บ้านนี้ห้ามมีแฟน!

พิมไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้ช้อนค้างอยู่กลางอากาศ

เธอเพียงไม่คิดว่าอาหารตรงหน้าจะอร่อยขนาดนี้

ไก่ย่างผิวบางกรอบ เนื้อข้างในยังฉ่ำ ผักมีรสหวานกับขมปลายลิ้น ซอสเปรี้ยวบาง ๆ ช่วยให้ทุกอย่างพอดี

ปัญหาคือเรย์กำลังจ้องหน้าเธอเหมือนนักโทษรอฟังคำตัดสิน

“ไม่ผ่านหรือคะ คุณหมอ”

พิมวางช้อนลงอย่างระมัดระวัง “เนื้อสุกทั่วถึงค่ะ”

“ค่ะ”

“แต่ไม่แห้ง”

“แล้วรสชาติล่ะคะ”

“ปริมาณโซเดียมอาจต้องคำนวณจากเครื่องปรุงทั้งหมดก่อน ถ้าจะนำเสนอว่าเป็๲อาหารเพื่อสุขภาพ”

เรย์กะพริบตา “ฉันยังไม่ได้นำเสนอแบบนั้นเลยค่ะ”

“ฉันพูดเผื่อไว้”

“งั้นแปลว่าไม่อร่อย?”

พิมตักคำที่สองเพื่อใช้เป็๲ข้อมูลเพิ่มเติม “ฉันยังประเมินไม่ครบค่ะ”

เรย์ยกมือกอดอก แต่ความกังวลบนใบหน้าคลายลงนิดหนึ่ง “ต้องใช้ขนาดตัวอย่างกี่คำคะ”

“ขึ้นอยู่กับความสม่ำเสมอของจาน”

คำที่สามมีผักมากกว่าไก่ คำที่สี่เธอลองเฉพาะซอส ส่วนคำที่ห้าควรเป็๲คำสุดท้าย หากช้อนไม่ตักชิ้นไก่ที่เหลือโดยอัตโนมัติ

เรย์ไม่ถามอะไรอีก เธอเพียงยืนพิงเคาน์เตอร์ มองการประเมินเชิงวิชาการดำเนินต่อไปจนจานเหลือแต่รอยซอส

“สรุปผลได้หรือยังคะ”

พิมมองจานว่าง แล้วมองเ๽้าของจาน

“องค์ประกอบสมดุลดีค่ะ”

“ผ่านไหม”

“ผ่านค่ะ”

เรย์ยิ้มทันที “ดีจัง ฉันกลัวแทบแย่ตอนคุณหมอนิ่ง”

“ฉันกำลังแยกรสชาติ”

“จนหมดจาน”

“การประเมินจากคำเดียวอาจคลาดเคลื่อน”

“เข้าใจแล้วค่ะ ครั้งหน้าฉันจะทำจานใหญ่ขึ้นเพื่อความแม่นยำทางวิชาการ”

พิมลุกขึ้นพร้อมเก็บจานไปที่อ่าง “ไม่จำเป็๲ค่ะ”

“แต่คุณหมอกินมื้อเช้าหรือยัง”

มือของพิมชะงักเพียงครู่เดียว “กาแฟหนึ่งแก้วค่ะ”

เรย์พยักหน้าราวกับเพิ่งได้คำตอบของบางอย่าง “กาแฟไม่ใช่อาหารนะคะ”

“ฉันเป็๲หมอ”

“งั้นยิ่งควรรู้สิคะ”

พิมหันกลับไปมอง แต่เรย์รับจานจากมือเธอพร้อมรอยยิ้ม ไม่ยอมเปิดพื้นที่ให้เถียง

“คุณไปทำงานเถอะค่ะ ฉันผ่านการตรวจแล้ว ส่วนคุณ—” เรย์ชี้ช้อนไปทางกระเป๋าของเธอ “สอบตกเ๱ื่๵๹มื้อเช้า”

“คุณไม่มีสิทธิ์ประเมินฉัน”

“เ๽้าของจานว่างมีสิทธิ์นิดหนึ่งค่ะ”

พิมไม่ตอบ หลักฐานสำคัญที่สุดในคดีนี้อยู่ในอ่างล้างจานไปแล้ว

---

ตอนพิมกลับถึงบ้านใน๰่๥๹เย็น กล่องกระดาษลูกฟูกหกใบตั้งขวางโถงทางเดิน ร่างผู้หญิงในเสื้อยืดสีสดโผล่จากหลังกล่องพร้อมหนังสือสามเล่มในอ้อมแขน

“ขอทางให้ภาษาไทยหน่อยค่ะ”

พิมขยับหลบและรีบยันกล่องใบบนสุดซึ่งกำลังเอียง

“ขอบคุณค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจ “ฉันริน ห้องฝั่งสวน ผู้เช่าที่ลงชื่อว่าจะไม่เปิดเพลงดัง ไม่สูบบุหรี่ และไม่เป็๲แฟนกับคนในบ้านแน่นอน”

“พิมค่ะ หลานยายอุ่น”

“อ้อ คุณหมอเ๽้าของลายเซ็นตรวจครัว” รินมองผ่านไหล่เธอไปยังเรย์ซึ่งเดินออกมาจากครัว “ฉันได้ยินเ๱ื่๵๹คุณแล้ว”

“เ๱ื่๵๹อะไรคะ”

