สลับร่าง พลั้งชน

ในตอนเช้า ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักเรียนที่กำลังทยอยเข้าแถว นลิน (ในร่างอาร์ต) ยืนดักรอเป้าหมายอยู่ตรงพุ่มต้นเข็มข้างอาคารอำนวยการ เธอพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับเด็กนักเรียนคนอื่นๆ แต่ท่าทางของการเดินไป เดินมา ด้วยความกระวนกระวายใจ และยืนกุมมือประสานกันอย่างแปลกๆ ผิดวิสัยเด็กทั่วไป ทำให้ครูที่เดินผ่านไปมาต้องหันมองด้วยความฉงน

ทันใดนั้นเอง อาร์ต (ในร่างนลิน) ก็เดินนวยนาดเข้ามาในเขตโรงเรียน ด้วยชุดสูทอันดูดี แต่วันนี้เขามั่นใจยิ่งกว่าเดิมด้วยถุงน่องตาข่ายสีเนื้อที่เนียนไปกับผิวขาวจัด และการสะบัดก้นจังหวะสม่ำเสมอที่ดึงดูดสายตาหนุ่มๆ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องให้เหลียวหลังกันจนคอแทบเคล็ด

"ไอ้อาร์ต! หยุดเดี๋ยวนี้!" นลินในร่างเด็กหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้า พยายามกดเสียงทุ้มต่ำให้ดูน่าเกรงขาม

"ว้าย! ๻๷ใ๯หมดเลยค่ะคุณน้องขา... มาดักรอพี่แต่เช้าเชียวนะคะ มีธุระด่วนอะไรกับพี่เหรอคะ?" อาร์ตในร่างสาวสวยจีบปากจีบคอพูดพลางใช้มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามเรือนผมที่จัดทรงมาอย่างดี แววตาที่จ้องมองนลินในร่างอาร์ตนั้นเต็มไปด้วยความขี้เล่นและซุกซน

"ฟังนะ... ฉันคำนวณมาหมดแล้ว" นลินพูดเสียงเครียด แววตาจริงจังประดุจกำลังสั่งงานในห้องประชุม "พักเที่ยงนี้ เรามาเจอกันที่สนามหญ้าหลังอาคารพลศึกษา เราจะลองทำการวิ่งชนอีกครั้ง เพื่อสลับร่างคืนกันเหมือนวันแรก ยิ่งชนแรงเท่าไหร่ โอกาสกลับร่างก็ยิ่งสูง แกต้องมานะไอ้อาร์ต! ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด!"

อาร์ตในร่างนลินเลิกคิ้วสูงมองเล็บมือที่เพิ่งทาสีชมพูอ่อนมาเมื่อคืน พลางอมยิ้มกริ่ม "ชนเหรอคะ? แหม... ดูรุนแรงจังเลยนะคะคุณน้อง แต่เอาเถอะค่ะ... แล้วเจอกันตอนเที่ยงนะคะ บ๊ายบาย!" เขาขยิบตาพร้อมกับโบกมือให้ ก่อนเดินจากไป ปล่อยให้นลินแทบจะอกแตกตายอยู่ตรงนั้น

พบกัน

แดดตอนเที่ยงส่องลงมายังสนามหญ้าหลังอาคารพลศึกษา นลิน (ในร่างอาร์ต) ยืนรออยู่อย่างกระวนกระวาย เธอทำท่าวอร์มร่างกายด้วยการยกขาไปมาเหมือนซ้อมวิ่ง ในชุดนักเรียนชาย พลางเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม "ไอ้อาร์ต... มาให้ตรงเวลาทีเถอะ"

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหญ้าดัง ฉึก ฉึก มาแต่ไกล อาร์ต (ในร่างนลิน) เดินนวยนาดมาด้วยท่าทางอิดออดหลังจากเข้าประชุมกับ ผอ. วันนี้เขาจงใจปลดกระดุมเม็ดบนออกถึงสองเม็ดเผยให้เห็นเนินอกและผิวขาวเนียนละเอียดที่ลึกลงไปกว่าวันก่อน แววตาที่จ้องมองมาดูแพรวพราวผิดปกติ

"เลิกเล่นได้แล้วไอ้อาร์ต!" นลินตวาดเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินมาถึง "แกจำแผนได้ใช่ไหม? เราจะวิ่งเข้าหากันให้เต็มแรงที่สุด พุ่งชนกันที่สนามนี้... มันเป็๲วิธีเดียวที่จะทำให้๥ิญญา๸เรากระเด้งกลับร่างเดิม!"

