คุณเคยอ่านนิทานเื่หมาจิ้งจอกกับนกกระเรียนไหม หมาจิ้งจอกใจร้ายเชิญนกกระเรียนมากินมื้อเย็นที่บ้าน แต่นำซุปใส่จานที่มีรูปทรงแบน ทำให้นกกระเรียนกินไม่ได้ นกกระเรียนจึงเอาคืนด้วยการเชิญหมาจิ้งจอกมากินซุปที่บ้านบ้างโดยใช้เหยือกทรงสูงใส่ซุปให้จิ้งจอกกิน หมาจิ้งจอกหิวโซจึงต้องอดอาหารเพราะกินไม่ได้ ผู้ใดที่ปฏิบัติกับผู้อื่นอย่างไร ย่อมได้ผลตอบแทนอย่างนั้น แต่ว่าครั้งนี้นกกระเรียนตัวนั้นจะไม่เพียงเปลี่ยนถ้วยซุปให้หมาจิ้งจอก แต่จะทำให้หมาจิ้งจอกพวกนั้นจดจำฉันใหม่อย่างไม่มีวันลืม
“ใครนะ”
“เด็กใหม่หรอ อยู่ห้องไหนนะ”
“สวยมากเลย”
“ดาวเหนือหรอ”
ระหว่างที่เดินเข้ามาต่างได้ยินเสียงซุบซิบมาตลอด จนกระทั่งเดินเข้ามาด้านใน เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็เรียกชื่อฉันขึ้นมา
“อืม นายรู้จักฉันหรอ”
“ใช่จริงด้วย ฉันรู้จักเธอสิ เธอเป็แฟนไทเกอร์นิ ใครจะไม่รู้จักเธอบ้าง แต่แค่วันนี้เธอ….”
เขามองฉันจากเท้าขึ้นบน ด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อว่าคนเดียวกัน อะไรทำนองนั้น
“ไทเกอร์ไม่ได้เป็แฟนฉันแล้ว ตอนนี้ฉันโสด นายสนใจมาเป็แฟนกับฉันไหม”
ฉันดึงปกเสื้อของเขาเข้ามาใกล้ หน้าตาของเขาก็ดูดี ตาโต มีลักยิ้ม ขนตายาว ผมสีทองที่โด่ไปโด่มาตามแรงลม แถมไม่มีกลิ่นตัว ก็โอเค เอาคนนี้แล้วกัน
“เธอพูดจริงหรอ เลิกกับไอไทเกอร์แล้วหรอ”
“ตอนนี้ยังไม่ได้เลิกอย่างเป็ทางการ แต่ฉันไม่ได้ชอบเขาแล้ว แล้วฉันก็สนใจในตัวนายแล้วด้วย”
ฉันพยายามใช้สายตาเย้ายวนเขาให้ได้มากที่สุด ใช้เทคนิคที่พยายามฝึกมาจากอินเทอร์เน็ตอย่างสุดความสามารถ แล้วมันก็เหมือนจะได้ผล
“นั้นวันนี้ก็ถือว่าเราเป็แฟนกันแล้วสิ”
ผู้ชายตรงหน้า ดึงเอวของฉันเขาไปหาเขาทันที เหมือนเสือที่กำลังขย้ำเหยือที่วิ่งเขาไปให้มันกินถึงที่ ฉันใเล็กน้อย แต่พยายามข่มใจสู้ต่อ
“นั้น…เย็นนี้หลังสอบเสร็จ เจอกันที่หน้าโรงเรียนนะ”
พูดจบฉันก็รีบแกะมือปลาหมึกนั้นออกแล้วรีบชิ่งออกมา
“ได้ๆฉันจะรอเธอนะคนสวย!!!”
