ท่าทางของเถ้าแก่ล้วนอยู่ในสายตาของหานโม่ทั้งหมด นางหัวเราะเย้ยหยันอยู่ในใจ แต่บนใบหน้ากลับสงบนิ่ง "เถ้าแก่ ท่านช่างมีความรู้ยิ่ง"
เมื่อได้ยินคำพูดเยินยอของหานโม่ แววตาประหลาดใจของเถ้าแก่ก็ค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสายตาประเมินและพิจารณาอย่างละเอียด
“แม่นางท่านนี้ เซียนหลิงเฉ่าไม่ใช่ของมีค่ามากมายอันใด ข้าเป็เ้าของร้านขายยาย่อมรู้ดี”
เสียงหัวเราะเย้ยหยันภายในใจของหานโม่ยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม "งั้นเถ้าแก่สามารถให้ราคาเซียนหลิงเฉ่าเหล่านี้แก่ข้าได้เท่าไหร่หรือ?"
แม้ว่าภายในของหานโม่จะเป็ผู้ใหญ่แล้ว แต่ตอนนี้ร่างกายของนางเพิ่งจะมีอายุเพียงสิบกว่าปีเท่านั้น และก่อนหน้านี้ตอนที่โคจรลิขิต์ก็ได้ชะล้างสิ่งสกปรกต่างๆ ในร่างกายออกไปจนหมด ถึงแม้ว่าป่าไร้ิญญาในทุกวันนี้จะค่อนข้างขาดแคลนไปเสียหน่อย แต่กลับเป็บ้านของแม่นางน้อยผู้งดงามและปราดเปรียว
เถ้าแก่เองก็เป็อีกผู้หนึ่งที่รอบรู้และมีประสบการณ์มากมาย เมื่อมองดูการแต่งกายของหานโม่ก็รู้ได้ว่านางไม่ได้มาจากตระกูลที่ร่ำรวย ดังนั้นจึงเปิดปากพูดอย่างไม่กังวลสิ่งใดอีก “แม่นางน้อย ข้าจะบอกความจริงให้นะ เซียนหลิงเฉ่าในร้านนี้นั้นล้วนเป็ข้าที่ไปเก็บมาด้วยตัวเอง และเซียนหลิงเฉ่าพวกนี้ของเ้าข้าให้ราคาสูงสุดอยู่ที่สิบเหรียญ”
ประกายเย็นวาบปรากฏขึ้นในดวงตาของหานโม่ มุมปากสวยก็บิดโค้งเป็รอยยิ้มจางๆ “สิบเหรียญหรือ?”
เถ้าแก่ไม่ได้สังเกตถึงประกายเย็นวาบในดวงตาของหานโม่ เมื่อเห็นนางแย้มยิ้มออกมาก็คิดว่านางเป็เพียงเด็กไร้เดียงสาที่ไม่มีประสบการณ์ผู้หนึ่งเท่านั้น ซึ่งถูกล่อลวงได้ด้วยเหรียญเงินเพียงสิบเหรียญ ทันใดนั้นเขาก็แย้มยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ยิ่งกว่าเดิม “ใช่แล้วแม่นางน้อย นี่ข้ารู้กับเ้าเพียงสองคนเท่านั้นนะ หากเป็ผู้อื่นข้าไม่ให้ราคาสูงขนาดนี้หรอก "
หานโม่มองดูเถ้าแก่ที่กำลังยกยอตัวเอง ในที่สุดนางก็ไม่สามารถทนมองดูได้อย่างเงียบๆ อีกต่อไป มือเรียวข้างหนึ่งขยับยื่นออกไปแล้วเก็บเซียนหลิงเฉ่าทั้งหมดคืนกลับมา
เถ้าแก่ร้านชะงักไปครู่หนึ่งและพูดอย่างไม่พอใจว่า “นี่เ้ากำลังทำอะไร?”
