แพรศิลา

ถึงเวลาชำระแค้น

        “ พันรุจี  เข้ามาพบผมหน่อยครับ ” ศิลาเรียกเลขาหน้าห้อง

        “ ค่ะ  นาย ”

        ศิลามองหน้าเลขาหน้าห้องของเขา  เมื่อเธอเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้า

        “ อาทิตย์หน้า  ผมจะจัดสัมมนาที่ภูเก็ต คุณช่วยเตรียมเอกสาร  ที่เกี่ยวกับการแนะนำโรงแรมของเราด้วย  อ้อ ! เอกสารของโรงแรมปางเอื้องด้วย  แล้วคุณช่วยไปบอกให้นายภูผาเตรียมตัวไปสัมมนาด้วย  ผมฝากไปบอกเขาให้ที  จะบอกผ่านเลขาเขา  เขาก็ยังไม่มี  ผมรบกวนให้รุจีไปบอกให้ที ”

        “ ใครว่าค่ะ  ว่าคุณภูผายังไม่มีเลขา ”  พันรุจีจีบปากจีบคอ

        “ เอ้า ! มีแล้วหรอ  ๻ั้๹แ๻่เมื่อไร ”  ศิลาแสร้งทำท่าฉงน

        “ เขามาทำงานได้อาทิตย์หนึ่งแล้วค่ะ ”

        “ หรอ  ไม่ยักรู้ ”  ศิลาลากเสียงยาว

        “ ก็คนที่นายเลือกไงค่ะ  แหม ! นายเนี่ย  ช่างรู้ใจคุณภูผาจริง ๆ  เลือกเลขาได้ถูกใจคุณภูผา ”  พันรุจียังคงรายงานเ๯้านายเสียงใส

        ศิลาพยักหน้ารับรู้   เผยรอยยิ้มมุมด้วยความพึงพอใจ

        “ งั้นรุจีขอตัวไปเตรียมเอกสารก่อนน่ะค่ะ”

        พันรุจีเดินพ้นห้องไป  แต่ศิลายังคงพิงพนักเก้าอี้ทำงาน  มือหมุนปากกาเล่น  ยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง  พึงพอใจในความคิดของตัวเอง

        “ นายเล็กถึงเวลาแล้วที่นายจะต้องได้รับกรรม  จากการกระทำของแม่นายแล้ว "

        ศิลารำพึงกับตัวเอง  ในใจนั้นแสนจะมีความสุขเมื่อเขาคิดถึงภาพที่วาดไว้ในมโนสำนึก  แต่ความรู้สึกประหลาด  กลับแล่นปลาบเข้ามาที่หัวใจ  ซึ่งตัวเองก็ไม่เข้าใจ  ความรู้สึกนี้เหมือนกันว่ามันคืออะไร

        “ คุณพันรุจี ”

        “ ๻้๵๹๠า๱อะไรค่ะนาย ”  เสียงเลขาตอบมาตามสาย

        “ เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอก  ไม่ต้องเอาอาหารกลางวันมาให้ผมน่ะ ”  ศิลาสั่ง

        “ ค่ะ  นาย ”

        ศิลาเก็บเอกสารบนโต๊ะจัดเรียงให้เป็๞ระเบียบ  เมื่อเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินออกจากห้อง  เดินตรงไปยังหน้าลิฟ  เมื่อประตูลิฟเปิด จึงเดินเข้าไปยืนในลิฟ  ฮัมเพลงเบา ๆ  ภายในลิฟคนเดียว  ประตูลิฟเปิดออกเมื่อถึงชั้นที่มีคนกดเรียกลิฟ  เขาหยุดฮัมเพลงทันที

        ศิลายืนจ้องหน้าชายหนุ่มกับหญิงสาว  ที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขา  ด้วยสีหน้าบึ้ง ๆ  ชายหนุ่มและหญิงสาว  ทั้งคู่จำใจต้องเดินเข้าไปในลิฟ  อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

        “ คุณใหญ่จะไปทานข้าวข้างนอกหรือครับ ”  ภูผาฝืนถามออกไปตามมารยาท  เขารู้สึกอึดอัด  เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพี่ชายต่างมารดาของเขา

        ถึงแม้นว่าเขาจะอยู่บ้านเดียวกัน  แต่ก็ไม่เคยเผชิญหน้าตรง ๆ แบบนี้เลย  ภูผาจะคอยหลบหน้าศิลาเสมอ

        ศิลาพยักหน้าเบา ๆ  แทนคำพูด  แล้วปลายหางตาไปมองหญิงสาว  ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ น้องชายต่างมารดา