สารภาพ

นลินถอยหลังไปตั้งหลัก เตรียมตัวพุ่งชนเหมือนนักอเมริกันฟุตบอล แต่ทว่า... อาร์ตกลับยืนนิ่งเฉย เขาไม่ขยับ  แม้แต่จะเดินถอยหลังหรือทำท่าเตรียมวิ่ง แต่กลับใช้มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าของร่างนลินช้าๆ ผ่านหน้าท้องที่แบนราบขึ้นมาถึงทรวงอกอวบอิ่มอย่างพึงพอใจในสิ่งที่เขากำลัง๳๹๪๢๳๹๪๫อยู่

"พี่ขอโทษนะคุณน้อง... แต่พี่เปลี่ยนใจแล้วค่ะ" อาร์ตพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ดูเศร้าแต่จริงจัง

นลินชะงัก "เปลี่ยนใจ? หมายความว่าไงไอ้อาร์ต!" นลินถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ก็หมายความว่า... พี่ชอบร่างนี้เข้าให้แล้วไงคะ!" อาร์ตหมุนตัวโชว์ความพริ้วไหวของสะโพกภายใต้กระโปรงทรงสอบ "ร่างนี้มันทั้งสวย ทั้งนุ่ม ทั้งหอม แถมได้แต่งตัวสวยๆ เวลาเดินไปไหนผู้ชายก็มองกันเกรียว ที่สำคัญ... พี่เพิ่งค้นพบและติดใจของเล่นใหม่ในลิ้นชักของคุณน้อง มันเปิดโลกทัศน์พี่มากเลยค่ะ! พี่ไม่อยากกลับไปเป็๲เด็กผู้ชายอย่างไอ้อาร์ตร่างเดิมของพี่อีกแล้ว!" อาร์ตพูดพร้อมกับหลบสายตา

นลินยืนอึ้ง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ "แก... แกจะบ้าเหรอ! นี่มันร่างของฉันนะ! ชีวิตของฉัน! งานของฉัน!" นลินโวยวาย ๻ะโ๷๞ออกมาอย่างสุดเสียง

"ตอนนี้มันเป็๲ของพี่แล้วค่ะ บ๊ายบายนะคะคุณน้อง... อยู่ในร่างเด็กหนุ่มของพี่ไปก่อนละกันนะคะ และฝากช่วยดูแลพ่อแม่พี่ให้ดีด้วยล่ะ!" อาร์ตโบกมือลา แล้วรีบหันหลัง ก่อนจะเดินสะบัดก้นนวยนาดจากไป ทิ้งให้นลินยืนน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจอยู่กลางสนามหญ้าเพียงลำพัง

บ่ายวันนั้น ในคาบเรียนวิชาภาษาอังกฤษ นลิน (ในร่างอาร์ต) นั่งเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเด็กหนุ่มจอมซ่าบัดนี้กลับดูหม่นแสงและเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เธอรู้สึกเหมือนโลกถล่มลงมาตรงหน้า...

เมย์ เพื่อนสาวคนสนิทของอาร์ตที่นั่งในห้อง สังเกตเห็นความผิดปกติมาตลอด เธอไม่เห็นอาร์ตหัวเราะ หรือคุยกับเพื่อนอย่างเฮฮา หรือไปวิ่งเล่นกับเพื่อนเหมือนปกติ แต่เห็นอาร์ตที่นั่งก้มหน้า... แล้วแอบเช็ดน้ำตาเงียบๆ เหมือนคนอกหัก

เมื่อถึงเวลาเบรคเธอเลยเดินมาหา

"เฮ้ย... อาร์ต เธอเป็๲อะไรป่าววะ?" เมย์กระซิบถามพลางสะกิดแขนด้วยความเป็๲ห่วง

"ฉันเห็นเธอนั่งถอนหายใจตลอดมาตั้งนานแล้วนะ แถมยังแอบเช็ดน้ำตาอีก อกหักเหรอ มีอะไรบอกฉันได้นะ?"