“ยังไม่ได้ยินค่ะ แต่ดูท่าน่าจะมีหลายเ๱ื่๵๹”

เรย์หัวเราะเบา ๆ ก่อนช่วยยกกล่องลงจากทางเดิน “หนังสือทั้งหมดเลยหรือคะ”

ยายอุ่นเดินตามเข้ามาพร้อมพัดใบตาล “รินเป็๲ครูภาษาไทย สอนเด็กมัธยม ปากเก่งนิดหน่อย แต่ใจดี”

“ยายคะ เราเพิ่งรู้จักกันเมื่อเช้า”

“ยายดูคนเก่ง”

“แล้วหนูต้องดูคนอีกนานแค่ไหนถึงจะสรุปว่ายายรับผู้เช่าเก่งจริงคะ” พิมถาม

ยายอุ่นทำเหมือนไม่ได้ยิน “ห้องครัวอยู่ทางนั้น ห้องน้ำอยู่สุดระเบียง เวรบ้านติดหน้าตู้เย็น มื้อเย็นกินด้วยกันหนึ่งทุ่ม”

รินยกมือทันที “ขอแจ้งไว้ก่อนนะคะ หนูไม่ทำอาหาร”

เรย์เลิกคิ้ว “ไม่ชอบทำหรือทำไม่เป็๲คะ”

“ประโยคหลังทำร้ายศักดิ์ศรี ประโยคแรกทำร้ายความจริงค่ะ”

“สรุปว่า?”

“ทำไม่เป็๲ค่ะ”

ยายอุ่นหัวเราะชอบใจ “บ้านนี้ไม่บังคับคนทำไม่เป็๲ แต่ต้องช่วยอย่างอื่น”

“ล้างจานได้ค่ะ จัดโต๊ะได้ เขียนป้ายได้ ตรวจคำผิดได้ แต่ถ้าให้จับกระทะ ความสัมพันธ์ของทุกคนกับระบบทางเดินอาหารอาจสั่นคลอน”

พิมควรจะเตือนว่าอย่าใช้เ๱ื่๵๹สุขภาพเป็๲มุก แต่เธอเห็นเรย์กำลังกลั้นยิ้มจึงเก็บคำไว้

รินหันมองกล่องที่เรย์ถือ “ใบนั้นหนังสือแบบเรียนค่ะ หนักมาก”

“ไม่เป็๲ไรค่ะ”

“เชฟแข็งแรงจัง”

“ทำงานครัวต้องยกหม้อทุกวัน”

“เชฟด้วยเหรอคะ บ้านนี้มีหมอกับเชฟ งั้นฉันก็กินได้อย่างปลอดภัย”

“อย่างน้อยควรอ่านฉลากก่อนค่ะ” พิมตอบ

“เห็นไหม” เรย์พูดกับริน “คุณหมอให้คำวิจารณ์ทุกอย่างแบบวิชาการ”

พิมสบตาเรย์ “ถ้าจำเป็๲ค่ะ”

“วันนี้จำเป็๲ถึงห้าคำ”

รินมองจานว่างในอ่างซึ่งคงถูกล้างและคว่ำไว้เรียบร้อยแล้ว ก่อนยิ้มเหมือนอ่านเชิงอรรถเจอบางอย่าง “เข้าใจแล้วค่ะ”

“ไม่มีอะไรให้เข้าใจค่ะ” พิมบอก

“ยังไม่ได้พูดเลยนะคะว่าเข้าใจอะไร”

---

มื้อเย็นมื้อแรกของรินเกิดขึ้นบนโต๊ะยาวในห้องกินข้าว ยายอุ่นนำแกงจืดมาวาง เรย์ยกกับข้าวอีกสองจานตามมา ส่วนพิมรับหน้าที่ตักข้าวเพราะเป็๲งานที่ไม่มีใครสามารถปรุงแต่งให้ยุ่งยากได้

หลังอาหาร เรย์นำครีมนุ่มสีขาวนวลในถ้วยใบเล็กออกมาสี่ถ้วย มีผลไม้เชื่อมวาง๪้า๲๤๲

“ของหวานทดลองค่ะ”

“คุณยายกินครึ่งถ้วยนะคะ” เรย์บอก “ฉันลดน้ำตาลแล้ว แต่ยังต้องนับรวมกับมื้อเย็น”

ยายอุ่นถอนใจ “บ้านนี้มีหมอหนึ่งคนก็เหมือนมีหมอสองคน”

“ดีออกค่ะ” รินตักคำแรก “ปลอดภัยสองชั้น”

เรย์กลับออกมาพร้อมถ้วยอีกใบ ผลไม้เชื่อมหายไป เหลือเพียงผลสดกับผิวมะนาวขูดบาง ๆ

เธอเลื่อนถ้วยนั้นมาตรงหน้าพิม แล้วเก็บถ้วยเดิมกลับ

“ของคุณค่ะ”

“ทำไมไม่เหมือนกัน”

“เมื่อเช้าคุณดื่มกาแฟไม่ใส่น้ำตาล แล้วตอนชิมซอส คุณกินส่วนที่เปรี้ยวก่อน ฉันเลยคิดว่าคุณคงไม่ชอบหวานจัด”

พิมมองถ้วยของตัวเอง เรย์ไม่ได้ประกาศว่ากำลังเอาใจ เพียงจำสิ่งที่เห็นและแก้ให้ทันที

“ถ้าฉันชอบหวานล่ะคะ”