อินทัชไม่ได้ไปไหนไกล เขาแค่หลบออกมาหน้าห้องตรวจ ยืนสงบสติเพื่อให้อารมณ์ที่ปั่นป่วนกลับมาคงที่
“หมออินทัช มีอะไรหรือเปล่าคะ”
เสียงหวาน ๆ เอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง อินทัชเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็ใครเขาก็ส่งยิ้มให้เธอบาง ๆ
“หมอรุ้งแพร”
“ค่ะ แพรเอง หมออินทัชเป็อะไรไปคะ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย”
อินทัชส่ายหน้าเบา ๆ รุ้งแพรเหมือนจะถามต่อแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ เธอส่งยิ้มให้อินทัช แววตาเต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้อะไรสักอย่าง
“มื้อเย็นนี้มีนัดหรือยังคะ หมออินทัชสนใจไปหาอะไรทานด้วยกันไหม” เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหวานเจี๊ยบ รุ้งแพรเป็คุณหมอคนเก่งอีกคนในสถาบันนี้ เธออายุเท่ากับอินทัช ตัวเล็ก หน้าตาน่ารักจนดูเหมือนเป็นักศึกษามากกว่าแพทย์ชำนาญการ
รุ้งแพรมีนิสัยที่เข้าอกเข้าใจคนอื่นเสมอ เป็เพื่อนร่วมงานคนเดียวที่อินทัชยอมให้ความสนิทชิดเชื้อมากกว่าหมอหรือเ้าหน้าที่คนอื่น ๆ เพราะเธอไม่เคยทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ผม..”
“หมออินทัชคะ!”
เสียงแว๊ด ๆ จากในห้องตรวจทำเอาสองคุณหมอสะดุ้งโหยง อินทัชหน้าเสีย เขาลืมไปเลยว่ามีคนรอให้เขาเข้าไปตรวจอยู่ในห้อง
อินทัชไม่เคยเสียสมาธิขนาดนี้มาก่อน เขาไม่รู้ว่าวันนี้สติมันหายไปไหนหมด มือทั้งสองยกขึ้นลูบใบหน้าแรง ๆ ก่อนจะหันไปพูดกับรุ้งแพร
“ผมขอเข้าไปทำงานต่อก่อนนะครับ”
“คะ? อ๋อ ค่ะ”
อินทัชรีบกลับเข้าไปในห้องตรวจ เขาสวมถุงมือยางคู่ใหม่ แล้วนั่งประจำการที่เดิม ตำแหน่งเดิม
ตรงระหว่างขาของอลิษา
“คุณหมอปล่อยให้ฉันอ้าขาจนเมื่อย” อลิษาบ่นอุบ
“ขอโทษครับ ผมผิดเอง”
เมื่อคุณหมอแสดงออกถึงความรู้สึกผิดอลิษาก็ไม่ติดใจอะไรอีก เธอตื่นเต้นอีกครั้งเพราะผ้าคลุมถูกเปิดออกช้า ๆ ความรู้สึกเย็บวาบเข้ามาทักทายเป็รอบที่สอง
“ครั้งนี้..”
อินทัชถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าเคร่งเครียด คิ้วเข้มขมวดแน่นจนหัวคิ้วแทบพันกัน
“ผมต้องใช้ เอ่อ...นิ้ว”
“คะ?”
“เป็การตรวจขั้นตอนสุดท้ายแล้วครับ ผมต้องใช้นิ้วสอดเข้าไปเพื่อตรวจหาความผิดปกติภายใน”
“นะ นิ้วของคุณหมอเหรอคะ”
“ครับ”
อลิษาหัวใจจะวาย เธอไม่ได้ศึกษามาก่อนว่าจะต้องถูกนิ้วคุณหมอสอดเข้ามา นิ้วจริง ๆ ที่ไม่ใช่เครื่องมือเย็น ๆ พวกนั้น เธอทั้งเขินทั้งกลัวแต่อีกใจก็อยากลอง
“มันจะเจ็บไหมคะ”
“ผมจะเบามือ”
อลิษารู้สึกร้อนไปทั้งหน้า คุณหมอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่าจะเบามือกับเธอ แค่นี้เธอก็เขินจนตัวแดงเป็กุ้งต้มแล้ว
“งั้น ทะ ทำตามหน้าที่ของคุณหมอเถอะค่ะ”
“ขออนุญาตนะครับ”
อินทัชวางมือซ้ายลงบนท้องน้อย ในขณะที่มือขวาหุบเหลือเพียงนิ้วชี้และนิ้วกลาง จ่อเข้ากับปากทางที่ปิดแน่นสนิท แค่ััเบา ๆ อลิษาก็เกร็งตัวด้วยความตื่นเต้น
“อย่าเกร็งนะครับ”
“คะ คุณหมอ ฉัน..”
