ไลฟ์สดเกมสยอง : ความสวยของฉันคือบัฟระดับเอส!

บทที่ 13 น้องหมาของพี่สาว

"จริงเหรอ?"

อวี้เจียวแต่เดิมเชื่อคำพูดของริสเตอร์อย่างสนิทใจ แต่พอได้ยินเขาบอกว่าหมอกดำนั่นเป็๲สิ่งที่ไอเซอร์ปล่อยออกมา เธอก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัย

เธอจำได้ว่า หมอกดำนั่น มันเป็๲สิ่งที่ริสเตอร์ส่งมาไล่ล่าพวกเธอหลังจากที่เธอกับเหลียงเหว่ยแอบฟังการสนทนาของพวกเขา

อีกทั้งจิตสังหารที่หมอกดำนั้นแผ่ออกมาในตอนนั้น เมื่อหวนนึกถึงตอนนี้ก็ยังทำให้เธอตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

แต่ริสเตอร์กลับบอกว่า...

ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งสติ มือหนาที่อบอุ่นก็เชยคางของเธอขึ้น ของเธออย่างเบามือ

 นิ้วมือที่มีรอยสากลูบผ่านขอบตาที่แดงระเรื่อของเธออย่างนุ่มนวล

"ใช่ หมอกดำพวกนั้นทั้งหมดคืออาวุธของปีศาจ ตอนนั้นเขากำลังจะลงมือกับท่าน"

น้ำเสียงที่เดิมทีควรจะทำให้รู้สึกสบายใจ ในวินาทีนี้กลับดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ละเอียดอ่อน จนทำให้อวี้เจียวรู้สึกหวาดกลัวและหนาวสั่นขึ้นมา

เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังริสเตอร์ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ชายหนุ่มสังเกตเห็นสายตาที่สำรวจของเธอ จึงขยับมุมปากเผยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและสดใสเหมือนกับตอนที่เจอกันครั้งแรก 

หากเป็๲ก่อนหน้านี้ เธอคงจะส่งรอยยิ้มที่สดใสกลับไปเช่นกัน แต่ตอนนี้... เธอกลับรู้สึกเพียงความเย็นวาบที่แผ่นหลัง

"งั้น... ขอบคุณนะ"

อวี้เจียวพูดประโยคนี้ออกมาอย่างยากลำบาก ในใจอยากให้เขารีบจากไปเสียที

แต่ริสเตอร์กลับไม่ทันสังเกตเห็นความคิดในใจเธอ ไม่เพียงแต่ไม่จากไป แต่ยังขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้น

"ราชินี ท่านจะไม่ให้รางวัลอะไรผมบ้างหรือ?"

"รางวัล?"

อวี้เจียวมองเขาด้วยความตกตะลึง ดวงตาใสบริสุทธิ์เต็มไปด้วยความสับสน

ใบหน้าที่ประณีตสมบูรณ์แบบที่แสดงท่าทางไร้เดียงสาและมึนงงเช่นนี้ สร้างบรรยากาศที่ดูแปลกประหลาดแต่กลับลงตัวอย่างประหลาด

ริสเตอร์ใช้ปลายลิ้นดันโคนฟันที่รู้สึกคันอย่างแ๲๤เ๲ี๾๲ เขาค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้จนอวี้เจียวถอยไปพิงกับพนักพิงนุ่ม ๆ ของโซฟา

"ราชินี กอดผมหน่อยเถอะ ผมเหนื่อยมาก"

เขาพูดพลางแสดงสีหน้าเหนื่อยล้า

"ผมจำได้ว่า ตอนที่ผมยังเล็ก ท่านพ่อพาผมมาที่อาณาจักรนี้ ท่านยังพาผมไปเล่นด้วยอยู่เลย"

“นึกไม่ถึงว่าตอนนี้ท่านกำลังจะเข้าพิธีอภิเษกกับองค์๱า๰า และกำลังจะกลายเป็๲ราชินีองค์ใหม่”

อวี้เจียวเบิกตากว้างมองเขา นิ่งงันไปครู่ใหญ่โดยที่ยังตั้งตัวไม่ทัน

ข้อมูลในคำพูดเหล่านี้มากเกินไป ที่แท้เธอยังไม่ได้เป็๲ราชินีเลย แถมยังไม่ได้รับตำแหน่งอย่างเป็๲ทางการด้วยซ้ำ

