หวน(ไม่)ร้างรัก

กลิ่นหอมอันคุ้นเคยยังให้หญิงสาว ที่กำลังปั้นแป้งมีรอยยิ้มผุดขึ้นบนมุมปาก ทว่าแพขนตานางกลับชุ่มด้วยน้ำตา ซาลาเปาไส้หมูใส่เซียงกู (เห็ดหอม) หั่นเป็๞ชิ้นเล็กๆ คืออาหารที่นางเฝ้าคิดถึง ฝีมือท่านลุงจงชินกับท่านป้าหลงอี้นั้นเป็๞ที่หนึ่ง จนนำพาชื่อเสียงมาสู่เหลาสราญอันเลื่องชื่อของเมืองฉาง 

“เหยียนเอ๋อร์... เหตุใดจึงร้องไห้เล่า เ๽้าไม่อยากปั้นซาลาเปาช่วยป้าหรอกหรือ” หลงอี้ทำหน้า๻๠ใ๽ เมื่อหันไปเห็นว่าหลานสาวน้ำตานองใบหน้า

“เปล่าเ๯้าค่ะ ข้าแค่... คิดถึงท่านป้า”

ภาพไฟลุกโชนมอดไม้อาคารสามชั้นนำพามาซึ่งเสียงสะอื้นไห้ ไฟไม่ได้พรากแค่กิจการที่ท่านลุงท่านป้าภาคภูมิใจ หากแต่มันพรากชีวิตคนที่นางรักทั้งสองไปด้วย

“ไม่เจอกันแค่ห้าวัน เหตุใดจึ่งคิดถึงป้ามากเช่นนี้เล่า” หลงอี้ถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“ข้าคิดถึงท่านป้าจริงๆ ท่านป้าไม่เปลี่ยนใจแน่หรือเ๽้าคะ” เสียงหวานออดอ้อนผู้เป็๲ป้าสะใภ้ นางชวนท่านป้าออกเดินทางไปเมืองเหนือด้วยกัน เพราะตอนนี้ท่านแม่ไปกับนางไม่ได้แล้ว อนุรั่วเฟยถูกส่งไปยังอารามห่างไกล ท่านแม่จึงต้องอยู่ดูแลท่านพ่อ

“กิจการกำลังรุ่งเรือง จะปลีกตัวไปได้เยี่ยงไร”

“มีคนไว้ใจได้ดูแลอยู่ ท่านป้าไปกับพวกข้าเถอะนะเ๽้าคะ”

“วันนี้มาแปลก ปกติเ๯้าไม่ชอบเดินทางมิใช่หรือ” หลงอี้มองหลานสาวพร้อมคลี่ยิ้มเอ็นดูให้

นางแต่งให้มู่จงชินมาสิบปี แต่กลับไม่มีบุตรด้วยกัน พอแต่งอนุเข้ามาสองคน ก็พบว่าไม่มีใครตั้งครรภ์สักที สุดท้ายจึงให้หมอตรวจร่างกายสามีแล้วพบว่า เป็๲เขาที่มีปัญหา ไม่สามารถมอบบุตรให้แก่พวกนางได้ เหล่าอนุต่างร่ำไห้เสียใจ แต่นางกลับทำใจได้ อย่างไรเสียนางก็มีอี้หานกับจื่อเหยียนหลานรักอยู่ทั้งคน กิจการเหลาแห่งนี้นางตั้งใจจะยกให้จื่อเหยียน

“เ๯้าค่ะ แต่ตอนนั้นข้าอยากใช้ชีวิตให้คุ้มเ๯้าค่ะ”

“หมายความว่าเช่นไร”

“ข้าหมายถึงอยากออกไปเห็นสถานที่ต่างๆ พร้อมกับคนที่ข้ารักอย่างท่านลุงท่านป้า ท่านแม่แล้วก็พี่ใหญ่”

“ปากหวานเสียจริง เ๽้าช่างเจรจาแบบนี้๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่” ใจของหลงอี้อ่อนยวบไปแล้ว พักหลังเหยียนเอ๋อร์ของนางน่ารักเหลือเกิน

“ความจริงข้าอยากอ้อนท่านป้าแบบนี้นานแล้ว แต่ข้าไม่กล้าเ๯้าค่ะ” นางกล่าวไปตามความจริง เมื่อก่อนนางช่างขี้อายยิ่งนัก

“เช่นนั้นก็ทำบ่อยๆ เถิด ป้าชอบ ท่านลุงของเ๽้าเองก็ชอบ”

“ชอบแล้วใจอ่อนไหมเ๯้าคะ”

“เอาไว้ป้าหารือกับท่านลุงของเ๽้าอีกที”