เสียงผู้ชายคนนั้นะโตามหลังฉันมา
เสียงนาฟิกาหมดเวลาของการทำข้อสอบจบลง ทุกคนต่างลุกขึ้นไปส่งข้อสอบที่ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้างตามความพยายามที่เรียนมาจนจบ แน่นอนว่าฉันทำข้อสอบได้อย่างสบาย เพราะฉันตั้งใจเรียนมาตลอด จึงทำให้คนอื่นต่างคิดว่าฉันเป็เด็กเรียนหลอกง่ายยังไงล่ะ
“ดาวเหนือแกตัดผมหรอ แล้วแกแต่งตัว แต่งหน้าแบบนี้พ่อไม่ว่าหรอ”
ตังเมเห็นฉันออกมาจากห้องสอบ รีบเดินเข้ามาทักด้วยท่าทางใจนเห็นได้ชัด ั้แ่ที่รู้ว่าเพื่อนคนนี้คบไม่ได้ ในสายของฉันแววตาที่ตังเมมองมาที่ฉันมันไม่ได้มีความห่วงใยเหมือนแต่ก่อนที่ฉันคิดมาตลอดอีกแล้ว
“ไม่ว่าหรอก ฉันโตแล้ว แกว่าฉันสวยไหม ไทเกอร์เห็นแล้วจะชอบไหม”
“อืม ชอบแหละ”
เสียงยัยนั้นสั่นใเล็กน้อยเมื่อฉันพูดถึงไทเกอร์ขึ้นมา
“ไปกันเถอะ วันนี้ฉันนัดไทเกอร์ไว้หน้าโรงเรียน มีเื่สำคัญจะบอกเขานะ”
“เื่อะไรหรอ บอกฉันก่อนได้ไหม”
“บอกก่อนก็ไม่สนุกสิ แต่รับรองได้เลยว่าไทเกอร์จะจดจำฉันจนขึ้นใจเลยล่ะ”
ยัยตังเมทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ถามอะไรฉันต่อ
หน้าโรงเรียนมีเด็กนักเรียนมากมายที่สอบเสร็จ ทยอยกันเดินกลับ ทำให้สองข้างทางต่างมีนักเรียนและผู้ปกครองที่มารอรับกันนับไม่ถ้วน ฉันกวาดสายตามองหาผู้ชายคนนั้นที่นัดไว้ แต่กลับไม่มีวี่แวว ซวยแล้วไงไม่มาหรอว่ะ แผนฉัน ทำไงต่อล่ะทีนี้
“ดาวเหนือหรอ เธอสวยจัง”
ไทเกอร์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันกับตังเม ด้วยท่าทางประหลาดใจกับลุคใหม่ของฉันอีกคน
“วันนี้มีอะไรพิเศษหรอถึงได้เปลี่ยนลุคจากสาวเนิร์ดเป็สาวสวยเซ็กซี่ หรือว่าวันนี้เรา….”
สายตาที่คิดไม่ดีของไทเกอร์ ส่งมาถึงฉัน ทำเอาขนลุกซู้ไปทั้งตัว และทันใดนั้นเอง เป้าหมายของฉันก็เดินออกมา
“ไทเกอร์ ฉันมีเื่จะบอกนายนะ”
“ดาวเหนือ รอนานไหม อาจารย์เรียกตัวเลยออกมาเจอเธอช้า”
เป้าหมายเดินเข้ามาพอดี
“เราเลิกกันเถอะ ฉันมีแฟนใหม่แล้ว คนนี้แฟนใหม่ฉัน”
O_O
O_O！
ฉันพูดจบก็ดึงแขนนายเป้าหมายเข้ามากอดแล้วเอนไหล่ซบโชว์
“เธอพูดอะไรนะ นี่เธอนอกใจฉันหรอ!!!!”
ไทเกอร์พูดะโเสียง จนตอนนี้คนที่ต่างเดินไปเดินมากำลังหันมามองเราเป็จุดเดียว
“ฉันก็แค่…ไม่ชอบนายแล้ว นายมันน่าเบื่อเกินไป อีกอย่างจูบนาย…..มันอ่อนหัดไปหน่อย ไม่ค่อยถูกใจน่ะ”
O_O！
“ฉันไม่เชื่อ ดาวเหนือฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า ฉันขอโทษนะ”
“เอ๊ะนี้! พูดไม่รู้เื่หรอ ฉันบอกว่าฉันไม่ชอบนายแล้ว ฉันมีแฟนใหม่แล้ว ไม่ได้ยินหรือไง”
“ฉันไม่เชื่อว่าคนอย่างไอหมอนี้จะเป็แฟนเธอ”
ตอนนั้นในหัวของฉัน มีเพียงเกมนี้ฉันจะต้องเป็ฝ่ายชนะ ไม่พูดพร่ำทำเพลง ฉันดึงคอเสื้อนายเป้าหมายมาใกล้แล้วโน้มตัวประกบปากทันที ไทเกอร์อึ้ง ตังเมอึ้ง ทุกคนอึ้ง รวมทั้งตัวฉันเองด้วย จูบเสร็จฉันก็ปล่อยนายเป้าหมายที่ทำหน้ายิ้มดีใจโดยไม่ได้รู้เื่อะไรเลย ได้เแต่ยืนเหม่ออยู่แบบนั้น
“ดาวเหนือ แกทำกับไทเกอร์แบบนี้ได้ยังไง”
“เออจริงด้วย ตังเม ฉันว่าไทเกอร์ฉันยกให้แกเลยแล้วกัน ฉันว่าแกน่าจะชอบนะ จะได้ไม่ต้องไปแอบกินกันลับหลังฉัน”