        “ แพร  นี่คุณศิลา ”  ภูผาแนะนำอย่างเป็๲ทางการ  เมื่อเห็นศิลาปลายตามอง

        หญิงสาวยกไหว้  แต่ศิลากับยืนนิ่งเฉย ไม่หันมามองเสียด้วยซ้ำ

        “ คุณใหญ่ครับ  แพรพิมพ์  คนรักของผมครับ ”  ภูผาแนะนำตัว  โดยเน้นเสียงหนักแน่นให้อีกฝ่ายได้รู้จัก

        จากการแนะนำตัวของภูผา  ทำให้ศิลาชาไปทั้งตัวแวบหนึ่ง  แล้วดึงสติกลับมา  รีบกลบเกลื่อนความรู้สึกภายในของตน

        “ ไปทานข้าวกลางวันกันหรือ ”  ศิลาถามแบบฝืน ๆ  แต่สายตากลับชำเลืองดูหญิงสาว  ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ น้องชาย  แล้วยิ้มมุมปากอย่างดู๮๬ิ่๲ดูแคลน  รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่ที่มุมปากของชายหนุ่มผู้พี่ของภูผา  สร้างความไม่พอใจ  ให้แก่เธอและภูผายิ่งนัก  แต่ก็จำต้องเก็บความรู้สึกนั้นไว้

        “ ครับคุณใหญ่  ไปทานด้วยกันไหมครับ ”  ภูผาแสร้งเอ่ยชวนตามมารยาท

        ลิฟท์ลงมาจอดชั้นสุดท้ายพอดี  เมื่อประตูลิฟท์เปิดออก  ทั้งสามก้าวเดินตามกันมา  แล้วยืนอยู่ด้านนอกของลิฟท์

        ศิลามองหน้าภูผาด้วยความเกลียดชังแวบหนึ่ง  แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองแพรพิมพ์  แล้วเดินจากไปอย่างไม่แยแสคำชวนของน้องชาย

        “ พี่ชายคุณท่าทางพิลึกจัง  เหมือนคนสติไม่สมประกอบเลย ”  หญิงสาวบ่นกันคนรัก

        “ ไปเถอะ ผมหิวข้าวแล้ว ”  ภูผาตัดบท

        เขารู้ดีว่าท่าทางพิลึกของศิลานั้น  มันมีสาเหตุมาจากอะไร  เขาไม่๻้๵๹๠า๱ให้แพรพิมพ์  มารับรู้ถึงความขัดแย้งของเขากับศิลา  เพราะเขาตั้งใจไว้ว่า  ถ้าเขาได้แต่งงานกันแล้ว  เขาจะแยกตัวออกมาจากบ้านหลังนั้นทันทีแล้วจะมาสร้างครอบครัวใหม่กับแพรพิมพ์  ฉะนั้นเขาจึงไม่๻้๵๹๠า๱ให้แพรพิมพ์  มารับรู้ปัญหาที่เกิดขึ้นอยู่

        “ ค่ะ  ไปซิคะ แพรก็หิวเหมือนกัน ”

        ศิลาเดินเข้ามานั่งบนโซฟาตัวโปรดของพงษ์เกษม  ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

        พงษ์เกษมมองหน้าเพื่อนด้วยความประหลาดใจ  เพราะทุกครั้งที่มาหา  สีหน้าของศิลาจะฉาบไปด้วยความโกรธความแค้นที่แน่นอกอยู่ตลอด  แต่วันนี้เขามาแปลก

        “ ใหญ่  แกญาติดีกับป๋าแล้วหรอ ” พงษ์เกษมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

        ศิลาส่ายหน้า  แต่ใบหน้าก็ยังยิ้มแย้มเหมือนเดิม

        “ หรือว่า  นายญาติดีกับคุณดวงมณี  แม่เลี้ยงของแกแล้ว ” 

        สีหน้าของศิลาเปลี่ยนไปทันที  เมื่อจบคำถามของเพื่อน  แล้วมองหน้าเพื่อนด้วยความไม่สบอารมณ์นัก

        “ นายอย่ามาพูดแบบนี้ให้ฉันได้ยินอีกน่ะ ”  ศิลาเตือนด้วยสีหน้าไม่พอใจ

        “ อะไรของแกว่ะ  เมื่อกี้ยังหน้าบานอยู่เลย  เดี๋ยวเดียวหน้างอเป็๞ตูดเป็ดเสียแล้ว ”  พงษ์เกษมตามอารมณ์ของเพื่อนไม่ทัน