"นิดเดียวครับ ไม่นานก็เสร็จแล้ว"
อินทัชเอ่ยปลอบอย่างใจเย็น อลิษาไม่ใช่คนแรกที่เขาต้องปลอบโยนแบบนี้ มีผู้หญิงมากมายที่กลัวการตรวจภายในเพราะกลัวเจ็บ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์มาก่อนแบบอลิษา
“ฉันตื่นเต้น”
‘ผมก็ตื่นเต้น’
อินทัชเคยปลอบผู้หญิงมามากมายก็จริง แต่ทุกครั้งเขาทำโดยไม่รู้สึกอะไร ต่างจากครั้งนี้ที่หัวใจของเขาเต้นถี่รัว คุณหมอหนุ่มเก็บความตื่นเต้นไว้ใต้หน้ากากอนามัย เขารอเวลาให้อลิษาลดความเกร็งลง ไม่เร่งรัดเพราะเข้าใจความรู้สึกของเธอดี อีกอย่าง.. เขาเองก็้าเวลาให้ความตื่นเต้นของตัวเองลดลงเช่นกัน
“คะ คุณหมอ ทำเลยก็ได้ค่ะ”
อลิษาเอ่ยอนุญาต เธอหลับตาปี๋ในตอนที่นิ้วของคุณหมอเริ่มดุนดันเข้ามา ความเจ็บและความอึดอัดมากมายเข้ามาพร้อมกับนิ้วสองนิ้วนั้น แต่ในขณะเดียวกันมันก็มีความรู้สึกแปลก ๆ บางอย่างเกิดขึ้นด้วย
“อะ อ๊ะ!”
มันเสียว
คุณหมอมากประสบการณ์เหงื่อตก เขาหยุดมือหลังจากสอดใส่เข้าไปได้แค่ครึ่งเดียว ในระยะห่างเพียงน้อยนิดเขาเห็นทุกอย่างชัดเจน ภาพที่ความสาวดูดกลืนนิ้วของเขา พร้อมกับขับน้ำหล่อลื่นออกมาเคลือบ
อลิษามีอารมณ์ระหว่างตรวจ
นับว่าเป็สถานการณ์ที่ยากสำหรับอินทัช ปกติคนที่มาตรวจไม่ค่อยมีใครเกิดอารมณ์ระหว่างตรวจเพราะมัวแต่ตื่นเต้น แต่อลิษา.. พอผ่านความตื่นเต้นมาได้เธอก็เริ่มตอบรับการรุกรานของอินทัชด้วยอารมณ์วาบหวาม
“อาาา คุณหมอขา”
อินทัชอยากจะบ้าตาย เขาอยากจะหยุดทุกอย่างลงแล้วให้คนอื่นเข้ามาทำแทน แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมมือข้างนั้นถึงไม่ยอมขยับออกตามที่ใจคิด มันกลับดันเข้าไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งสุดทาง
“อ๊า! คุณหมอ มัน อะ มัน”
อลิษาครวญคราง สะโพกเริ่มบิดไปมาอย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก อินทัชรีบยึดสะโพกมนไว้ไม่ให้ขยับไปมากกว่านี้ เพราะทุกครั้งที่เธอขยับ นิ้วของเขาก็จะถูกตอดรัดจนชาหนึบ
“คุณหมอ มันแปลก ๆ”
“ใจเย็น ๆ ครับ” อินทัชบอกทั้งอลิษาและตัวเขาเอง "นิ่ง ๆ ก่อน ผมขอตรวจ..”