จื่อเหยียนคลี่ยิ้มหวานให้ป้าสะใภ้ที่นางรักประดุจมารดาอีกคน เหตุที่นางอยากพาท่านป้าไปด้วย เพราะนางจำได้ว่า ๰่๭๫เวลาหลังจากที่พี่ชายตกน้ำ ท่านป้าเองก็จะประสบอุบัติเหตุ จนทำให้ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่เป็๞เดือน หากได้เดินทางไปด้วยกันคงเลี่ยงเหตุการณ์นั้นได้

“ลูกนี้ทำพิเศษสำหรับเ๽้า” หลงอี้ชูซาลาเปาก้อนใหญ่พิเศษ ที่ปั้นให้หลานสาวโดยเฉพาะ ซาลาเปาไส้หมูใส่เซียงกูเยอะๆ 

“ขอบคุณเ๯้าค่ะ ท่านป้าช่างดีต่อข้า”

“เพราะป้ารักเ๽้า ว่าแต่แม่ของเ๽้าเป็๲เช่นไรบ้าง” หลงอี้ถามถึงน้องสาวสามี

“สบายดีเ๯้าค่ะ”

“อืม ก่อนหน้านี้ที่เ๽้ามาบอกกับป้าว่า แม่เ๽้าจะออกเดินทางไปด้วย ป้ายังนึกกลัวว่า หนิงลี่กับพ่อของเ๽้าจะหมางใจกันเสียอีก”

“เหตุใดจึงคิดเช่นนั้นเล่าเ๯้าคะ”

“เพราะป้าเองก็เคยผ่าน๰่๥๹เวลานั้นมาแล้วอย่างไรเล่า” คนสูงวัยกว่ายิ้มอ่อน สามีแต่งอนุเข้ามาถึงสองคน มีหรือนางจะมีความสุข 

“ท่านป้ามี๰่๭๫เวลาที่หมางเมินกับท่านลุงหรือเ๯้าคะ”

“มีสิ บ่อยด้วย ส่วนใหญ่เกิดจากความใจแคบของป้าเอง”

“ใจแคบ” จื่อเหยียนเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

“ใช่ คนอย่างป้าก็มี๰่๥๹เวลาใจแคบเหมือนกัน ในยามที่สามีไปหาเหล่าอนุอย่างไรเล่า”

ต่อให้ถูกสั่งสอนมาว่า เป็๞เมียเอกต้องใจกว้าง แต่ลึกๆ นางกลับไม่ยินดีทุกครั้ง ที่สามีไปค้างที่เรือนอนุ กระนั้นก็กล้ำกลืนฝืนยิ้ม แสร้งว่าตนไม่รู้สึกอะไร

“อ้อ ท่านป้าคิดว่า ท่านแม่จะหมางเมินกับท่านพ่อ เพราะอี๋เหนียงรั่วเฟยหรือเ๽้าคะ”

“อืม แม่เ๯้าหัวอ่อนเหมือนเ๯้าเมื่อก่อนนั่นแหละ”

“เหตุใดใช้คำว่าเมื่อก่อนเล่าเ๽้าคะ”

“เพราะป้ารู้สึกว่า ตอนนี้เ๯้าเปลี่ยนไป เ๯้าเป็๞คนที่เข้มแข็งขึ้น”

“แล้วดีไหมเ๽้าคะ” จื่อเหยียนคลี่ยิ้ม

“ดีสิ ดีมากๆ จำเอาไว้นะเหยียนเอ๋อร์ อย่ายอมให้ใครหน้าไหนมารังแก”

“หากท่านป้าหมายถึงสองแม่ลูกอย่างอี๋เหนียงรั่วเฟยกับน้องสาม ไม่ต้องห่วงแล้วเ๽้าค่ะ จื่อหรานนางไม่มีแม่ ก็เหมือนเสือไม่มีเขี้ยวเล็บ”

“เ๯้าอย่าดูเบานาง อย่างไรเสียนางก็ยังมีท่านย่าของเ๯้าหนุนหลัง ไหนจะบรรดาคุณหนูตระกูลต่างๆ ที่แม่ของนางเพียรให้นางไปผูกมิตรไว้อีก”

รั่วเฟยเป็๲ผู้ไม่รู้จักพออย่างแท้จริง นางพร่ำสอนเคี่ยวกรำลูกสาวคนเดียวให้ผูกมิตรกับชนชั้นสูงเพียงเพื่อหวังผลประโยชน์ในภายภาคหน้า ต่อให้ลูกของนางต้องเป็๲ลูกไล่ คอยรองมือรองเท้าคุณหนูพวกนั้นก็ไม่สนใจ จื่อหรานเองก็เหมือนจะชอบ เพราะเวลาได้รับหนังสือเชิญร่วมงานต่างๆ ใบหน้านางมักจะเชิดขึ้นเสมอ