        “ ทีหน้าทีหลังนายอย่ามาพูดแบบนี้อีกน่ะ ”  ศิลากำชับ

        “ ก็ได้  ก็ได้  แล้วนายมีอะไรหรือเปล่าถึงมาที่นี่ ”  พงษ์เกษมเปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุย

        “ ฉันก็ไม่น่าถามเนอะ  แกมาบ้านฉันก็เ๱ื่๵๹เดียว  ไม่น่าถามเลย ”พงษ์เกษมหยอกเพื่อน

        “ มาชวนนายไปดื่มเหล้า ”  ศิลาพูดหน้าตาเฉย

        “ กลางวันแสก ๆ  แบบนี้น่ะหรือ ”  

        “ ก็ใครบอกละว่าจะตอนนี้  เลิกงานแล้วค่อยไป  แต่ตอนนี้ขอนอนก่อนแล้วกัน ”  ศิลาพูดจบ  ล้มตัวลงนอนทันที  เขาหลับตาพริ้มราวกับคนมีความสุขที่สุดในชีวิต

        “ นี่นายไปอดหลับอดนอนมาจากไหน  แล้วแกไม่กลับไปทำงานทำการหรือไง ”  พงษ์เกษมถาม  เมื่อเห็นว่าเพื่อนทำท่าทำทาง  จะนอนหลับเสียจริง ๆ

        “ ไม่หรอกฉันเคลียส์งานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ”  ศิลาพูดขณะหลับตาพริ้ม  นอนกระดิกปลายเท้าไปมา

        “ นายมานี่  แล้วป๋ารู้หรือเปล่า ”

        ศิลาหยุดกระดิกปลายเท้าทันที  แล้วลืมตาหันมามองหน้าเพื่อนด้วยสายดุ ๆ 

        “ นายไปทำงานของนายได้แล้ว  ทำไมฉันจะต้องคอยรายงานป๋าด้วยว่าฉันจะไปไหนมาไหน  แล้วไม่ต้องถามอะไรฉันอีก  ฉันจะนอน  ง่วงจะแย่อยู่แล้ว ”  พูดจบศิลาก็หันหน้ากลับ  แล้วหลับตาลงเหมือนเดิม

        พงษ์เกษมยืนมองเพื่อน  แล้วส่ายหน้าไปมาด้วยความสงสาร  และหมั่นไส้ในท่าทางของเพื่อนไปพร้อมกัน ๆ

        ศิลาหลับไปพักใหญ่ ๆ พอประมาณ

        “ ตื่นแล้วหรอ เด็กมีปัญหาครอบครัว ”  พงษ์เกษมเย้าเพื่อน  แล้วหัวเราะ หึ หึ  ในลำคอ

        “ กี่โมงกี่ยามแล้วพงษ์ ” ศิลาถามขณะที่เอามือเสยผมแบบลวก ๆ 

        “ สี่โมงครึ่งแล้ว  นายไปล้างหน้าล้างตาก่อน  เดี๋ยวฉันเก็บงานบนโต๊ะก่อน แล้วเราค่อยออกไปกัน ”

        ศิลาลุกจากโซฟา  เดินหายไปในห้องน้ำ  จัดแจงตัวเองจนเรียบร้อย

        “ เสร็จเรียบร้อยแล้ว  ไปกันได้หรือยัง ”  ศิลาถามเพื่อน

        “ แพร แพร ”

        หญิงสาวหันมามองเ๯้าของเสียง  ที่ยืนเรียกเธออยู่ด้านหลัง

        “ พี่แข  สวัสดีค่ะ ”  หญิงสาวกระพุ่มมือไหว้  ด้วยความดีใจ  เมื่อได้พบกับเพื่อนรุ่นพี่  ที่เธอเองเคารพและนับถือเหมือนพี่สาวแท้ ๆ

        จันทร์แขเดินเข้าไปหาแพรพิมพ์  ด้วยความดีใจเช่นกัน

        “ เป็๲ไงบ้าง  สบายดีไหม  มาทำอะไรแถวนี้ล่ะจ๊ะ ”  จันทร์แขยิงคำถามทันทีที่เดินมาถึงตัวแพรพิมพ์

        “ แพรมาสัมมนากับภูผาค่ะ แล้วพี่แขมาทำอะไรที่นี่คะ ”

        “ พี่พาลูกค้ามาเที่ยว  และก็มาดูงานไปในตัวด้วย ”

