EP : 23 ปะทะกับชายชุดดำอีกครั้ง
“รีบไปจากที่นี่กันเถอะ พวกหมาป่าเพลิงอัคคีมันกำลังล้อมเราแล้ว” หมิงเจียเจียเอ่ยบอก เพราะตอนนี้ฝูงหมาป่ากำลังล้อมพวกเธอเอาไว้จริงๆ
หมิงจี้หนานหันไปมองรอบตัวที่ตอนนี้พวกหมาป่าเพลิงอัคคีล้อมพวกนางเอาไว้จริงๆ เลยได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะพยุงพี่สาวของนางออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจจะล่าสัตว์อสูรต่ออีกแล้วเพราะเป็นห่วงพี่สาวของนางที่ถูกงูพิษกัด
“ปลอดภัยแล้ว” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกก่อนจะสลายโล่ดินให้กบลูกหมาป่าเพลิงอัคคีแล้วก็จากไปทันที
“ใกล้หมดเวลาแล้วข้าสองคนจะไปล่าสัตว์อสูรต่อ เจ้าก็ดูแลพี่สาวของเจ้าไปแล้วกัน” สองสาวพากันตัดสินใจจะทิ้งคนป่วยไปเพื่อไปล่าสัตว์อสูรต่อ เพราะไม่อยากจะแพ้
“เจ้า! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!” หมิงจี้หนานร้องบอกทั้งสองที่ไปโดยไม่หันกลับมามองนางเลยสักนิดเดียว
“ดูท่านางจะไม่ไหวแล้วนะ” หมิงเจียเจียๆ ยืนมองก่อนจะร้องบอกหมิงจี้หนานที่กำลังหัวเสียเมื่อถูกทิ้งเอาไว้กับพี่สาวของตัวในเวลาแบบนี้
“แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรเล่า! ” หมิงจี้หนานตะคอกหมิงเจียเจียเพราะตอนนี้นางคิดอะไรไม่ออกเลย
“ง่ายนิดเดียวถ้าเวลาได้รับบาดเจ็บก็แค่ฉีกกระดาษที่เขาให้ก่อนหน้านี้มาก็สิ้นเรื่อง” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร คนที่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้นถึงจะสามารถออกจากการแข่งโดยฉีกกระดาษที่กรรมการให้เอาไว้ในตอนที่ก่อนจะเริ่มการแข่ง
“แล้วทำไมเจ้าไม่บอกข้า” หมิงจี้หนานตะคอกหมิงเจียเจียอีกครั้ง ก่อนจะค้นหากระดาษที่เหลือที่เขียนว่าออกจากการแข่งจากนั้นก็ทำการฉีกกระดาษสีเหลืองของพี่สาวของนางทันที ไม่นานร่างของพี่สาวของนางก็หายไปทันที
“เจ้าไม่ยอมถามเองนี้” หมิงเจียเจียบอกพร้อมกับยักไหล่ไปด้วย แล้วก็เดินจากไปทันที โดยไม่สนใจหมิงจี้หนานที่ตะโกนตามหลังเธอมา
พรึบ!
“วิหคเพลิงอัคคี” หมิงเจียเจียเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเจอสัตว์อสูรมาโผล่อยู่ตรงหน้าของเธอ แถมยังระดับเซียนอีกด้วยเจริญยิ่งนัก
“มันต้องการทำพันธสัญญากับเจ้า” ยิวฉี่เอ่ยบอกทันทีเมื่อเขารับรู้สิ่งที่วิหคเพลิงอัคคีต้องการจะทำ
“จริงรึ! ” หมิงเจียเจียเอ่ยถามอย่างตกใจปนดีใจที่สัตว์อสูรระดับนี้อยากทำพันธสัญญากับเธอ วันนี้เธอได้สัตว์อสูรมาทำพันธสัญญาด้วยตั้งสองตัวเลยนะ โชคดีจริงๆ
“รีบทำเถอะน่าเจ้านายใกล้หมดเวลาแล้วนะ” ยิวฉี่ร้องบอกเมื่อหมิงเจียเจียยังชักช้าอยู่เดี๋ยวก็ไม่ทันการพอดี
“ก็ได้ข้าตกลง” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกไม่นานแสงที่แสงก็พุ่งเข้ามาที่หน้าผากของเธอก่อนจะหายไป พร้อมกับวิหคเพลิงอัคคี
“ยิวฉี่เจ้าเป็นมังกรประเภทใด” หมิงเจียเจียเอ่ยถามอย่างข้องใจ
“ตัวผู้” ยิวฉี่เอ่ยตอบ
“ไม่ใช่ๆ ข้าไม่หมายความว่าแบบนั้นข้าหมายความว่าเจ้านะเป็นมังกรธาตุชนิดใดต่างหาก” หมิงเจียเจียแก้ต่างก่อนจะเดินไปเรื่อยๆ เพื่อเจอของดีในป่านี้อีก
“ธาตุทอง” ยิวฉี่ตอบก่อนจะนิ่งเงียบไป ซึ่งเธอก็ไม่ได้ถามอะไรอีกฝ่ายกริชในมือของเธอก็เคลื่อนไหวทันทีพร้อมกับร่างกายของเธอที่เคลื่อนไหวไปด้วย
เคล้ง!
