ตอนที่1 แวมไพร์คลั่งรักเมีย
คฤหาสน์แวมไพร์
ณคฤหาสน์หลังใหญ่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีเขียวและหอคอยที่สูงสง่าบรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความเยือกเย็น
ร่างสูงตง่าจ้องมองใครบางคนอยู่ริมหน้าต่างที่กำลังเดินเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้ พร้อมกระเป๋าใบหนึ่ง
"ฉันต้องมาอยู่ในที่นี่จริงๆ หรือ พี่ชายทำไหมต้องไปลงเดิมพันบ้าบอแบบนั้นด้วย" ใบหน้าสวยขมวดคิ้วมุ่นบ่นกับตัวเอง ถ้าพี่ชายเพียงคนเดียวไม่ติดการพนันเธอคงไม่ต้องมาใช้หนี้แบบนี้
ครั้งหนึ่ง เคยให้คำสัญญาว่าเธอนั้นจะทำตามที่พี่ชายบอก เพราะพี่ชายเคยช่วยเธอจากการถูกหมาป่ากัดในตอนเด็ก จนมีแผลเป็น่ากลัว
และวันหนึ่งพี่ชายก็โทรมาทวงคำสัญญานั้นจนเธอจำใจต้องมาที่นี่ ทำงานอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ ด้วยการมาดูแลคนในคฤหาสน์นี้เพียงเวลาหกเดือนเท่านั้น ถ้าเธอเสร็จงานก็กลับไปได้ โดยจะไม่พูดถึงที่แห่งนี้อีกเด็ดขาด
"คุณแอมม่า หรือเปล่า?" ชายแก่คนหนึ่งเดินออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง แต่ผิวของเขาขาวจนจะชีดเลยที่เดียว
"ใช่ค่ะ ฉันแอมม่า" มือเรียวยื่นออกไปหวังทักทายเป็มารยาท แต่ว่าไร้ซึ่งการตอบรับใดๆ
"อุปกรณ์ทุกอย่างของคุณต้องส่งมาให้ผมดูแล ตามข้อกำหนดของการทำงานที่นี่" ชายคนนี้บอกออกมาเสียงนิ่งๆ ใบหน้าดูไม่เป็มิตรเลย
แต่แอมม่ารู้อยู่แล้วว่าเธอต้องทำตามข้อตกลงของที่นี่ ก่อนมาถึงพี่ชายของเธอได้ส่งมาให้อ่านแล้ว จะเขียนสื่อสารหรือตอบโต้มีเพียงจดหมายเท่านั้น
"ฉันเข้าใจแล้ว " เธอยื่นเครื่องมือสื่อสารต่างๆ ให้กับชายคนนั้นไป ต่อจากนี้เธอกลับไปอยู่ในยุคที่ไร้โซเชียล เหมือนย้อนไปอยู่ในยุคที่ไม่มีเครื่องมือทันสมัยใดๆ มีเพียงจดหมายเท่านั้น
" ฉันเอ็ดเวิร์ด ต่อจากนี้ไปเธอมีหน้าที่เป็คนนำอาหารไปให้เ้านายของที่นี่ทุกคืน" คำพูดของชายแก่เอ็ดเวิร์ด เหมือนจะบอกหน้าที่ของเธอเรียบร้อยแล้ว
"ได้ค่ะ ฉันจะทำหน้าที่อย่างดีที่สุด" แอมม่าไม่อยากมีปัญหาอะไรตอบตกลงกับงานที่ถูกสั่งทันที และก้าวเดินตามชายคนนั้นไปยังที่พัก
พอเข้ามายังตัวคฤหาสน์แล้วความเยือกเย็นทำให้เธอกระซับเสื้อที่สวมใส่ขึ้นมา ปรายตามองสำรวจไปรอบๆ ด้วยความสงสัย ที่นี่ตบแต่งด้วยของยุคเก่าจนหมด ทั้งเฟอร์นิเจอร์ผ้าม่านเครื่องตกแต่งของที่นี่ล้วนเต็มไปด้วยมนต์ขลัง
"เธออยู่ชั้นสองของที่นี่ห้องซ้ายมือ เอาของไปเก็บซะ คืนนี้ก็ทำงานได้เลย" เอ็ดเวิร์ดชายชราบอกกับเธอก่อนที่ตัวของเขาจะเดินหายไป เธอจึงเดินเข้าไปยังชั้นสองด้วยบันไดที่สูงจนนับขั้นแทบไม่ได้เพราะสูงมากจริงๆ
แอ๊ดดด!!
