ก้อนหินเลขที่ 13 / The ston number13

ตอนที่8 : ร่มสีส้ม

        หลังจากที่พวกผมกินหมูกะทะและชาบูกันจนอิ่มพวกผมก็แยกย้ายกันกลับบ้าน   หมูหวานเดินมาส่งผมที่ป้ายรถเมล์   ซึ่งปกติแล้วหมูหวานจะขี่รถจักยานยนตร์ไปส่งผมที่บ้านเป็๲ประจำแต่วันนี้ผมรู้สึกว่ามันก็ดึกแล้วผมอยากคิดอะไรเงียบๆคนเดียวอีกอย่างเกรงใจด้วย

หมูหวาน : แน่ใจน่ะ ว่าไม่ให้กูไปส่ง

ก้อนหิน : อืม มึงกลับก่อนเลยก็ได้น่ะ เดี๋ยวรถกูคงมาแล้ว

หมูหวาน : ไม่เป็๲ไรเดี๋ยวกูรอเป็๲เพื่อนมึงเอง

ก้อนหิน : ขอบใจน่ะมึง

หมูหวาน : ไม่เป็๲ไรมึง

ก้อนหิน : เอ่อ มึง

หมูหวาน : มีไร

ก้อนหิน : กูขอบใจมึงจริงๆน่ะ สำหรับทุกเ๱ื่๵๹ที่มึงคอยช่วยกู

หมูหวาน : เอ่อ ไม่เป็๞ กูเต็มใจ มึงเพื่อนกูน่ะ 

ก้อนหิน : เอ่อ มึงกูขอถามอะไรหน่อยได้ไหม

หมูหวาน : ถามอะไร  ถ้าตอบได้กูจะตอบ

ก้อนหิน : ใครคือแฟนมึงว่ะ

หมูหวาน : งั้นก่อนตอบ กูขอถามอะไรหน่อย ถ้ากูไม่มีแฟนระหว่างกูกับลาเต้มึงเลือกใคร

ก้อนหิน : เอิ่ม กูถามมึงก่อนน่ะ

หมูหวาน : ตอบๆมาเถอะ

ก้อนหิน : เอ่อออ กูเลือกมึง แล้วใครแฟนมึง

หมูหวาน : จริงๆมึงไม่ได้อยากเลือกกูหรอกกูรู้  กูพูดถูกไหม  กูขอโทษน่ะ รถมึงมาแล้ว โชคดีมึง

        หมูหวานพูดพร้อมกับลุกขึ้นไปโบกรถโดยสารสาธารณะให้ผมแต่ในครั้งนี้ ผมกลับรถโดยสารสาธารณะเพราะผมอยากคิดอะไรอยู่กับตัวเอง  ผมอยากใช้เวลากับความคิดของผมว่าที่ทำอยู่มันถูกใช่ไหมในอนาคตผมจะมีความสุขไหมถ้าเลือกทางที่ครอบครัวว่างไว้ให้

ก้อนหิน : มึงด้วย ขอให้โชคดี

หมูหวาน : ก้อนหินนี้ร่มกูให้เพื่อฝนตก

ก้อนหิน : ขอบใจ กูไปล่ะ

        หมูหวานยื่นร่มคันสีสมคันยาวให้ผมผมรับไว้พร้อมกับยิ้มให้ก่อนที่จะก้าวขึ้นรถโดยสารสาธารณะ ผมเดินขึ้นไปนั่งแถวกลางชิดหน้าต่างพร้อมกับโบกมือลาหมูหวานผ่านกระจกรถ   ผมนั่งเหม่ออกไปนอกหน้าต่าง   ในขนาดเดียวกันเสียงสายฝนที่เกิดจากเม็ดฝนตกกระทบกับหน้าต่างรถโดยสารสาธารณะที่มีหมายเลขรถและบ่งบอกว่ารถคันนี้จะวิ่งไปเส้นทางไหน  รถโดยสารสาธารณะที่กำลังเคลือนตัวไปบนถนนที่ในขณะนี้เต็มไปด้วยความเปียกแฉะที่เกิดมาจากฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาและคาดว่าจะตกหนักเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ   ผู้โดยสารที่ใช้บริการในเวลาสามทุ่มครึ่งดูบางตา  จนรถโดยสารสาธารณะได้ขับเบี่ยงซ้ายเปลี่ยนเลนส์เพื่อเข้าจอดเทียบป้ายรถเมล์ประตูอัตโนมัติถูกเปิดออกให้เห็นก้อนหินก้าวเท้าเดินลงจากรถโดยสารสาธารณะพร้อมกับในมือถือร่มที่หมูหวานให้ไว้ก่อนหน้านี้  แปะๆ  แปะๆ  แปะๆ!!  เสียงเม็ดฝนตกลงกระทบกับร่มสีส้มที่ฝนเริ่มค่อยซาลงบ้างแล้ว