นั่นก็หมายความว่า... สถานการณ์ของเธอตอนนี้ก็เหมือนในเ๱ื่๵๹ราว เธอเป็๲แม่เลี้ยงของสโนว์ไวท์

อวี้เจียวคิดอย่างงุนงง แต่กลับมองข้ามจุดสำคัญที่สุดในคำพูดของริสเตอร์เมื่อครู่

"ราชินีหรือผมควรเรียกท่านว่า... พี่สาวดีครับ"

ในขณะที่เธอกำลังเหม่อลอย ชายหนุ่มก็ได้คุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงกลางระหว่างเรียวขาที่แยกออกของอวี้เจียวบนพื้นห้อง โดยวางศีรษะโต ๆ ไว้ตรงหน้าเธอ

กลิ่นฮอร์โมนอ่อน ๆ ของชายวัยฉกรรจ์ล้อมรอบอวี้เจียวไว้เกือบสมบูรณ์

ยังไม่ทันที่เธอจะปฏิกิริยาตอบโต้ ศีรษะนั้นก็ซุกลงที่ซอกคอของเธอเสียแล้ว

"อืม คุณ... ไปให้พ้น..."

อวี้เจียวรู้สึกตื่นตระหนก เธอ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงริมฝีปากร้อนผ่าวและสันจมูกที่โด่งสูงกดลงบนลำคอด้านข้างอันนุ่มนิ่มของเธอ

เธอใช้มือเล็ก ๆ ดันศีรษะของเขาไว้ พยายามจะผลักศีรษะที่มีเส้นผมยุ่งเหยิงนั้นออกไป แต่กลับไม่มีแรงพอ

"อย่าผลักผมออกไปเลย พี่สาว"

เสียงของริสเตอร์กลายเป็๲เสียงที่ออดอ้อนไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ฟังดูเหมือนว่าเขากำลังงอแง

อวี้เจียวผลักเขาไม่ออกอยู่เป็๲เวลานาน จนตัวเองเริ่มหอบเหนื่อย ทำได้เพียงใช้มือดันหัวเขาไว้ 

“อย่ามาถูไถฉันนะ”

แต่ใครจะรู้ว่าการกระทำของเธอนี้ กลับทำให้ริสเตอร์รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

ชายหนุ่มยกใบหน้าออกจากไหล่ของเธอด้วยความขุ่นเคือง 

ในตอนนี้ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกำลังจ้องมองเธออยู่ ภายในนั้นดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความคับของใจ

อวี้เจียวถูกสายตาอันร้อนแรงทิ่มแทงจนทนไม่ไหว จึงยื่นมือไปผลักเขาอีกรอบ

"ไปให้พ้น ออกไปนะ!"

มือของเธอผลักไปที่ใบหน้าครึ่งล่างของริสเตอร์โดยไม่ได้ตั้งใจ 

ยังไม่ทันที่เธอจะรู้ตัว เธอก็รู้สึกว่าฝ่ามือ๼ั๬๶ั๼เข้ากับกลีบปากนุ่ม ๆ 

ท่าทางของเธอแข็งทื่อไปทันที อวี้เจียวยังไม่ทันจะชักมือกลับ ก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่เปียกชื้นและนุ่มนิ่มเลียเบา ๆ ที่กลางฝ่ามือของเธอ

มันทั้งเปียกและนุ่ม

"......"

สีหน้าเธอแข็งค้างไปทันที

อวี้เจียวมองดูริสเตอร์อย่างไม่อยากจะเชื่อ วินาทีต่อมาเธอก็รีบดึงมือกลับทันที

"คุณ... คุณเป็๲หมาเหรอ?"

ชายหนุ่มยิ้มให้เธอ ตอนนี้เขายังใช้ปลายลิ้นเลียที่มุมปากของเขา ดูมีเสน่ห์ชวนหลงใหลแบบชายหนุ่มที่โตเต็มวัย

อวี้เจียวรู้สึกว่าในใจของเธอกำลังสับสนวุ่นวายอย่างมาก เธอไม่กล้าที่จะสบตาของเขาอีก

"คุณออกไปเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ออกไปฉันกำลังจะโกรธแล้วนะ!"

ครั้งนี้ ริสเตอร์ไม่ได้ทำอะไรอื่นอีก เขาลุกขึ้นอย่างว่าง่าย แล้วหมุนตัวเดินไปที่ประตู

แต่ในตอนที่เขาเอื้อมมือไปจับลูกบิด เขาก็หยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน จากนั้นหันศีรษะกลับมาพูดว่า

"พี่สาว อยู่ให้ห่างจากไอเซอร์หน่อย เขาไม่ใช่คนดีอะไรหรอก"

"ไม่ต้องมายุ่ง!"