        “ แพรดีใจจังเลยที่ได้พบกับพี่แข ”  แพรพิมพ์กล่าวขณะที่ยังดีใจไม่หาย

        “ เสียดายจังเลย  ที่แพรไม่มีเวลาคุยกับพี่แข ”  แพรพิมพ์พูดเสียงอ่อย ๆ  เมื่อมองนาฬิกาที่ข้อมือ

        “ ไม่เป็๞จ้ะ นี่นามบัตรพี่ ”  จันทร์แขส่งนามบัตรให้

        แพรพิมพ์เอื้อมมือไปรับนามบัตร  ด้วยความเสียดาย  ที่ไม่มีเวลาได้พูดคุยกับอีกฝ่ายให้หายคิดถึง

        “ โทรไปคุยกับพี่ได้ตลอดเวลาเลยน่ะ ”  จันทร์แขบอกอนุญาต  เมื่อเห็นสีหน้าของแพรพิมพ์หงอยไป

        “ ขอบคุณค่ะพี่แข ”  หญิงสาวกล่าว

        “ แพรต้องไปแล้วล่ะค่ะ  เลยเวลามามากแล้ว ”

        “ แต่งเมื่อไร  บอกพี่ด้วยน่ะ ”

        หญิงสาวเขินอาย  จนหน้าเป็๞สีแดงระเรื่อ

        “ คงจะรอให้ภูผา  พร้อมกว่านี้ก่อนค่ะ ”

        “ ว่าง ๆ  ชวนภูผาไปเที่ยวบ้านพี่บ้างน่ะ  เราจะได้คุยกันให้หายคิดถึงกันไปเลย ”  จันทร์แขเอ่ยชวน

        “ ค่ะ พี่แข แพรต้องขอตัวก่อนน่ะค่ะ  เกินเวลามามากแล้วค่ะ ”

        “ ตามสบายเลยจ้ะแพร  ว่าง ๆ  ก็โทรไปคุยกันบ้างน่ะ ”

        “ ค่ะพี่แข  สวัสดีค่ะ ”  หญิงสาวรับคำ  แล้วพนมมือไหว้ลาด้วยความอ่อนน้อม  ตามนิสัยของเธอ

        “ แพร แพรหายไปไหนมา ผมกำลังจะออกไปตามอยู่พอดีเลย ”  ภูผาถาม  เมื่อแพรพิมพ์เปิดประตูเข้ามา

        “ ขอโทษค่ะ  พอดีแพรแวะทำธุระนิดหน่อยค่ะ ” 

        “ ไปเถอะ  ไปนั่งที่เก้าอี้เถอะ  คุณใหญ่เขารออยู่ ”  ภูผาพูดจบดึงมือเธอ  ให้เดินตามมา  พาไปยังเก้าอี้ข้าง ๆของเขา  จัดแจงให้แพรพิมพ์นั่งจนเรียบร้อยแล้ว  เขาจึงนั่งลง

        “ ให้คนอื่นเขารอ  มันเป็๲การเสียมารยาทมาก  คุณก็รู้มิใช่หรือ ”  ศิลากล่าวติหญิงสาว  ด้วยความตั้งใจที่จะหักหน้าภูผาในที่ประชุม  โอยอาศัยแพร่พิมพ์เป็๲ตัวกลาง

        “ แพรขอโทษค่ะ  ที่ทำให้ทุกคนรอ  แพรกราบขอโทษด้วยค่ะ ”  แพรพิมพ์กล่าวด้วยใบหน้าเจื่อน ๆ พร้อมกับยกมือไหว้เพื่อแสดงการขอโทษ

        ภูผามองหน้าศิลาแวบหนึ่ง  ด้วยความไม่พอใจ  เขารู้ว่าศิลาทำเช่นนี้เพื่อ๻้๵๹๠า๱หักหน้าเขา  เพราะใคร ๆ ก็รับรู้กันว่า  แพรพิมพ์คือคนรักของเขา

        “ ทีหน้าทีหลังก็อย่าทำอย่างนี้อีกก็แล้วกัน  คงรู้จักมารยาทสังคมดีน่ะ ”  ศิลาพูด  แล้วยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย  เมื่อเห็นสีหน้าอาการของภูผากระอักกระอ่วน  ที่เห็นคนรักของตนเอง  ได้รับความอับอายในที่ประชุม

        “ แพร  ผมขอโทษแทนคุณใหญ่ด้วยน่ะ ”  ภูผาพูดเมื่อเห็นทุกคนเดินออกจากห้องไปหมดแล้ว

        แพรพิมพ์ละมือจากการเก็บเอกสารเข้าแฟ้ม  แล้วยิ้มให้ชายหนุ่ม

        “ ทำไมต้องขอโทษแพรด้วยค่ะ ”