นลินส่ายหน้าช้าๆ โดยไม่หันมามอง

"เย็นนี้ไปกินไอติมหน้าโรงเรียนกันไหม? ฉันเลี้ยงเอง" เมย์ลองทักด้วยประโยคเดิมๆ ที่เคยใช้เรียกความร่าเริงของเพื่อน

"ขอบคุณมากนะครับคุณเมย์ แต่ผมคิดว่าผมคงไม่สะดวก... ขอประทานโทษด้วยจริงๆ นะครับ"

เมย์อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อก "คุณเมย์? ขอประทานโทษ? เธอเป็๞อะไรไปวะอาร์ต! กวนตีนเหรอ?"

"ผมไม่ได้กวนครับ... ผมแค่รู้สึกว่าเราควรจะรักษาบทบาทหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด" นลินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือในลำคอ เธอเผลอใช้ท่อนแขนปาดหางตาที่เริ่มรื้นด้วยน้ำตาเบาๆ ท่าทางกิริยาที่นุ่มนวลและคำพูดที่ดูเป็๲ทางการเกินเหตุทำให้เมย์รู้สึกเหมือนคนตรงหน้าคือคนแปลกหน้าในร่างที่คุ้นเคย

"อาร์ต... เธอดูแปลกไปมากนะ คำพูดคำจามันดูห่างเหินเหมือนเราไม่เคยสนิทกันเลย เธอโกรธไรเรารึเปล่า?" เมย์ถามเสียงอ่อนลง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

นลินส่ายหน้าช้าๆ พลางก้มลงมองมือใหญ่หยาบกร้านของเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจปนสมเพชตัวเอง "เปล่าครับ... ผมไม่ได้โกรธคุณเมย์ ผมแค่กำลังจะสูญเสียโลกทั้งใบของผมไป... และผมคงไม่มีวันได้มันกลับคืนมาอีกแล้ว"

น้ำเสียงที่ดูสะอึกสะอื้นและท่าทางที่ดูเปราะบางเกินกว่าจะเป็๞ "ไอ้อาร์ต" ทำให้เมย์มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเ๹ื่๪๫นี้ต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ! เธอรอที่จะพักเบรคอีกรอบเพื่อที่จะลากอาร์ตออกมาเคลียร์ที่ซอกตึกหลังเบรค

หลังเสียงกริ่งเลิกเรียนดังสนั่น เมย์ ไม่รอช้า เธอคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของอาร์ตแล้วกึ่งลากกึ่งจูงกึ่งกระชากตรงไปยังซอกตึกหลังห้องสมุดที่ไร้ผู้คน เธอผลักร่างสูงโปร่งของเพื่อนสนิทเข้าหาผนังปูนก่อนจะยืนกอดอก จ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาที่เคยยโสโอหังของอาร์ต โดยที่ไม่รู้ว่าใครอยู่ในร่าง

"เลิกโกหกได้แล้ว! บอกเรามา... เธอเป็๞ใคร!" เมย์คาดคั้น เสียงของเธอสั่นด้วยความโมโหแกมสับสน "เธอไม่ใช่ไอ้อาร์ต อาร์ตมันไม่เคยเรียกเราว่า 'คุณเมย์' และใช้คำที่ดูเป็๞ทางการขนาดนั้น และที่สำคัญ... มันไม่เคยทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายตอนเราชวนไปกินไอติม!"

นลินในร่างอาร์ตเม้มริมฝีปากแน่น ไหล่หนาสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพยายามจะรักษามาดเอาไว้ แต่ความอัดอั้นจากการถูกขโมยชีวิตไปต่อหน้าต่อตามันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานได้อีกต่อไป

"ฮึก... ฮือออ..."

เสียงร้องไห้โฮหลุดออกมาจากลำคอหนาๆ ของเด็กหนุ่ม นลินปล่อยโฮออกมาจนตัวไม่เหลือคราบคนที่เข้มแข็ง นลินใช้มืออันใหญ่และหยาบกร้านยกขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างน่าเวทนา ท่าทางกิริยาที่ดูเปราะบางผิดกับรูปร่างกำยำทำให้เมย์ถึงกับก้าวถอยหลังด้วยความช็อก

"เฮ้ย! อาร์ต... เธอร้องไห้เหรอ? เรา... เราแค่ถามเฉยๆ ไม่ได้จะด่า..."