“มะ มัน อะ อื้อ”
อินทัชรีบทำหน้าที่ก่อนสถานการณ์จะแย่ไปมากกว่านี้ เขาแช่นิ้วทั้งสองไว้พร้อมกับใช้อีกมืออีกข้างกดหน้าท้องเพื่อคลำหาความผิดปกติภายใน เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติหรือก้อนเนื้อแปลกปลอมเขาก็ทำท่าจะดึงนิ้วยาวออก
“ดะ เดี๋ยวค่ะ!” อลิษาเอื้อมมือมาจับยึดมือคุณหมอไว้ “อย่าเพิ่งเอาออกค่ะ มัน.. อื้อ”
“คุณอลิษา ตอนนี้คุณกำลังขาดสติ ให้ผมเอาออกก่อนครับ”
“ไม่ค่ะ มันทำให้ฉันรู้สึกดี”
“คุณ!”
“นิ้วของคุณหมอมันทำให้ฉันรู้สึกดี อ๊า~”
เธอตอกย้ำความรู้สึกดีด้วยการขมิบเนื้อนุ่มบีบรัดนิ้วยาว อินทัชกัดฟันแน่น ใบหน้าของเขาแดงแจ๋ไปหมด
“คุณหมอ ทำไมมันรู้สึกดีแบบนี้คะ อ๊าา”
“คุณอลิษา เบาเสียงหน่อย ห้องนี้ไม่ได้เก็บเสียง”
อินทัชเตือนเสียงต่ำ ห้องนี้ไม่ได้เก็บเสียงได้ดีเท่าไหร่ ดูได้จากเมื่อครู่ที่อลิษาะโออกไปได้ถึงข้างนอก แล้วถ้าเสียงครางหวาน ๆ นี้ดังออกไปจนคนอื่นได้ยินเข้าล่ะ
เขาคงกลายเป็หมอที่ถูกครหา เป็ผู้บริหารที่ไม่มีใครอยากนับถืออีกต่อไป
“มันรู้สึกดีนี่คะ อื้ม”
อลิษาหลับตาพริ้ม หมุนส่ายสะโพกวนไปมา เนื้อนุ่มบีบรัดก้านนิ้วยาวไม่ยอมปล่อย เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกที่เหมือนช่องท้องมีบางอย่างวิ่งวนไปมา เหมือนมีผีเสื้อนับล้านตัวกระพือปีกอยู่ข้างใน แบบนี้น่ะเหรอความรู้สึกของนางเอกนิยายที่เธอเคยอ่าน
รู้สึกดีจัง ดีจนไม่อยากให้อินทัชเอามือออกไปเลย
อินทัชไม่ได้ขยับมือ แต่นั่นไม่เป็ปัญหาเพราะอลิษาขยับสะโพกเองได้ เธอค้นพบความลับว่าถ้ายิ่งขยับก็จะยิ่งรู้สึกดี อลิษาจึงทำแบบนั้นซ้ำ ๆ พร้อมกับส่งเสียงครางหวานออกมาเบา ๆ
คุณหมอหนุ่มหันหน้าไปทางอื่น ถึงไม่อยากยอมรับ แต่มันเป็เื่จริงที่ว่าอลิษากำลังสำเร็จความใคร่กับนิ้วของเขา ขนาดเขาไม่ยอมขยับนิ้วเธอยังดิ้นรนหาทางด้วยตัวเองจนได้ ช่องทางที่ดูดกลืนนิ้วของเขาทั้งคับแน่นและเปียกแฉะ ถุงมือของอินทัชมันวาวเพราะเต็มไปด้วยคราบความใคร่ของเธอ
“ฮ้าา คุณหมอขา”
อินทัชทำเป็ไม่สนใจเสียงหวาน ๆ นั้น เขาปล่อยให้อลิษากระทำกับนิ้วตัวเองเหมือนเป็แค่เซ็กซ์ทอย และได้แต่ภาวนากับพระเ้าให้่เวลานี้ผ่านพ้นไปเสียที
“อะ ทำไมมัน อะ อื้อ!”