“เจ้ารู้ได้อย่างไร” ชายชุดดำเอ่ยถามทันทีเมื่อตัวเองถูกพบตัว ทั้งที่เขาซ่อนตัวอยู่แท้ๆ
“จุ๊ๆ อย่างเสียงดังไป” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกแม้อีกฝ่ายจะมีระดับสูงกว่าตัวเองมาก แต่เพราะว่ามีกริชคู่อยู่ในมือ ชายชุดดำคนนี้ก็ไม่สามารถสู้เธอได้อย่างแน่นอน
“บอกตัวเองดีกว่าพระชายา” ชายชุดดำร้องบอก ก่อนจะกระแทกฝ่ามือเพื่อผลักหมิงเจียเจียออกไป
หมิงเจียเจียเห็นแบบนั้นก็เลยยกเท้าขึ้นไปถีบหน้าท้องของอีกฝ่ายอย่างแรงเพื่อดันตัวเองออกไปก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะถึงตัวของเธอ
“ใครส่งเจ้ามาล่ะ ตระกูลของข้าหรือว่าฮองเฮา” หมิงเจียเจียถามอีกฝ่ายเพราะรู้ว่าตัวเองมีศัตรูอยู่สองฝั่งที่อยากจะฆ่าเธอให้ตาย ส่วนคนอื่นอาจจะแค่กลั่นแกล้งให้เธออับอายเพียงเท่านั้นไม่ได้ร้ายแรงมาก
“คนตายไม่จำเป็นต้องรู้” ชายชุดดำตอบก่อนจะเคลื่อนกายเข้าหาหมิงเจียเจียทันทีอย่างรวดเร็ว สมกับเป็นนักฆ่าระดับจักรพรรดิ
“อย่างนั้นหรือ” หมิงเจียเจียตอบอีกฝ่ายก่อนจะหลบจากการโจมตีของอีกฝ่ายก่อนจะหมุนตัวกลางอาการพลางตวัดกริชเสียบเข้าที่หลังของชายชุดทำอย่างรวดเร็ว
“อึก!” ชายชุดดำทำหน้าเจ็บปวดทันทีเมื่อถูกกริชเสียบเข้าที่กลางหลังของตัวเอง ทำไมมันเจ็บปวดทรมานขนาดนี้ กริชนั้นไม่ธรรมดาแน่ๆ
“เจ็บปวดมากสินะ กริชของข้านะมันพิเศษ รู้หรือไม่ว่ามันคือกริชต้องสาป หากเจ้าไม่อยากตายอย่างทรมานละก็บอกข้ามา…ว่ามันเป็นใคร” หมิงเจียเจียถามพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายก่อนจะเตะดาบของชายชุดดาบไปไกลๆ ไล่กริชไปตามลำคอของอีกฝ่ายเล่น
“อึก! ข้าไม่บอก” ชายชุดดำร้องบอกทั้งที่ในใจก็กลัวตาย นางทำได้อย่างไรกันทั้งที่ระดับจิตขั้นเจ็ดเพียงเท่านั้นไม่น่าจะทำได้ขนาดนี้
“กริชของข้านั้นชอบดื่มเลือดที่สุด” หมิงเจียเจียบอกพลางกดปลายกริชลงกับลำคอของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ
“อึก! แค่กๆ ข้า…ข้อยอมแล้ว”
“ว่ามาสิ” หมิงเจียเจียยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมจำนนต่อเธอแล้ว
ใครเป็นคนส่งนักฆ่ามาน่า