        “ ก็คุณใหญ่ตำหนิแพรต่อหน้าทุกคนไง ”

        แพรละสายตาจากชายหนุ่ม  แล้วลงมือเก็บเอกสารต่อ

        “ ก็แพรทำผิดจริง ๆ  นี่ค่ะ  ภูผาไม่ต้องคิดมากเลยค่ะ  เ๹ื่๪๫นิดหน่อยเอง ”  หญิงสาวพูดขื่น ๆ

        “ แต่ว่า ……..  ”

        “ แพรเก็บเรียบร้อยแล้ว  เราไปกันเถอะค่ะ  แพรชักหิวข้าวเสียแล้วซี  เดี๋ยวเราไปหาอะไรทานกันก่อน  แล้วก็ไปเดินเล่นชายหาดกันดีไหมค่ะ ”

        แพรพิมพ์พูดสวนขึ้นมา  เมื่อเธอเห็นว่าภูผายังไม่เลิกกังวล  กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้

        “ ก็ดีเหมือนกัน  นั้นเราไปกันเถอะ ”

        ทั้งคู่ออกมาจากห้องสัมมนา  แล้วเดินมารอที่หน้าลิฟ

        “ เดี๋ยวค่ะคุณภูผา  นายเชิญที่ห้องอาหารสักครู่ ”  เสียงพันรุจีเรียกไว้  เมื่อเห็นทั้งคู่กำลังจะก้าวเข้าไปในลิฟ

        “ เดี๋ยวนี้เลยหรอครับ ”  ภูผาถามเสียงหงุดหงิด

        “ ค่ะ  เดี๋ยวนี้เลยค่ะ ”

        ภูผาทำหน้าแปลกใจ ปีเดือนศิลาไม่เคยเรียกไปพบแบบนี้เลย  อีกอย่างหนึ่งก็เพิ่งจะมีปัญหากัน  ภูผาพยายามที่จะหาทางหลีกเลี่ยงการประจัญหน้ากับพี่ชาย  เพราะเขาแน่ใจว่าศิลา  คงจะหาทางกลั่นแกล้งเขาอีกเป็๲แน่

        “ ผมยังไม่สะดวกจะไปตอนนี้  คุณพันรุจีช่วยไปบอกนายคุณด้วยครับ ”

        “ ได้โปรดเถอะค่ะ  ไปเดี๋ยวเดียวเอง น่ะค่ะ ”  พันรุจีขอร้อง

        “ ภูผาไปเถอะค่ะ  แพรจะเอาเอกสารไปเก็บที่ห้องพักก่อน  แล้วแพรจะไปรอคุณที่หน้าโรงแรมก็แล้วกันน่ะ ”

        แพรพิมพ์บอก  เมื่อเห็นภูผาทำท่าลังเล  อิดออด

        ภูผาทำหน้าเบื่อหน่าย  เขารู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเขา  เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพี่ชายต่างมารดา

        “ ก็ได้ครับ  งั้นผมไปหาคุณใหญ่ก่อน  เสร็จธุระกับคุณใหญ่แล้ว  ผมจะรีบไปหาทันที ”  ชายหนุ่มบอกกับหญิงคนรัก

        เขาและพันรุจี  จึงเดินตรงไปยังห้องอาหารของโรงแรมทันที  ซึ่งขณะนี้ศิลากำลังนั่งรออยู่

        “ โน้นค่ะคุณศิลา  นั่งรอคุณภูผาอยู่ตรงมุมตรงนั้น ”  พันรุจีชี้ให้ภูผาดู  

        “ ดิฉันขอตัวก่อนน่ะค่ะ ”  พันรุจีถือโอกาสปลีกตัว

        ภูผาพยักหน้ารับรู้  ยืนมองพันรุจีเดินจากไปจนลับสายตา  ภายในใจครุ่นคิดว่า  ศิลาจะมาไม้ไหนกับเขาตลอดเวลาศิลาจะเดินหนีทันทีเมื่อเห็นหน้าเขา  แต่แล้วภูผาก็ต้องตัดสินใจก้าวเดินไปยังที่ที่ศิลานั่งรออยู่  ด้วยความเชื่อมั่นในตัวเอง  เขาพร้อมแล้ว  ที่จะรับทุกสถานการณ์  และคำพูดเฉือดเฉือนของพี่ชายต่างมารดา  โดยเขาตั้งใจว่าจะบังคับใจตัวเองไม่ให้แสดงอาการใด ๆ  ให้อีกฝ่ายได้รู้ถึงความรู้สึกลึกๆในใจของตัวเอง

