เซี่ย เหมยลี่ พยายามที่จะสอนทักษะปีศาจของเธอให้กับหลิวซานเหอ แต่ชายหนุ่มกลับมีความยากลำบากในการเรียนรู้ทักษะเหล่านี้ ความพยายามของเขาในการเข้าใจและฝึกฝนทักษะยังไม่ประสบผลสำเร็จ นั่นอาจเป็เพราะความแตกต่างระหว่างมนุษย์และปีศาจที่ทำให้เขาไม่สามารถเรียนรู้ได้
หลิวซานเหอรู้สึกผิดหวังและท้อแท้ เขาพูดอย่างน้อยใจว่า “คงจะเป็เพราะข้ามีสติปัญญาที่น้อยเกินไป ถึงไม่สามารถเรียนรู้ทักษะของเ้าได้เลย”
เซี่ย เหมยลี่ มองเขาด้วยความเห็นใจและอ่อนโยนตอบว่า “ไม่ใช่เพราะเ้ามีสติปัญญาน้อย แต่เพราะทักษะเหล่านี้เป็สิ่งที่ซับซ้อนและเฉพาะเจาะจงสำหรับปีศาจ” ถึงแม้ว่าตัวของนางนั้นจะเป็ปีศาจแต่หลิวซานเหอก็รู้สึกได้ตัวของนางนั้นเป็ผู้หญิงที่ดีเขารู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้นางนี่อาจจะเป็เพราะความรักความผูกพันธ์หลายชาติภพ
“ขอเพียงเ้าอยู่เคียงข้างข้าเพียงแค่นี้ตัวข้าก็มีความสุขแล้ว” ชายหนุ่มพูดพร้อมสบสายตากับนาง
เซี่ย เหมยลี่ ยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น “เ้าทึม เ้าเป็คนปากหวานั้แ่เมื่อไหร่?” คำพูดของเธอมีเสน่ห์และความอ่อนหวานที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างรู้สึกผ่อนคลาย
ในขณะที่พูดจบ นางก็อดไม่ได้ที่จะเขินอาย ความรู้สึกที่แสดงออกมาทำให้ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อและดวงตาของเธอส่องประกายด้วยความอ่อนโยน ท่าทีที่เขินอายของนางทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความใกล้ชิดมากยิ่งขึ้น
หลิวซานเหอเห็นความเขินอายของเซี่ย เหมยลี่ และรู้สึกถึงความอ่อนโยนที่นางมอบให้
เซี่ย เหมยลี่ ยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะกล่าว “ถึงแม้ว่าเ้าแทบจะเรียนทักษะปีศาจจากข้าไปไม่ได้เลย แต่ก็น่าพอใจที่เ้าได้เรียนรู้ทักษะเกราะภูตไปบ้างแล้ว”
นางพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความหวงใย “ทักษะเกราะภูตนี้มันไม่สามารถทำร้ายคนอื่นได้จริง แต่สิ่งนี้จะสามารถคุ้มครองชีวิตของเ้าได้”
หลิวซานเหอถอนหายใจและพูดด้วยเสียงที่สะท้อนถึงความรู้สึกของเขา
“เห้อ..แต่ข้าก็รู้สึกว่าตัวเองเป็คนที่ไร้ความสามารถอยู่ดี”
นางนั่งลงข้างๆ หลิวซานเหอ และพูดด้วยความจริงใจ “อย่าปล่อยให้ความรู้สึกนี้ทำให้เ้าหมดกำลังใจ”
ในขณะที่เซี่ย เหมยลี่ กำลังพูดคุยกับหลิวซานเหอ และคิดถึงสิ่งหนึ่งขึ้นได้ ดวงตาของนางมีแสงของความทรงจำที่ลึกซึ้ง ร่างของนางเริ่มส่องประกายเบาๆ ขณะที่นางเรียกสิ่งหนึ่งออกมาจากมิติที่ว่างเปล่า
ดาบพิฆาติญญา ค่อยๆ ปรากฏออกมาในมือของนาง มันเป็ดาบเก่าที่มีเสน่ห์เหนือกาลเวลา ดาบนี้มีความยาวพอสมควร สร้างจากโลหะที่ผ่านการต่อสู้และเวลามานาน ด้ามจับมีลวดลายละเอียดของการแกะสลักที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์โบราณ ในขณะที่คมดาบที่ดูเหมือนจะเคยส่องประกายสดใสในอดีต ตอนนี้เริ่มมีสนิมเกาะอยู่บ้าง
เซี่ย เหมยลี่ มองดาบด้วยความคิดถึง “นี่คือ ดาบพิฆาติญญา มันเป็อาวุธคู่กายของเ้าเมื่อครั้งอดีต” นางจ้องมองภาพของหลิวซานเหอและเหวินซือ ที่ซับซ้อนกันจากอดีตสู่ปัจจุบัน
เมื่อหลิวซานเหอ ยื่นมือไปแตะััดาบพิฆาติญญา ประสบการณ์อันลึกซึ้งและความทรงจำจากอดีตอันไกลโพ้นเริ่มไหลเข้ามาในใจของเขา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย ขณะที่แสงสีทองเริ่มแพร่กระจายออกมาจากดาบ
ภาพแห่งความทรงจำเริ่มปรากฏขึ้นในจิตใจของเขาเป็ภาพของยุคสมัยที่ล่วงเลยไปถึงพันปี ดาบพิฆาติญญาในมือของผู้ถือครองในอดีตส่องประกายด้วยความสง่างามและพลังอันยิ่งใหญ่ ภาพของเหวินซือบุรุษที่ถือดาบนี้ในยุคนั้นแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและความสง่างาม