        ก้อนหินเดินตามทางเท้ามาเรื่อยๆจนถึงทางเข้าหมู่บ้าน  ในระหว่างที่เดินก้อนหินกับเดินครุ่นคิดเ๱ื่๵๹อะไรบ้างอย่างแต่แล้วจู่ๆสายตาของก้อนหินเหลือบมองไปข้างหน้าก็ต้องชะงัก  หยุดเดินเมื่อเห็นเงาใครบางคนที่อยู่ในมุมมืดค่อยๆเดินออกจากมุมมืดให้เห็นใบหน้าซึ่งเป็๲คนที่เขากำลังคิดอยู่    ทำให้ก้อนหินก้าวเท้าไม่ออก

ก้อนหิน : มึงมาทำไรตรงมืดๆ ว่ะ!! กู๻๠ใ๽หมด

ลาเต้ : กูรอมึงไง

ก้อนหิน : รอกูทำไม   ดูมึงดิเปียกหมดแล้ว

ลาเต้ : เปียกก็ช่างกูเถอะ!! กูโกรธมึงอยู่น่ะ

ก้อนหิน : ช่างได้ไง  เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก เอ่อออ  มึงคือกูขอโทษจริงๆน่ะ  ที่กูบอกเ๱ื่๵๹ที่กูจะไม่เรียนต่อที่อื่นอ่ะ

ลาเต้ : อืม

ก้อนหิน : ทำไมมึงลุกออกจากโต๊ะไปแบบนั้นว่ะ 

ลาเต้ : ไม่รู้ดิ  กูแค่โกรธมึงอ่ะ  ที่มึงไม่คิดจะบอกอะไรพวกกูเลยมึงจะไปมึงก็คิดจะไปแบบไม่ลาเลยหรอว่ะ มึงคิดไรอยู่ว่ะ

ก้อนหิน : กูไม่รู้ว่ะ  กูแค่รู้สึกว่าไปแบบเงียบๆไม่อกไรก็ดีน่ะ เพราะสุดท้ายเดี๋ยวก็คงนัดเจอกัน

ลาเต้ : มึงแม่งโคตรใจร้ายเลย

ก้อนหิน : กูขอโทษ

ลาเต้ : กูต่อยมึงได้ไหม

ก้อนหิน : ต่อยเลยหรอ!!

