บทที่ 2
18.40 น.
"ฮัลโหล ว่าไงนัย โสกำลังวิ่งงานอยู่น่ะ"
เสียงปลายสายเงียบไปชั่วครู่
(แล้วโสจะกลับบ้านค่ำมั้ยวันนี้ วันนี้วันสิ้นปีวันหยุดเลยนะ จะไม่ฉลองกันหน่อยเหรอ)
"อ่อ เื่นั้นเหรอ ก็กะฉลองอยู่แต่อาจจะค่ำหน่อยน่ะ วันนี้ลูกค้าเยอะเลย เลยอยากใช้โอกาสนี้เก็บเงินน่ะ เอาไว้โสเหนื่อย แล้วโสจะกลับน่ะ "
(เอาแบบนั้นก็ได้ เดี๋ยวนัยไปรอโสเป็เพื่อนสร เหมือนเดิมนะ เดี๋ยวเราหาอะไรกินเผื่อสรรองท้องรอโสด้วย ไว้เจอกันนะ บาย)
เมื่อปลายสายวางหูไป โสรยาถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่
"มีความพยายามสูงจังนะดนัย" โสรยานึกถึงดนัยผู้เสมอต้นเสมอปลายในเื่การเ้ากี้เจ้สการกับชีวิตของเธอ แต่ถ้าใครมองเพียงผิวเผิน อาจจะมองเห็นว่าเธอนั้นเมินเฉย ดูใจจืดใจดำกับฝ่ายชายที่คอยเอาใจใส่ดูแลเธอและน้องชายมาแต่ไหนแต่ไร แต่ลึกๆ แล้ว เธอคิดว่าดนัยมีบางอย่างที่เธอมองเห็นมันเพียงคนเดียว ผิดกับพงศธร ที่เป็เพื่อนกันมาเฉกเช่นเดียวกัน แต่กับพงที่คุยด้วย อยู่ด้วยแล้วสบายใจไม่อึดอัด แต่ก็กลับกลายเป็ว่าสบายใจมากกว่า จนถึงขั้นเลยเถิดเกินคำว่าเพื่อน และความสัมพันธ์นั้นก็เป็ความลับสำหรับพงศธรและโสรยามาตลอด ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก็มีสายเรียกเข้าจากคนที่อยู่ในความคิด
"ว่าไงพง โสวิ่งรถอยู่น่ะ"
"โสแวะมาหาพงหน่อยนะ"
"งั้นรอโสส่งของให้ลูกค้าเ้านี้ก่อนนะ เดี๋ยวโสไป ว่าแต่แตงโมไม่อยู่เหรอ"
"อย่าไปพูดถึงเลย รายนั้นกลับต่างจังหวัดไปแล้วล่ะ ว่าแต่โสมาหาพงเลยนะ รีบมาเลยนะ พงมีของขวัญปีใหม่จะให้"
"ก็ได้ แต่วันนี้โสอยู่นานไม่ได้นะ พอดีสรรออยู่"
"ฮึ สรรึไอ้นัยกันแน่โส"
"โธ่พง...พงก็รู้หนิ ว่าโสไม่ได้คิดอะไรกับนัยเค้าเลยนะ นี่โสกลับดึก นัยเค้าแค่มาอยู่เป็เพื่อนน้องสรเอง พงรอโสแปปนะ เดี๋ยวโสรีบไปหาพงเดี๋ยวนี้เลย
19.34.น.