เหวินซือ เป็ชื่อที่เก่าแก่และเต็มไปด้วยความหมาย เขาสวมชุดเกราะที่ประณีตและถือดาบพิฆาติญญาด้วยความมั่นใจ ดาบในมือของเขาเต็มไปด้วยพลังและความเป็นิรันดร์ ขณะที่แสงของดาบกระทบกับสิ่งแวดล้อม มันมีพลังในการทำลายปีศาจและปกป้องผู้บริสุทธิ์
ในขณะที่ภาพเหล่านี้เคลื่อนผ่านจิตใจของหลิวซานเหอ ดาบพิฆาติญญาที่สวมอยู่ในมือของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด สนิมที่เคยเกาะอยู่บนดาบค่อยๆ จางหายไป ดาบเริ่มส่องประกายออกมาอีกครั้งในรูปแบบที่งดงามและทรงพลัง ด้ามจับและคมดาบกลับมาเป็ประกายสดใส เสมือนดาบได้รับการฟื้นฟูใหม่
1000 ปี ที่แล้ว
หลิวซานเหอ เป็นักปราบมารที่มีชื่อเสียงในยุคสมัยนั้น เขามีพลังอันยิ่งใหญ่และได้รับการยกย่องในฐานะผู้ปกป้องมนุษย์จากภัยอันตรายที่มาจากปีศาจ ในวันหนึ่ง ขณะที่เขาออกเดินทางเพื่อทำภารกิจ เขาได้พบกับปีศาจสาวกระต่ายน้อยโดยบังเอิญ
ปีศาจสาวกระต่ายน้อยมีรูปลักษณ์ที่งดงามและท่าทางอ่อนโยน นางมีพลังในการควบคุมธรรมชาติและมีความสามารถในการทำให้ใครก็ตามที่พบเห็นรู้สึกถึงความสงบและความรัก นางเป็ปีศาจที่แตกต่างจากปีศาจทั่วไปที่หลิวซานเหอเคยเจอ
ความรักที่ก่อเกิดระหว่างหลิวซานเหอและปีศาจสาวกระต่ายน้อยเป็ความรักที่ลึกซึ้งและบริสุทธิ์ แม้จะเป็ปีศาจ แต่ความรู้สึกของนางไม่ต่างจากความรักของมนุษย์ ทั้งคู่เข้าใจและเคารพซึ่งกันและกัน ทำให้เกิดความผูกพันที่ยิ่งใหญ่
อย่างไรก็ตาม ความรักของพวกเขาทำให้เกิดความตึงเครียดอย่างมากในโลกมนุษย์และปีศาจ หลิวซานเหอถูกโจมตีทั้งจากฝ่ายมนุษย์และปีศาจ ซึ่งเห็นว่าเขาเป็ภัยคุกคามต่อความสงบสุขและการรักษาความสมดุลของโลก ความรักของเขากับปีศาจสาวกระต่ายน้อยทำให้เขากลายเป็ คนนอกรีต และถูกตีตราว่าเป็ผู้ทรยศ
หลิวซานเหอถูกตามล่าและต้องเผชิญกับการต่อสู้ที่ยากลำบาก เขาต้องเลือกว่าจะยอมรับความรักที่แท้จริงหรือจะปกป้องตัวเองและรักษาความสงบสุขของโลก ในที่สุด เขาตัดสินใจที่จะยืนหยัดในการปกป้องความรักและทำให้ปีศาจสาวกระต่ายน้อยได้หนีจากการตามล่า
การเลือกของเขาทำให้เขาต้องสละความเป็นักปราบมารและกลายเป็บุคคลที่ถูกตีตราและถูกลืมเลือนในประวัติศาสตร์ ความรักของเขายังคงเป็ตำนานที่เล่าขานกันในโลกปีศาจและมนุษย์ แม้ว่าทุกคนจะเห็นเขาเป็คนนอกรีต แต่ในความจริงแล้วเขาได้แสดงถึงความกล้าหาญและความรักที่บริสุทธิ์
วาระสุดท้ายของหลิวซานเหอและเซี่ย เหมยลี่
หลังจากที่หลิวซานเหอได้เผชิญหน้ากับาาปีศาจในการต่อสู้ที่รุนแรง เขาไม่สามารถเอาชนะได้และพ่ายแพ้ในที่สุด การพ่ายแพ้ของเขานำมาซึ่งความสิ้นหวังและความล่มสลายของความฝันในยุคสมัยนั้น
าาปีศาจที่ชนะได้วางแผนที่จะทำให้หลิวซานเหอเสียหายอย่างย่อยยับ เขาสั่งให้ร่างของหลิวซานเหอถูกผนึกไว้ในที่แห่งหนึ่ง ซึ่งไม่มีวันได้พักผ่อนหรือหายไปจากโลกนี้ หากหลิวซานเหอฟื้นคืนชีพขึ้นในยุคสมัยอื่น เขาจะต้องเผชิญกับสภาพที่เป็คนที่ไม่สามารถใช้พลังเวทได้อีกเลย หรือไม่ก็เป็คนที่เรียนรู้ช้าอย่างมาก นี่เป็การลงโทษที่ร้ายแรงสำหรับผู้ที่เคยเป็นักปราบมารผู้ยิ่งใหญ่
ในขณะเดียวกัน เซี่ย เหมยลี่ ถูกคำสาปราคะร้ายที่ทำให้เธอต้องกลายเป็ปีศาจสาวที่สูบกลืนพลังชีวิตของผู้ชายมาตลอด 1000 ปี คำสาปนี้ทำให้เธอกลายเป็สิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถหลบหนีจากความ้าทางกายและพลังงานที่้าตลอดเวลา ความเ็ปและความสูญเสียที่เธอได้รับจากคำสาปนี้ทำให้เธอต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวและความทุกข์ทรมานอย่างไม่รู้จบ