O_O！
เสียงผู้คนรอบข้างดังขึ้นหนักกว่าเดิม ตังเมที่ทำสีหน้าใจนหน้าซีดเมื่อฉันพูดแบบนั้น
“แก แกพูดอะไรของแกเนี่ย ฉันไปแอบกินกันลับหลังตอนไหน”
“อืม…ฉันก็ไม่แน่ใจนะว่าตอนไหนบ้าง ตอนฉันเผลอล่ะมั้ง”
“แกพูดกับเพื่อนแบบนี้ได้ยังไง ฉันเป็เพื่อนแกนะ”
“อ่ะ นั้นไง มาพอดีเลย”
ดารินโจทย์เก่าของยัยตังเมเดินเข้ามาตามที่ฉันได้นัดไว้ แล้วมายืนข้างๆฉัน
“ฉันว่าเธอน่าจะมีอะไรอยากจะคุยกับดารินนะ ฉันเลยนัดเขาให้เธอนะ ไม่ต้องขอบคุณล่ะ”
ตังเมทำหน้าใ ที่สีหน้าดูซีดอยู่แล้ว ตอนนี้ซีดหนักกว่าเดิมอีก ฉันที่กำลังเดินควงนายเป้้าหมายเดินออกมา แต่ทว่าไทเกอร์ดันมาคว้าแขนของฉันไว้ก่อน
“เื่ของเรายังไม่จบ”
แต่ทว่า…..มือของนายเป้าหมายคว้าข้อมือของไทเกอร์กลับ ด้วยสีหน้าและแววตาจริงจัง
“ผู้หญิงไม่เอาแล้ว แกก็ควรให้เกียรติผู้หญิงเขาบ้าง ทำแบบนี้ มัน ไม่ แมน เลยนะ”
เสียงนายเป้าหมายพูดช้าๆชัดๆ แน่นๆ ทุกคำ ทำเอาไทเกอร์เืขึ้นหน้า อ้างหมัดจะซัดใส่นายเป้าหมาย
“ทำอะไรกันนะพวกเธอ”
เสียงครูใหญ่ที่จำได้ดี ดังมาจากมุมๆหนึ่งหน้าโรงเรียน ฉันยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง แต่กลับมีมือมือ
หนึ่งมาคว้าข้อมือฉันแล้วออกแรงดึงให้ฉันวิ่งตาม
“แฮ่กๆ น่าจะหนีพ้นแล้วนะ”
นายเป้าหมายหันมามองฉันด้วยเสียงที่ยังหายใจได้ไม่เต็มปอดนัก ไม่ต้องถามว่าฉันเป็ยังไง ฉันก็ไม่ต่างจากเขามากสักเท่าไหร่ แต่ทว่าฉันกลับรู้สึกภายในใจกลับเบาสบาย จนเผลอหลุดหัวเราะออกมา
“เธอหัวเราะอะไรนะ”
“เปล่าๆ”
ตอนนี้ภายใจใจของฉัน รู้สึกดีใจและมีความสุขเหมือนตัวเองได้ปลดปล่อยเื่ที่แบกไว้อยู่ เราอาจจะโตขึ้นอีกหนึ่งขั้นแล้วล่ะ มุมต่างๆที่ไม่เคยเห็นของตัวเอง วันนี้ฉันกลับทำมันได้ดี พอยิ่งนึกถึงสีหน้าของทั้งสองคนนั้นแล้ว การเปลี่ยนตัวเองในครั้ง มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก จริงๆแล้วเื่นี้ต้องขอบคุณคุณน้าใจดีคนนั้น หวังว่าวันนั้นที่เราเจอกันอีกครั้ง ฉันคงจะเปลี่ยนเป็คนที่เข้มแข็งขึ้น มั่นใจขึ้น กล้าหาญขึ้นอย่างที่สัญญาไว้กับคุณน้าให้ได้
“วันนี้ขอบใจนายมากนะ”
“นี่เธอจะบอกว่า ทั้งหมดนี้ เธอหลอกใช้ฉันหรอ”
“ฉันขอโทษนายจริงๆนะ เพียงแค่จำเป็ต้องหาใครมาเป็แฟนในตอนนั้นจริงๆ”
“เธอลองคบกับฉันจริงๆไม่ได้หรอ”
“ฉันไม่ได้ชอบนาย ขอโทษนะ ฉันไปก่อนนะ ขอโทษ ขอโทษจริงๆ”
ฉันหันหลังแล้ววิ่งหนีเขาไปทันที ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ในเหมือนกัน ก็ดันไปจูบเขาซะขนาดนั้น จะบอกว่าไม่ตั้งใจมันก็ยังไงยังไงอยู่
ระหว่างที่กำลังเดินกลับบ้าน สายตาก็ดันไปเห็นร้านร้านหนึ่งที่ขายเสื้อผ้ามากมาย หน้าร้านที่มีกระจกใสสามารถมองเห็นด้านใน บนผนังภายในร้านมีทีวีจอใหญ่กำลังฉายภาพนางแบบสูงยาว หุ่นดี ใส่เสื้อผ้าสวยๆเดินกันไปมาอย่างมั่นใจ ภาพเหล่านี้สะกดสายตาฉันให้ยืนมองอยู่พักใหญ่ ตอนนั้นในหัวของฉันก็ผุดความฝันแรกที่อยากจะเป็ขึ้นมา ฉันเลยมุงหน้าไปที่ร้านขายหนังสืออย่างไม่ลังเล แล้วเดินตรงไปหยุดอยู่ที่ชั้นหนังสือชั้นหนึ่ง
“ซุปเปอร์โมเดล สเต็บสู่การเป็นางแบบมือใหม่”
1K