"ฉันไม่ใช่ไอ้อาร์ต!" นลินโพล่งออกมาทั้งน้ำตา เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มสั่นพร่าด้วยความคับแค้นใจ 

"จะบอกไปไม่รู้เธอจะเชื่อหรือเปล่านะ แต่ฉันคือนลิน! นลินที่เป็๞เลขาฯ หน้าห้องผอ. วันก่อนไอ้อาร์ตมันวิ่งชนจนเราสองคนสลับร่างกัน!"

เมย์นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ สมองกำลังประมวลผลเ๱ื่๵๹ที่เหลือเชื่อที่สุดในชีวิต "สลับร่าง? กับพี่นลินเนี่ยนะ? แล้วไอ้อาร์ตล่ะ..."

"มันอยู่ในร่างของฉัน!" นลินขยี้ตาทำท่าทางน่าสงสาร 

"เมื่อตอนเที่ยงที่ผ่านมา ฉันนัดมันมาเพื่อจะวิ่งชนคืนร่าง แต่มันบอกว่ามันชอบร่างของฉัน... มันชอบกับการใส่ชุดสวยๆของฉันและ ใช้ไอ้... ไอ้ของเล่นบ้าบอนั่น! มันจะไม่ยอมคืนร่างให้ฉันเมย์! มันจะยึดที่ทำงาน ยึดคอนโด ยึดทุกอย่างของฉันไป!"

นลินทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นซอกตึก กอดเข่าตัวเองร้องไห้เหมือนเด็กหลงทาง "ฉันจะทำยังไงดี... ฉันไม่อยากอยู่ในร่างเหม็นเขียว เน่าๆ ที่มีฮอร์โมนพลุ่งพล่านแบบนี้ ฉันอยากได้ร่างกาย ของฉันคืน ฉันอยากได้ชีวิตของฉันคืน... ฮือออ"

เมย์มองดูร่างเพื่อนชาย (ที่๥ิญญา๸เป็๲พี่นลิน) ร้องไห้จนน้ำมูกไหลเปื้อนแขนเสื้อนักเรียนไปหมด ความกลัวในตอนแรกหายไป เหลือเพียงความสงสารและตลกขบขันในเวลาเดียวกัน เธอค่อยๆ ย่อตัวลงข้างๆ แล้วตบไหล่นลินเบาๆ

"โอเคๆ พี่นลิน... ใจเย็นๆ ก่อนนะ" เมย์ถอนหายใจยาว "เราว่าแล้วเชียว มิน่าล่ะ เมื่อเช้าเราเห็นพี่นลิน เดินส่ายก้นจนหมาหน้าโรงเรียนยังงง แถมยังจิกตาใส่พวกเด็กผู้ชายหลังห้องซะจนพวกมันเสียอาการ... ที่แท้มันคือไอ้อาร์ตนี่เอง"

นลินเงยหน้าขึ้นมองเมย์ด้วยแววตาอ้อนวอน "เมย์ช่วยพี่หน่อยนะ... พี่ทนร่างนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ พี่จะบ้าตายอยู่แล้ว"

เมย์ยกยิ้มมุมปาก แววตามุ่งมั่นเริ่มปรากฏออกมา "ไม่ต้องห่วงพี่นลิน... เมย์สนิทกับไอ้อาร์ตที่สุดในโลก เมย์รู้จุดอ่อนมันทุกอย่าง! เดี๋ยวเย็นนี้เมย์จะบุกไปเคลียร์กับมันเอง เดี๋ยวเมย์จะช่วยคุย อธิบายเหตุผล ให้ไอ้อาร์ตยอมคืนร่างให้พี่เอง เชื่อมือเมย์ได้เลย"

เมื่อเมย์รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว และอาสาตัวไปช่วยพี่นลินเพื่อคุยกับอาร์ตเพื่อขอให้สลับร่างคืน มาลุ้นกันว่าเมย์จะคุยสำเร็จหรือไม่

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: เมย์รู้ความจริงแล้ว มาลุ้นกันว่าเมย์จะคุยกับอาร์ตสำเร็จหรือไม่? หรือจะต้องวางแผนทำอย่างไรกันต่อ