ลาเต้ : เอ่อ!! กูยังไม่หายโกรธว่ะ กูอยากต่อยมึง

ก้อนหิน : มึงต่อยเจ็บไหมว่ะ  ถ้ามึงต่อยเจ็บกูไม่ให้ต่อยน่ะ

ลาเต้ : สรุปมึงจะให้ต่อยไหม  

ก้อนหิน : กูไม่ให้ต่อยได้ไหม กูกลัวเจ็บ

ลาเต้ : มึงนิน่ะ

ก้อนหิน : แล้วมาทำไมเนี่ยสรุปแล้ว

ลาเต้ : จะมาเคียร์กับมึงนิล่ะ

ก้อนหิน : กูก็ขอโทษไปแล้วไงมึง นี่มึงจะต่อยกูจริงๆหรอ

ลาเต้ : กูไม่กล้าต่อยมึงหรอก

ก้อนหิน : มึงไม่หายโกรธกูหรอ

ลาเต้ : หายแล้ว กูถึงมาหานี้ไง

ก้อนหิน : มึงมาถูกได้ไงเนี่ย

ลาเต้ : กูมาส่งมึงรอบเดียวกูก็จำได้แล้ว

ก้อนหิน : หืมมม  สรุปมึงมาหาแค่นี้ใช่ไหม

ลาเต้ : แล้วนี้!! มึงจะย้ายไปเรียนที่ไหน

ก้อนหิน : โรงเรียนการอาชีพเอกชัยนานาชาติเทคโนโลยี

ลาเต้ : โหว่!!!  ยังงี้ก็ต้องไปสอบใหม่อ่ะดิ

ก้อนหิน : อืม

ลาเต้ : ยังงี้ก็เสียเวลาเลยน่ะ ต้องรอสอบอีก

ก้อนหิน : ใช่ มันเสียเวลาจริงๆนั้นล่ะ แต่ทำไงได้ 

ลาเต้ : ทำไมว่ะ เขาบังคับมึงหรอ

ก้อนหิน : อืม เขาคงหวังดีกับกูล่ะ  เขาเป็๞ผู้ใหญ่ด้วย

ลาเต้ : จะเป็๞ผู้ใหญ่ยังไงก็ต้องให้มึงเลือกทางเดินของมึงดิ  นี้ชีวิตมึงน่ะเว้ย

ก้อนหิน : ช่างเถอะมึง กูไม่อยากพูดเ๹ื่๪๫นี้แล้ว

ลาเต้ : เอ่อยังไงมึงก็สู้ๆน่ะมึง มีไรก็บอกอยากให้ช่วยไรบอกกูได้เสมอ มึงหันมาก็เจอพวกกูตลอด ใครหาเ๹ื่๪๫มึงแค่โทรมาเดี๋ยวกูยกพวกไปรุมให้

ก้อนหิน : เอ่อ!! ขอบใจ แต่เ๹ื่๪๫รุมอ่ะพอเลยๆ

ลาเต้ : เอ่อมึง!!

ก้อนหิน : มีไร

ลาเต้ : กูขอถามอะไรหน่อยสิ

ก้อนหิน : อืม ถามไรอ่ะ

ลาเต้ : มึงชอบใครอยู่ว่ะ

ผมชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามที่ลาเต้ถาม  ลึกๆผมอยากตามว่าผมชอบมันแต่ผมไม่กล้าที่จะเอ่ยออกไป  ผมกลัวว่ามันไม่ได้คิดเหมือนผม ผมมองคนตรงหน้าก่อนที่จะตอบออกไป เพราะวันนี้หมูหวานก็ถามผม ผมรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก

ก้อนหิน : กูไม่ได้ชอบใคร

ลาเต้ : หรอว่ะ!!

ก้อนหิน : เอ่อดิ!! กูจะไปชอบใครว่ะ

ลาเต้ : แล้วมึงคิดยังไงกับหมูหวานว่ะ

ก้อนหิน : ก็เพื่อนไง

ลาเต้ : มึงคิดกับหมูหวานแค่เพื่อนจริงหรอว่ะ  มึงไม่รู้สึกหวั่นไหวบ้างหรอว่ะ

ผมรู้สึกชะงักกับคำพูดของลาเต้เพราะลึกผมก็รู้สึกหวั่นไหวกับหมูหวานที่ดีกับผม

ก้อนหิน : ไม่รู้สึก หมูหวานมันมีแฟนแล้ว กูจะไปชอบได้ไง อีกอย่างกูเป็๲ผู้ชาย

ลาเต้ : ผู้ชายแล้วไง ถ้าหมูหวานไม่มีแฟนมึงจะชอบมันไหม

ก้อนหิน : มึงจะถามทำไมว่ะ

ลาเต้ : กูก็แค่อยากรู้

ก้อนหิน : มึงก็รู้แล้วนี้ไง  มึงก็รู้ว่าหมูหวานมันมีแฟนแล้ว กูไม่ได้คิดอะไรกับมันทั้งนั้น แต่กูไม่รู้หรอกใครแฟนมัน