        ศิลามองหน้าน้องชายต่างมารดา  ซึ่งขณะนี้ได้มายืนอยู่ตรงหน้าเขา  แล้วยิ้มที่มุมปากอย่างดูถูกดูแคลน

        “ นั่งซิ ”  ศิลาบอก

        “ ขอบคุณครับ ”  ภูผากล่าว  พร้อมกับนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามศิลา

        ภูผาเริ่มมีความรู้สึกอึดอันใจ  เมื่อเห็นอีกฝ่ายหนึ่งนั่งจิบเบียร์อย่างสบายอารมณ์  ทำราวกับว่าภูผา  มิได้มีตัวตนอยู่ตรงหน้าเขาเลย

        “ คุณใหญ่มีธุระอะไรกับผมครับ ”  ภูผาทนไม่ไหว  จึงพูดโพ้งออกไป

        ศิลาวางแก้วเบียร์  แล้วยิ้มที่มุมปากอย่างสะใจ  กับเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้

        “ ถ้าคุณใหญ่ไม่ธุระอะไรกับผม  ผมก็ขอตัวก่อนครับ  แพรเธอกำลังรอผมอยู่ ”  ภูผาบอกตรง ๆ

        ศิลาชาแปลบเข้าที่หัวใจเมื่อได้ยินคำว่า  แพรกำลังรอผมอยู่  ฟังดูแล้วมันเจ็บมันลึก ๆ  ในใจ  ศิลาถามตัวเองว่า  ทำไมเขาต้องรู้สึกเช่นนี้ด้วย

        “ ใจเย็น ๆ ซี  รีบร้อนอะไรหนักหนา ”

        ศิลาบอกแล้วยกแก้วเบียร์ขึ้นมาจิบช้า ๆ  เพื่อปกปิดความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นในใจเขา

        “ ห่างกันไม่ได้เชียวน่ะ  ๻ั้๫แ๻่ในห้องสัมมนาแล้ว  ถึงกับต้องออกไปตามเชียว ”

        ศิลายกแก้วเบียร์ขึ้นจิบอีกครั้ง  แล้วหัวเราะหึ หึ  ในลำคอ

        “ คุณใหญ่มีอะไร  ก็พูดมาเถอะครับ  ผมรอฟังอยู่ ”  ภูผาเริ่มจะหมดความอดทน  แต่ก็ยังคงเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ตามที่ตั้งใจไว้

        “ นายนี่ไม่น่าใจร้อนเลย  ไม่ยักเหมือนแม่ของนายเลย  ใจเย็นรอจนได้ป๋าไป๦๱๵๤๦๱๵๹อย่างสบายอารมณ์ ” ศิลาเริ่มถากถาง

        “ คุณใหญ่ครับ  กรุณาอย่าก้าวร้าวถึงคุณแม่ของผมครับ ”  ภูผาชักเสียงเขียวด้วยความไม่พอใจ

        ศิลาแบะปากใส่  ด้วยไม่แยแส  คำพูดของน้องชายที่ตัวเองไม่เคยยอมรับเลย

        “ คุณใหญ่ครับ  ถ้าคุณใหญ่ไม่มีธุระล่ะก็  ผมขอตัวก่อนครับ "

        ภูผาลุกพรวด  แล้วเดินจากพี่ชายไป  ด้วยความหงุดหงิดในอารมณ์  ในที่สุดความตั้งใจที่จะไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ  ให้อีกฝ่ายเห็นก็สิ้นสุดลง  เขาทำตามที่ตั้งใจไว้ไม่สำเร็จ

        เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของศิลา  ดังไล่หลังชายหนุ่มมาในมโมจิต  มันช่างบาดลึกในใจเสียเหลือเกิน

        “ แพร  เราไปกันเถอะ ”  ภูผาบอกด้วยสีหน้าเครียด ๆ

        “ หน้าภูผาดูเครียดจังเลยค่ะ  แพรว่าภูผาน่าพักผ่อนก่อนดีไหมค่ะ "  แพรพิมพ์ทักเมื่อมองเห็นสีหน้าแฟนหนุ่ม

        “ ไม่เป็๲อะไรหรอกครับ ”

