Ep18: ทะเลแห่งความลับ
ผมกับวิรินทร์ซ่อนตัวอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่บนเรือบรรทุกสินค้าเก่า ๆ ที่มุ่งหน้าสู่ทะเลจีนใต้ กลิ่นน้ำมันเครื่องและความชื้นปะปนอยู่ในอากาศที่คับแคบ เราต้องใช้เวลาหลายวันบนเรือลำนี้กว่าจะถึง เกาะไพลิน
ความสัมพันธ์ของเรายังคงตึงเครียดและเปราะบาง เราแทบไม่ได้พูดคุยกันนอกจากเื่ของแผนการและข้อมูลทางเทคนิค
"คุณแน่ใจนะว่า สวิตช์หลัก ที่นั่นจะทำลายทุกอย่างได้จริง ๆ" ผมถามขณะที่ผมกำลังใช้ชิปสำรองตรวจสอบระบบขององค์กรผ่านการเชื่อมต่อดาวเทียมที่วิรินทร์แอบติดตั้งไว้
"ฉันแน่ใจ" วิรินทร์ตอบ "คุณเองก็ออกแบบมันเองนี่... ณัฐ... จุดนั้นคือแหล่งจ่ายพลังงานและเซิร์ฟเวอร์สำรองสุดท้าย หากคุณทำลายมันและใช้ชิปสำรองอัปโหลดไวรัสทำลายล้างเข้าไป... เครือข่ายทั้งหมดจะล่มสลาย"
"แล้วถ้าองค์กรรู้ล่ะว่าเรากำลังจะไปที่นั่น"
"พวกเขาอาจจะรู้... แต่การเดินทางทางทะเลใช้เวลานาน พวกเขาอาจจะต้องใช้เวลาในการเตรียมการมากกว่าเรา เราซื้อเวลาได้ด้วยความโกลาหลที่ฟีนิกซ์ ทาวเวอร์" วิรินทร์หยุดชั่วครู่ "สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือ... ID-11"
ผมมองไปที่ สารต้านทานยาโอเมก้า ที่อยู่ในขวดแก้วที่ผมเก็บไว้ในกระเป๋า ผมหวังว่ามันจะทำให้อะไรบางอย่างดีขึ้นกับพี่คิง... หรืออย่างน้อยก็หยุดเขาได้
"คุณคิดว่าสารต้านทานนั้นใช้ได้ผลไหม" ผมถาม
วิรินทร์ส่ายหน้า "ฉันหวังว่าอย่างนั้น... แต่ถ้า ID-11 รอดมาได้... เขาจะโกรธมาก เขาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับใช้... แต่คุณพยายามจะ ปลดปล่อย เขา... นั่นคือการทรยศต่อการดำรงอยู่ของเขา"
"การปลดปล่อยไม่ควรเป็การทรยศ" ผมกล่าว
"สำหรับโคลนที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อภักดี... มันอาจจะเลวร้ายกว่าความตาย" วิรินทร์หันมาสบตาผม "เราต้องไม่ประเมินความสามารถของ ID-11 ต่ำไป ณัฐ... เขาไม่ได้มีแค่ทักษะการต่อสู้... แต่เขาสามารถเข้าถึงทุกรหัสที่คุณเคยใช้... เพราะเขาคือ พี่คิง... คนที่รู้ทุกจุดอ่อนของคุณ"
คำพูดของวิรินทร์ทำให้ผมตระหนักว่าผมกำลังจะเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่เพียงแต่แข็งแกร่งทางกายภาพ แต่ยังรู้ถึงทุกความรู้สึกและความคิดที่ผมเคยมี... มันคือการต่อสู้กับตัวเองในรูปแบบที่อันตรายยิ่งกว่า ID-10
ใน่เวลาที่อยู่บนเรือ ผมใช้ชิปสำรองเพื่อสร้าง ไวรัสทำลายล้าง มันไม่ใช่โค้ดทำลายง่าย ๆ แต่เป็ไวรัสที่ถูกออกแบบมาให้ทำลายล้าง รากฐานทางเศรษฐกิจ ของเครือข่ายฟีนิกซ์โดยเฉพาะ
ผมต้องใช้ทักษะของ ณัฐ ศิรินันท์ อาชญากรผู้ทะเยอทะยาน... เพื่อทำลายทุกสิ่งที่เขาเคย้าสร้าง
วิรินทร์ช่วยผมในการตรวจสอบความปลอดภัยของไวรัส เธอเป็ผู้เชี่ยวชาญด้านการเข้ารหัสที่ผมไว้ใจได้... แม้ว่าในอดีตเธอจะใช้ทักษะนี้เพื่อควบคุมผมก็ตาม
"ถ้าไวรัสนี้ถูกอัปโหลดเข้าไปใน Master Kill Switch ที่เกาะไพลิน" วิรินทร์อธิบาย "เครือข่ายทั้งหมดจะล่มสลายในทันที... องค์กรจะกลายเป็แค่กลุ่มอาชญากรไร้กำลัง"
ผมรู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งบนบ่า นี่คือการตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผม: การทำลายอาณาจักรที่ผมสร้างขึ้นมาเอง
ผมมองไปที่ขวด สารต้านทานยาโอเมก้า อีกครั้ง
"ถ้าเราทำลายเครือข่ายสำเร็จ... คุณจะทำยังไงต่อไป" ผมถามวิรินทร์
"ฉันจะหายไป... ไม่มีใครตามหาฉันได้อีก" วิรินทร์ตอบ "แล้วคุณล่ะ... ID-09... คุณจะทำยังไง?"
ผมมองออกไปนอกตู้คอนเทนเนอร์ ผ่านรอยแตกเล็ก ๆ เห็นผืนน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
"ผมจะใช้ความรู้ทั้งหมดที่มี... เพื่อสร้างชีวิตใหม่... โดยไม่ให้ใครควบคุมได้อีก" ผมตอบ "และผมจะค้นหาว่า... ณัฐ ศิรินันท์ ที่แท้จริง... ควรจะเป็คนแบบไหน"
หลังจากผ่านไปหลายวันในทะเล ในที่สุดสัญญาณดาวเทียมก็เริ่มตรวจจับ เกาะไพลิน ได้
จากข้อมูลของผม เกาะไพลินเป็ฐานทัพลับที่ถูกซ่อนไว้ใตู้เาไฟที่ดับแล้ว ทางเข้าหลักคือท่าเรือเล็ก ๆ ที่ปลอมตัวเป็ฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ
วิรินทร์เตรียมอาวุธและอุปกรณ์ที่เธอซ่อนไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ พวกเราต่างรู้ดีว่านี่คือภารกิจที่ไม่มีทางกลับหลัง
"พร้อมไหม ณัฐ" วิรินทร์ถาม
ผมพยักหน้า ในมือของผมมี ชิปความทรงจำหลัก ชิปสำรอง และ สารต้านทานยาโอเมก้า (ที่เหลือเพียงครึ่งขวด)
เกาะไพลิน... จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของฝันร้ายที่ชื่อว่า โครงการฟีนิกซ์!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
125
![กลรักวังหลวง [서현]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578381443_2778631.webp)