"โหย..ไหนว่าจะรีบมาไง" ร่างผอมสูง ทำท่ากระเง้ากระงอดราวกับเด็กน้อยรอพ่อแม่กลับบ้านช้าก็ไม่ปาน
"เนี่ยส่งของแล้วรีบมาเลยนะ ช้าตรงไหน มิทราบ" ร่างเล็กเขย่งปลายเท้าตะเบ็งเสียงใส่ผู้ที่ทำนิสัยราวเด็ก
ว้าย!!! เสียงใสหวีดร้องเมื่อจู่ๆ ร่างเล็กถูกอุ้มลอยหวือขึ้นไปกับแขนเรียวที่เกี่ยวร่างเธอนั้นลอยขึ้นสูง
"นี่โสยังไม่ได้ถอดหมวกกันน็อคเลยนะ"
"ปล่อยเป็หน้าที่ของพงเถอะ เื่ถอด พงถนัด" รอยยิ้มเหี้ยมปนกรุ้มกริ่มปรากฎบนหน้าขาวใสของชายหนุ่มเ้าสำอาง"
เสื้อคลุมแขนยาวตัวโคร่งถูกถอดออกทันที่ที่โสรยาถูกอุ้มวางลงบนขอบอ่างอาบน้ำ ในห้องชุดคอนโดสวย
"เดี๋ยวพง โสขอถอดหมวกกันน็อคก่อน"
"หยุดเลย ถ้าไม่หยุดพงจะไม่ให้โสไปตะลอนวิ่งรับงานแล้วนะ "
"ก็ได้ๆ โสยอมก็ได้" เมื่อถูกยกเื่นี้มาพูดทีไรโสรยาเป็อันต้องยอมอยู่ร่ำไป เพียงเพราเธออยากพึ่งตัวเองให้มากที่สุด ถึงค่าเงินมันจะเทียบไม่ได้กับสิ่งที่พงศธรมอบข้อเสนอให้เธอ
"พงบอกโสหลายรอบแล้วนะ ว่าให้หยุดรับงาน โสอยู่สบายๆ ก็ยังได้ พงไม่ให้โสกับน้องต้องลำบากหรอก"
"ไม่ได้หรอกพง โสว่าเราคุยเื่นี้รู้เื่แล้วนะ " ร่างบางทำท่าทีจะลุกขึ้นคว้าเวื้อที่ถอดออกคืน
"โอเคๆ ตามใจโส โสจะเอาแบบนั้นก็ได้ แต่พงขอส่งค่าขนมเข้าบัญชีให้เหมือนเดิมนะ ห้ามโอนคืน เอาไว้เก็บเป็เงินก้อนเผื่ออนาคจจำเป็ต้องใช้ รับน้ำไใจจากพงนะ" ร่างบางถูกปลดเสื้อผ้าออก เผยผิวใส กับเรือนร่างทร่เต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้ง
สายน้ำถูกราดรดบนเนื้อตัว ถูกคลุมเครือด้วยฟองสบู่หอม
"พงจะไม่ถอดหมวกจริงๆเหรอ " ร่างสูงไม่ยอมตอบแต่กลับยอดถันสีหวานแทนคำตอบ
20.30 น.
(ฮัลโหล พี่โส สรอยากกินหมูกระทะแล้วนะ)
"จ๊ะ พี่กำลังจะไป กินอะไรรองท้องไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ขอส่งของให้ลูกค้าก่อน "
(เค ฮ่ะ)
"พง โสต้องกลับแล้วอ่ะ น้องโทรตามแล้วเนี่ย"
"อะไรเนี่ย อยู่ยังไม่ทันหายคิดถึงเลย เนี่ยพงน้อยยังไม่ยอมนอนเลย นะ น๊ะ นะโสนะ คืนนี้อยู่เป็เพื่อนพงหน่อย"
"พงก็รู้ว่าโสไม่เคยค้างที่อื่น อาจจะเคยมีตอนปิดงบที่สำนักงาน แต่โสก็ไม่ได้ทำงานออฟฟิสแล้วนะ แล้วโสจะบอกน้องยังไงล่ะ"
"งั้น เอางี้นะ โสกลับไปฉลองกับน้อง พอน้องนอนก็ค่อยบอกน้องว่าจะออกมาวิ่งงาน คืนนี้ลูกค้าเยอะ"
"อืม เข้าท่านะ แต่..."
"พงมีค่าเหนื่อย"
"ตกลง ไม่ใช่โสเห็นแก่เงินหรอกนะ แต่โสอ่ะ รู้ตัวดีอยู่ในฐานะอะไร ตัวจริงมาโสก็ต้องหลบให้ แต่นานๆที จะมีพื้นที่กับเวลาที่เป็ของโสบ้าง "
ร่างบางถูกสวมกอดจูบหน้าผากมนจนเป็รอยจ้ำแดงจางๆ
"น่ารักที่สุด โสของพง"
"งั้นโส ขอไปซื้อของกินให้น้องก่อนนะ จะรีบกลับมานะคะ สามี"
ถ้อยคำหลังทำเอาพงศธรยิ้มไม่หุบ
"ขับรถระวังๆ นะ รีบมานะครับ พงจะรอ"
4K