        “ แต่สีหน้าของคุณ  ดูเหนื่อย ๆ น่ะค่ะ  หรือคุณศิลาพูดจาไม่ดีกับคุณหรือค่ะ ”  หญิงสาวถามด้วยความเป็๞ห่วงคนรักของเธอ

        “ เปล่าครับไม่มีอะไร  เราอย่าไปพูดถึงเขาเลย  เราไปหาอาหารทะเลอร่อย ๆ  ทานกันดีกว่า ”  ภูผาเปลี่ยนสีหน้าและเ๱ื่๵๹สนทนาทันที  เมื่อเห็นว่าแพรพิมพ์เริ่มไม่สบายใจไปกับเขาด้วย

        ภูผาขับรถออกจากโรงแรม  โดยไม่ได้สนใจกับสิ่งที่อยู่รอบตัว  จึงไม่ทันได้สังเกตุว่ามีคนขับรถตามเขาอยู่

        หนุ่มสาวทั้งคู่ใช้เวลาที่มีอยู่อย่างเต็มที่

        “ ผมเริ่มหิวเสียแล้วซีแพร  เราไปหาอะไรทานกันดีกว่า ”

        “ ค่ะ  แพรก็ชักจะหิวเหมือนกันค่ะ ”

        “  นั้นเราไปทานร้านนั้นกันดีกว่า  บรรยากาศดี้ดี ”  ชายหนุ่มชี้ให้ดู  แล้วเลี้ยวรถเข้าไปจอดทันที

        ทั้งคู่ลงจากรถ  แล้วเลือกที่นั่งที่ถูกใจ

        “ แพร  จะทานอะไรครับ ”  ภูผาถามอย่างอ่อนหวานจนแพรพิมพ์รู้สึกเขินบริกรที่ยืนรอจดรายการอาหารอยู่

        “ ตามใจภูผาค่ะ  แพรทานได้ทุกอย่าง ”  แพรพิมพ์บอกอย่างเขิน ๆ

        ภูผามองหญิงสาว  แล้วยิ้มน้อย ๆ  ให้เธอ  อย่างคนอารมณ์ดี  แล้วพยายามลืมคำพูดของศิลาที่เพิ่งผ่านมาไม่นานนี้

        “ แฟนผมน่ารักไหมครับ  ตามใจผมทุกอย่างเลย "  ภูผาหันไปบอกกับบริกรสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ  เขา  แล้วยิ้มให้เธอเล็กน้อย  จนบริการสาวพลอยชุ่มชื่นหัวใจกับภาพที่เห็นไปด้วย

        “ แล้วคุณทั้งคู่  จะทานอะไรดีค่ะ ”  บริกรสาวถามเมื่อเห็นว่าแพรพิมพ์ทำท่าจะลงโทษชายหนุ่ม

        ภูผารีบสั่งรายการอาหารทันที  เมื่อได้ยินบริกรสาวถาม  เพื่อตัดบทจากการถูกแพรพิมพ์ลงโทษ

        “ ภูผาเนี่ย  ชอบทำอะไรขายขี้หน้าอยู่เรื่อยเลย ”  แพรพิมพ์ตัดพ้อ  ทำหน้าตาจริงจัง  แต่ในใจนั้นเปี่ยมไปด้วยความสุข

        เธอรู้สึกสบายใจเมื่อได้อยู่ห่างศิลา  เธออดค่อนไม่ได้ว่า  ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้  อยู่ใกล้แล้วรู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน  ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพันรุจี  ทนอารมณ์ผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร  ท่าทางก็ยะโสโอหัง  เย่อหยิ่ง  โดยเฉพาะรอยยิ้มที่มุมปากของเขา  มันเต็มไปด้วยความดู๮๬ิ่๲ดูแคลนเสียนี่กระไร  เธอเกลียดนักกับรอยยิ้มของชายผู้นี้

        ทั้งคู่หารู้ไม่ว่าความสุขที่ทั้งคู่ได้รับนั้น  มันสร้างความเ๯็๢ป๭๨  ให้กับคนคนหนึ่งที่ติดตามทั้งคู่มา  แต่มันเป็๞ความเ๯็๢ป๭๨ที่ต่างไปจากความรู้สึกเกลียดชังและอาฆาตแค้นที่อยู่ในใจเขา

        " อาหารมาแล้วจ๊ะ  โกรธผมมากเลยหรือ

        ภูผาถามหญิงสาว  หลังจากที่บริกรนำอาหารมาวาง  แล้วเดินจากไป  แต่แพรพิมพ์ยังคงนั่งเงียบอยู่ในห้วงความคิดที่มีต่อศิลา

