขยี้ด้วยคอนกรีตและหยาดเหงื่อของชายฉกรรจ์นับสิบ
12K