"หากสมุนไพรตัวนี้เก็บได้ง่ายดายเช่นนั้น งั้นคงต้องเชิญเถ้าแก่ไปเก็บด้วยตัวท่านเองแล้ว"
“เฮ้ เ้า นังหนูนี้ ทำไมเ้าถึงพูดเยี่ยงนี้?” เถ้าแก่พลันตระหนักได้ทันทีว่าหานโม่ไม่อาจหลอกได้ง่ายดายนัก ทันใดนั้นบนใบหน้าพลันปรากฏร่องรอยความอับอายขึ้นมาเล็กน้อย ตัวเขาเองก็ไม่ใช่พ่อค้าที่น่านับถืออะไร ดังนั้นจึงได้แต่ตอบโต้อย่างรวดเร็วโดยการชี้นิ้วไปที่หานโม่แล้วด่าทอ "ข้าอุตส่าห์ลดตัวลงมาทำการค้ากับเ้า ให้ราคาสูงแก่เ้าแต่เ้าก็ยังไม่รู้สึกขอบคุณ นังหนูนี้ เ้าไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาหรือ?"
ดวงตาของหานโม่เย็นะเื เดิมทีนางยังอยากจะรักษาหน้าเถ้าแก่ไว้อยู่ แต่ตอนนี้นางโกรธเข้าแล้ว
“งั้นหรือ? หากข้าให้ท่านสิบเหรียญ ท่านจะขายเซียนหลิงเฉ่ามากมายที่อยู่ในร้านนี้ให้แก่ข้าได้หรือไม่?”
"นี่..." คำพูดของหานโม่ทำให้เถ้าแก่ถึงกับพูดไม่ออก
เมื่อหานโม่เห็นท่าทางแบบนั้นของเถ้าแก่ก็พลันหัวเราะออกมาด้วยความเย้ยหยัน “เถ้าแก่ ขนาดตัวท่านยังไม่เต็มใจที่จะขายในราคานี้ แต่ท่านกลับให้ข้าขายของราคานี้ให้แก่ท่าน นี่ท่านทำการค้าอะไรกันหรือ?”
เมื่อพูดจบหานโม่ก็ไม่สนใจเถ้าแก่ร้านขายยาอีก นางเดินจากไปทันที
โตวโตวที่เกาะอยู่บนไหล่ของหานโม่ เมื่อเห็นว่าเงินของเขาลอยหายไปเช่นนี้ ก็ถุยน้ำลายไปทางเถ้าแก่ทันที
พ่อค้าหน้าเื!
ก่อนหน้านี้หานโม่กำชับกับโตวโตวไว้แล้ว เมื่อมีผู้อื่นอยู่ใกล้ๆ พวกเขาจะต้องใช้การติดต่อกันผ่านทางความคิดแทน ถึงอย่างไรเสีย สัตว์ิญญาที่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้จะต้องดึงดูดความสนใจของผู้คนได้อย่างแน่นอน และเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็ โตวโตวจึงรู้สึกว่ามันไม่ได้รับความเป็ธรรม
เสียงที่เอ่ยว่าพ่อค้าหน้าเืนี้ จึงมีเพียงหานโม่เท่านั้นที่ได้ยิน
นางจึงเอื้อมมือไปลูบที่หัวของโตวโตว และเอ่ยปลอบอย่างใจเย็น "พวกเราไปหาร้านขายยาร้านอื่นกันเถอะ"
"ได้! พวกเราจะขายให้ผู้อื่น เ้านี่เป็พ่อค้าหน้าเื!"
มุมปากของหานโม่ยิ้มน้อยๆ ยกมือขึ้นตบหัวโตวโตวเบาๆ และเมื่อแบกตะกร้ากลับขึ้นหลังเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่จึงวางแผนเดินหาร้านยาอีกครั้ง
แต่ทั้งคนและนกยังไม่ได้เดินไปไหนไกล ก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งมาหยุดเอาไว้เสียก่อน
1K