ลาเต้ : แล้วมึงไม่อยากรู้หรอว่าใครแฟนมัน

ก้อนหิน : อยากสิ  ทำไมมึงรู้หรอ

ลาเต้ : ใช่  

ก้อนหิน : ใครว่ะ

ลาเต้ : มึงรู้อะไรไหม  ก่อนหน้านี้กูเคยชอบมึงด้วยน่ะ  กูยังจำได้เลยตอนที่กูเจอมึงครั้งแรกที่โรงอาหาร  กูชอบมึง๻ั้๹แ๻่ตอนนั้นเลยน่ะเว้ย!!  ชอบมึง๻ั้๹แ๻่ครั้งแรกที่เจอ  มึงรู้อะไรไหม กูอ่ะพยายามอยู่ใกล้ๆมึงมาตลอดเลยน่ะ  แต่กูรู้สึกว่ามึงคงไม่มีทางหันมามองกูหรอก  มึงรู้อะไรไหมกูเคยพยายามกันมึงออกจากกอดหมอนกับหมูหวานด้วยน่ะกูหวงมึง  แต่กูรู้ว่ากูไม่มีสิทธิ์ กูพยายามตัดใจจากมึงยิ่งกูอยู่ใกล้มึงมากแค่ไหนกูยิ่งตัดใจไม่ได้สักที และมึงรู้อะไรไหม ตอนนั้นกูเสียใจมากเลยน่ะเว้ย!! กูแบบโคตรเจ็บอ่ะ

        ผมฟังที่ลาเต้พูดแค่ผมได้ยินมันบอกว่ามันชอบผมใจผมก็สั่นพองโต ตอนนั้นผมรู้สึกดีมากที่มันกับผมก็คิดเหมือนกันรู้สึกเหมือนกับผม

ก้อนหิน : แล้วตอนนี้ล่ะมึงยังชอบกูอยู่ไหม

ลาเต้ : มันก็มีแวบๆบ้างแต่ก็ไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน เพราะตอนนี้กูคบกับหมูหวานอยู่

ก้อนหิน : ห่ะ!!  มึงว่าไงน่ะ

ลาเต้ : กูคบกับหมูหวาน กูเป็๲แฟนมันเอง มึงเป็๲คนแรกที่รู้เลยน่ะ

ก้อนหิน : อ่อ เอ่อ กูดีใจด้วยน่ะ

ลาเต้ : มึงรู้ไหม กูโคตรกลัวมึงเลย

ก้อนหิน : กลัวอะไรว่ะ

ลาเต้ : กลัวว่ามึงจะชอบหมูหวาน  กูกลัวเสียมึงกับหมูหวาน

ก้อนหิน : มึงไม่ต้องกลัวหรอก สบายใจได้กูไม่ได้ชอบหมูหวาน

ลาเต้ : กูโล่งใจล่ะ  

ก้อนหิน : ก็ดีแล้ว มีแค่นี้ใช่มึง

ลาเต้ : อืม กูมีแค่นี้ล่ะ  ดึกล่ะมึงไปเถอะ

ก้อนหิน : อืม มึงเอาร่มไหม ฝนมันยังตกปอยๆอยู่เลยเดี๋ยวมึงไม่สบาย

ลาเต้ : ไม่เป็๞ไร  มึงกางร่มเข้าบ้านเถอะ กูไปล่ะโชคดี

ก้อนหิน : อืม โชคดีมึง

ผมยืนดูลาเต้เดินจากไปจนลิปสายตา  มันรู้สึกเจ็บมากเลยในตอนนี้เหมือนผมรู้สึกไปแล้วว่าผมต้องได้คบกับลาเต้แน่ๆ  แต่สุดท้ายผมก็ไม่ได้คบได้แต่ยินดีให้กับเพื่อนทั้งสอง  ผมนี้โคตรคิดไปเองเลย  ผมคิดอยู่สักพักก่อนเดินหันหลังเพื่อมุ่งไปบ้านของผม   แปะ!!     แปะ!!    แปะ!!    แปะ!!  จากฝนที่ซาลงจู่ก็ตกหนักขึ้นอีกครั้งเหมือนมันรู้ว่าข้างไหนผมมันเจ็บมาก  ผมเดินฝ่าสายฝนที่โปรยลงมากระทบกับร่มสีส้ม  ผมในตอนนี้เหมือนกำลังร้องไห้แข่งกับสายฝนที่ตกลงมา