เธอเปิดประตูเข้าไปและเห็นเตียงนอนขนาดใหญ่ ม่านสีฟ้าอ่อนกำลังพริ้ว ผ้าปูสีขาวสะอาดหมอน สองใบในห้องยังมีดอกกุหลาบสีแดงสดอยู่กลิ่นมันหอมกระจายในห้องนี้เต็มไปหมดเวลานี้
ร่างบางวางข้าวของและมองสำรวจห้องของเธอโซฟาริมหน้าต่างที่เอาไว้มองวิวด้านหน้าสวนสไตล์ฝรั่งเศสที่มีกุหลาบกำลังเลื้อยเป็พุ่มรอบๆ อาณาเขตรั้วสูงจนคนด้านนอกไม่รู้ว่าจะมองเห็นคฤหาสน์แห่งนี้หรือเปล่า กุหลาบกำลังเบ่งบานและออกดอกสวยงามกลิ่นหอมยามเมื่อสายลมพัดผ่าน
เธอสูดอากาศเข้าปอดด้วยความรู้สึกผ่อนคลายกับการใช้ชีวิตและทำงานอย่างหนักพ่อแม่จากไปแล้ว เหลือพี่ชายเพียงคนเดียวและเธอนั้นออกไปใช้ชีวิตทำงานหาเลี้ยงตัวเองมาโดยตลอดใช้ชีวิตสันโดษไม่มีเพื่อนฝูงไม่พบปะผู้คน
และการทำงานเงียบๆ แบบนี้ถือว่าดีสำหรับเธอเพราะตัวจริงไม่ชอบที่จะพบกับผู้คนมากมายยิ่งเป็เพื่อนร่วมงานที่มีพลังเหลือล้นเธอกับรู้สึกเหนื่อยที่จะใช้ชีวิตแบบนั้นการเลือกมาทำงานเพื่อตอบแทนคำสัญญาที่เคยให้กับพี่ชายก็ถือว่าไม่เลวอะไรทั้งนั้น
ไม่รู้เธอนั่งจ้องมองสวนและดอกกุหลาบนั้นนานแค่ไหนจู่ๆ ดวงตาของเธอก็หนักอึ้งและหลับลงเสียอย่างนั้นโดยไม่รู้ตัว ร่างของใครบางคนปรากฏตัวขึ้นมาในห้องของเธอดวงตาของเขาจ้องมองเดินร่างกายของหญิงสาว
เขารู้สึกว่าเธอมีบางสิ่งบางอย่างดึงดูดสายตาความรู้สึกจ้องมองมาที่เธอั้แ่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ของเขาแล้ว เห็นเธอแล้วมันกระตุ้นอะไรบางอย่างในร่างกายของเขาจนควบคุมไม่ ได้
"สาวน้อย มานอนอะไรตรงนี้" นิ้วเรียวยาวผิวขาวซีดััใบหน้าที่กำลังหลับไหลอยู่ดวงตาลึกลับนั้นจับจ้องมองคอขาวและหงส์แล้วต้องกลืนน้ำลายลงคอฟันแหลมคมค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาดวงตาแดงก่ำรู้สึกหิวกระหายจนควบคุมตัวเองไม่ได้ทั้งๆ ที่ตัวของเขานั้นควบคุมมันมาได้ตลอด
ใบหน้าขาวดุจดังหิมะโน้มตัวลงไปใกล้ๆ กับลำคอระหงขาวผองของหญิงสาวและอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคมดั่งใบมีดกำลังจะปักลงไปที่คอหงส์ของหญิงสาว ที่หลับไม่รู้เื่รู้ราวอะไรว่าภัยอันตรายกำลังเคลือบขาดเข้ามาใกล้ตัวของเธอแล้ว
ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกถึงการมีชีวิตของมนุษย์ และกลิ่นของหญิงสาวกระตุ้นเขาเหลือเกิน