อวี้เจียวไม่มีความตั้งใจที่จะสนใจเขาอีกต่อไป ตอนนี้หางตาของเธอเริ่มแดงก่ำด้วยความโมโห

เธอเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่บนโต๊ะมาเช็ดฝ่ามืออย่างแรง

แม้ว่าเธอจะเช็ดจนสะอาดแล้ว แต่ความรู้สึกแปลก ๆ นั้นกลับยังคงหลงเหลืออยู่ราวกับไม่ยอมจางหายไป

เธอก้มหน้าเช็ดมืออย่างตั้งอกตั้งใจ จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่า ริสเตอร์เมื่อเห็นสีหน้าที่ขมวดคิ้วของเธอแล้ว เขาก็แสดงสีหน้าที่ไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม สุดท้ายชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เพียงแต่ทิ้งประโยคนี้ไว้ก่อนที่จะปิดประตู

"ตอนท่านยังเด็ก ท่านชอบให้ผมกัดนิ้วมือของท่านมากเลยนะ แถมยังชมว่าผมน่ารักอีกด้วย"

พอได้ยินคำพูดนี้ ใบหูของอวี้เจียวที่นั่งอยู่บนโซฟาก็แดงขึ้นในทันที

เธอเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูด้วยสายตาที่ดุเล็กน้อย แต่คนที่พูดก็มีไหวพริบ เขาชิงปิดประตูห้องไปเสียก่อนแล้ว

อวี้เจียวโกรธมาก ตอนนี้เธอได้แต่ถูทิชชู่บนฝ่ามือขาวนวลของเธออย่างแรง

006 ฟังเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดจบแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่ได้พูดอะไรเลย

ตอนนี้เห็นว่าโฮสต์ยังคงดูโกรธอยู่ เขาจึงค่อย ๆ เอ่ยปากขึ้น

[โฮสต์ครับ เช็ดสะอาดแล้วครับ]

"......"

อวี้เจียวแสดงความไม่พอใจเล็กน้อยพลางเปล่งเสียงฮึดฮัด แล้วทิ้งกระดาษทิชชู่ลงบนโต๊ะ

"เมื่อกี้ฉันยังคิดว่าเขาเป็๲คนดีซะอีก..."

006 ได้แต่ถอนหายใจ [ทั้ง NPC และบอสในดันเจี้ยนนั้นไว้ใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ]

เมื่อเห็นอวี้เจียวยังคงไม่พอใจ 006 จึงต้องพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ

[โฮสต์เริ่มวิเคราะห์รายละเอียดของดันเจี้ยนได้แล้วครับ เมื่อกี้ริสเตอร์เปิดเผยข้อมูลออกมาหลายอย่างเลย]

เมื่อได้ยินแบบนั้น อวี้เจียวจึงเริ่มรู้สึกตัว

"จริงด้วยค่ะ ทั้ง ๆ ที่เขาเป็๲คนปล่อยหมอกดำนั่นเองแท้ ๆ แต่ทำไมถึงโยนความผิดไปให้ไอเซอร์ล่ะ?"

006 ไม่ได้พูดอะไร ให้เวลาเธอคิดด้วยตัวเอง

ในขณะที่อวี้เจียวกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก คอมเมนต์ในแชตก็เริ่มสนทนากันแล้ว

[ภรรยาช่างซื่อ ๆ น่ารักจัง ชอบมากเลย]

[ถ้าผมได้เจอภรรยาในดันเจี้ยนก็คงดี น่าเสียดายที่ผมผ่านด่านมือใหม่มาแล้ว]

[มีแค่ผมคนเดียวหรือเปล่าที่รู้สึกว่า NPC คนเมื่อกี้ดูแปลก ๆ ตั้งใจเบียดเข้าไปในอ้อมกอดของภรรยา นี่จะทำอะไรกันแน่?]

[+1 ที่แท้ก็ไม่ใช่แค่ผมที่รู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล]

เมื่อเห็นว่าคอมเมนต์เริ่มจะเบี่ยงเบนไปทางเ๱ื่๵๹ติดเรท 006 จึงปิดหน้าต่างแชตอย่างทันท่วงที แล้วเร่งให้อวี้เจียวไปล้างหน้าล้างตา