เหมือนพระเ้ารับฟังคำร้องขอของอินทัช อลิษาเริ่มส่งเสียงครางกระเส่า เนื้อนุ่มตอดรัดนิ้วยาวถี่รัว น้ำหวานไหลซึมหยดแหมะ
ดีที่มีผ้ารอง ไม่อย่างนั้น..
“อ๊า! คุณหมอ อ๊ะ”
ผีเสื้อในท้องพากันกระพือปีกเต็มแรง อลิษากัดปากตัวเองจนห้อเื ความรู้สึกสุดท้ายมันหมือนเธอถูกมือที่มองไม่เห็นจับโยนขึ้นที่สูง ก่อนจะตกลงมาบนปุยนุ่นนุ่ม ขาเรียวหลุดออกจากขาหยั่งแล้วหนีบเข้าหากัน รวมถึงหนีบมือของคุณหมอไปด้วย สะโพกอวบเกร็งกระตุกถี่ ๆ นานเกือบนาทีกว่าที่ทุกอย่างจะสงบลง
“แฮ่ก!”
“ปล่อยได้แล้วครับ”
อลิษายอมอ้าขาออกแต่โดยดี เธอกระตุกเฮือกเมื่อก้านนิ้วยาวถอดถอนออกไป สติที่หายไปทยอยพากันกลับเข้ามาพร้อมกับอินทัชที่ขยับออกห่าง
เมื่อกี้ เธอ..
พออารมณ์วาบหวามจางหายไปความอับอายก็เข้ามาแทนที่ อลิษายกมือทั้งสองขึ้นปิดหน้าเมื่อสำเนียกได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป มันน่าอายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน สุดท้ายก็ทำได้แค่แก้ปัญหาโง่ ๆ ด้วยการยกมือขึ้นปิดหน้าไว้ ซึ่งมันไม่มีประโยชน์และไม่ได้ช่วยอะไรเลย
“จัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนออกไปนะครับ”
เสียงเก้าอี้เลื่อนออก เสียงขยับตัว และเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก้าวห่างออกไป เมื่อมั่นใจว่าอยู่คนเดียวแล้วอลิษาก็ยกมือที่ปิดหน้าออก เธอรีบลงจากเตียงตรวจ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วรีบไปเปลี่ยนเป็ชุดของตัวเองในห้องน้ำ
“โอ้ย!! เธอทำอะไรลงไปลิษา!”
อลิษาอับอายจนไม่คิดจะไปเจอหน้าหมออินทัชอีก เมื่อกี้เธอทำอะไรลงไป ตัวอะไรเข้าสิงถึงได้ทำแบบนั้น คุณหมอจะมองเธอแบบไหน เื่ซื้อขายสเปิร์มคงยากขึ้นไปอีกเพราะเธอไม่กล้าเจอเขาแล้ว
“พัง! พังหมดแล้ว ฮือ!”
ก๊อก ก๊อก
“คุณอลิษาคะ” เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกของพยาบาลคนเดิม “เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเชิญที่ห้องหมออินทัชนะคะ”
“คะ? ฉันยังกลับไม่ได้เหรอคะ?” อลิษาถามผ่านประตูห้องน้ำ ไม่นาน พยาบาลด้านนอกก็ตอบกลับมา
“ยังค่ะ ต้องไปฟังผลตรวจคร่าว ๆ ก่อนนะคะ”
“ส่งมันมาพร้อมกับผลตรวจทั้งหมดเลยได้ไหมคะ”
“ปกติก็ได้นะคะ แต่พอดีว่าคุณหมออินทัช้าเชิญคุณอลิษาไปพบด้วยน่ะค่ะ”
“อะ อะไรนะคะ!?”
“คุณหมออยากพบคุณอลิษาค่ะ”
หมออินทัชอยากเจอเธอทำไม?
หรือว่า.. จะพูดเื่เมื่อกี้
อลิษาอยากกัดลิ้นตายให้รู้แล้วรู้รอด เธอไม่พร้อมเจอหน้าหมออินทัชตอนนี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่หลังจากที่เธอทำแบบนั้นต่อหน้าเขา!
2K
![แพทย์หญิงชนบทตัวน้อย พลิกชีวิตสู่ความร่ำรวย [孟婉]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1735015708_97343910.webp)