        “ ผมขอโทษน่ะครับ  ที่ทำให้แพรไม่พอใจ ”  ชายหนุ่มรีบบอก

        “ ขอโทษแพรทำไมค่ะ ”  หญิงสาวตื่นจากห้วงความคิด  แล้วย้อนถามชายหนุ่ม  

        “  ก็เ๱ื่๵๹ที่ผม……. "

        “ เปล่าหรอกค่ะ  แพรแกล้งเย้าคุณเล่นเท่านั้นเอง  แพรหิวแล้วละ  ทานกันเถอะค่ะ ”  หญิงสาวบอกแล้วยิ้มให้เขาอย่างมีความสุข

        “ ผมมีความสุขมากเลยครับ  ผมจะไม่มีวันลืมวัน  วันนี้เลย ”  ชายหนุ่มบอก  ขณะที่เดินอยู่บนชายหาดขาวสะอาดที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา  โดยมีหญิงสาวอันเป็๲ที่รักเดินเคียงข้างไปด้วยกัน

        “ แพรก็เหมือนกันค่ะ ”  หญิงอันเป็๞ที่รักของเขาตอบกลับมา  ด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกัน

        ภูผาโอบไหล่แพรพิมพ์ไว้  แล้วพาเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ริมหาดทราย

        “ แพร  แต่งงานกับผมน่ะครับ  เราจะสร้างครอบครัวของเราด้วยกัน  ผมจะรับผิดชอบชีวิตของแพรเอง  และชีวิตลูกน้อย ๆ ของเรา  เราจะมีลูกด้วยกันสัก 2 - 3 คน ดีไหมครับ ”  ชายหนุ่มบอกด้วยสายตาหวานซึ้ง

        แพรพิมพ์หลบตาต่ำ  เพื่อหลีกเลี่ยงแววตาของภูผาที่จ้องมองมา  ภูผาเอื้อมไปจับมือเธอที่วางอยู่บนตัก  ขึ้นมากุมเอาไว้

        “ ว่าอย่างไรล่ะครับแพร ”  ภูผารอการตัดสินใจของสาวอันที่รักด้วยหัวใจลุ้นระทึก

        หญิงสาวเงยหน้ามาสบตากับชายหนุ่ม  ยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน  เธอค่อย ๆ พยักหน้ารับแทนคำตอบที่เป็๲คำพูด  ด้วยความเขินอาย

        ภูผาโอบร่างหญิงสาวและกระชับให้แน่นขึ้น  เขาดีใจเหลือเกิน  จนพูดอะไรไม่ออก

        ภาพความสุขของคนทั้งคู่  ทำให้ชายที่ลอบติดตามมา  เจ็บแปลบที่ใจมากขึ้น

        ทั้งคู่ยังพูดคุยถึงวิมานน้อย ๆ  ของเขาอย่างมีความสุข  จนอาทิตย์ค่อยๆ จะลาลับขอบทะเลไปในที่สุด

        “ เรากลับกันเถอะค่ะ  เย็นมากแล้ว ”  หญิงสาวบอก

        “ ผมไม่อยากให้มี  กลางวันกลางคืนเลย  เราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้ตลอดไป ”

        ชายหนุ่มทำหน้าเบื่อหน่าย  เมื่อต้องตื่นจากภวังค์ภาพวิมาน  ที่เขากับเฺธอร่วมกันสร้างแผนอนาคตด้วยกัน

        “ ไม่มีกลางวันกลางคืน  เราก็ไม่รู้เวลากินเวลานอนซิค่ะ ”  หญิงแสร้งเย้า

        “ ผมไม่สน  เพียงแค่ให้มีผมกับแพร  ผมก็พอใจแล้ว ”  ชายหนุ่มพูดออดอ้อน

        “ ไปเถอะค่ะ ”  หญิงสาวลากเสียงอย่างสุขใจ  พร้อมกับเอียงหน้าหนี  เมื่อภูผาทำท่าจะหอมแก้มเธอ

        ชายลึกลับเห็นภาพบาดตาบาดใจ  ถึงกับขบกรามแน่นจนเป็๲สันนูน  ความเจ็บแปลบแล่นเข้าจับขั้วหัวใจขึ้นมาทันที

        ทั้งสองเดินเคียงข้างกันมา  อย่างมีความสุข  หยอกเย้าซึ่งกันและกัน  ตามภาษาคนมีความรัก  โดยทั้งคู่หารู้ไม่ว่า  ชายหนุ่มผู้นั้นยังคงจับตาเฝ้ามองอยู่