"นายท่านครับ ยังทำไม่ได้" เมื่อฟันอันแหลมคมกำลังจะปักลงไปที่ลำคอขาวระหงส์ของหญิงสาวนั้น เสียงของชายแก่ก็ร้องห้ามขึ้นมาทันที เพราะนี่มันยังไม่ถึงเวลาที่พระอาทิตย์ตกดินเป็อันตรายอย่างมากที่ตัวของเ้านายเขาจะถูกแสงแดด ซึ่งเป็ผลไม่ดีมากเ้านายอ่อนแอมาสักพักแล้วหลังจากไม่ได้ดื่มเืและหลับไหลมานานหลายปี
" เอ็ดเวิร์ดนายน่ารำคาญ"แววตาที่หันมามองชายแก่ด้วยความหงุดหงิดใจ มาขัดจังหวะของเขาที่จะได้ลิ้มลองรสชาติแห่งความหอมหวาน เขี้ยวอันแหลมคมนั้นต้องหดกับเข้าไปอย่างไม่สบอารมณ์ขยับตัวออกห่างจากแม่สาวน้อยไปยังน่าเสียดายกลิ่นของเธอยังเตะอยู่ในจมูกของเขาอยู่เลย..
"คืนนี้เธอจะไปหานายท่าน โปรดใจเย็นก่อนเธอจะอยู่ที่นี่เป็อาหารของท่านเพียงหกเดือนเท่านั้น" เอ็ดเวิร์ดไม่อยากที่จะให้นายท่านขาดสติเหมือนคนก่อนๆ ที่กลับไปแล้วเสียสติเข้าโรงพยาบาลบ้า เขาต้องเสียงเงินทองมากมายเพื่อปิดเื่ราวเอาไว้
"ตัวเธอคนนี้หอมมาก ฉันหิวสุดๆ" เอ็ดเวิร์ดรู้ว่าตัวของหญิงสาวของนี้มีอะไรที่ดึงดูดกระตุ้นความ้าของเ้านายของเขามาก ทุกๆ ห้าสิบปีจะมีอาการถูกแรงกระตุ้นหนักๆ จนเ้านายของเขาบ้าคลั่งควบคุมตัวเองไม่ได้ ก่อนที่จะหลับไหลไปอีกครั้งและจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นมาไม่ได้ดั่งคำสาปที่ไม่มีวันลบเลือนไปได้
"ในห้องของท่านมีเืสดเป็ถุงที่พึ่งเอามาใหม่" เอ็ดเวิร์ดบอกกับเ้านาย แบบไม่กล้ามองตาเท่าไหร่นั้น เพราะรู้สึกถึงแรงอำมหิตกระจายออกมาในเวลานี้..
"น่าหงุดหงิดชะมัด" ร่างใหญ่ยอมที่จะถอยไป สุดท้ายแล้วเอ็ดเวิร์ดต้องเดินตามออกไป หญิงสาวหลับลึกเพราะเอ็ดเวิร์ดทำบางสิ่งบางอย่างให้เธอพักผ่อนให้มากๆ เืของเธอจะได้หอมหวานถูกใจเ้านายของเขามากที่สุดถึงความพอใจจากตัวหญิงสาว..
ประตูห้องปิดลงไปหล่อนหลับไม่รู้เื่ราวว่าเกิดอะไรขึ้น กับตัวเองที่กำลังเป็เหยื่อและตัวของเธอกำลังจะถูกนำไปเป็อาหารในค่ำคืนนี้แด่แวมไพร์ผู้ที่หิวกระหายเือย่างแรงกล้า ผู้ที่เพิ่งตื่นขึ้นมาจากการหลับไหลเขาย่อมมีความอยากในกลิ่นคาวเื ความกระหายนั้นรุนแรงเป็พิเศษ ยิ่งเืของหญิงสาวก
ระตุ้นอารมณ์เขาขนาดนี้ความ้าก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม
3K
