" กระทิงเขาเหล็กนี่เป็สัตว์อสูรระดับสองตัวที่ฆ่ามันได้ น่าจะเป็สัตว์อสูรระดับสามขึ้นไปทั้งยังตัวใหญ่ " ชิงหยางพึมพำ
ชิงหยางเร่งเก็บแก่นอสูรแลร่างของกระทิงเขาเหล็ก เขาทะยานร่างเข้าไปในป่าส่วนลึกในทันใด
ชิงหยางทะยานร่างตามกลิ่นโลหิตของกระทิงเขาเหล็กเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ที่ชิงหยางได้กลิ่นโลหิตของสัตว์อสูรนั้นเป็เพราะเขาเองได้ดื่มโลหิตของพยัคฆ์ขาวมา มิว่าจะเป็สัญชาตญาณนักฆ่าแลจมูกที่ไวต่อกลิ่นคาวโลหิตล้วนมีอยู่ในโลหิตของพยัคฆ์ขาว
" หากข้าได้ดื่มเืของสัตว์อสูรที่เป็นักล่าที่แข็งแกร่ง ก็จะยิ่งเพิ่มสัญชาตญาณได้มากขึ้น " ชิงหยางพึมพำ
" ตุบ " ร่างชิงหยางพลันหยุดนิ่ง สองตากวาดมองทั่ว
ชิงหยางเปิดััของตนออก รัศมีรอบกายราวหนึ่งลี้เงียบสงัด " เงียบผิดปกติ " ชิงหยางพึมพำ
" มิเข้าท่า " ชิงหยางพึมพำ พลางทะยานร่างปีนป่ายไปบนต้นไม้ใหญ่อย่างรวดเร็ว
สองตาของชิงหยางกวาดมองราวพยัคฆ์จ้องเหยื่อ ดวงตาคมกริบจ้องมองยังเงาตะคุ่มหลังพุ่มไม้
" มันคืออะไร " ชิงหยางพึมพำ ว่าแล้วจึงเรียกกระบี่ฟ้าสังหารออกมา
" แทงตรง " ชิงหยางแทงกระบี่เสวียนเทียนออกไปเบื้องหน้าสุดแรง
" วู๊มมม " คมกระบี่พุ่งทะยานเข้าพุ่มไม้อย่างรวดเร็ว
" วิ้ว " คมกระบี่กรีดร้องหวีดหวิว พุ่งทะยานเข้าหาพุ่มไม้อย่างบ้าคลั่ง
" โฮกกกก " สัตว์อสูรตนหนึ่งร้องคำรามลั่น เมื่อััได้ถึงอันตราย
" กรุบ กรุบ " มันเร่งฝีเท้าพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว
" ตัวอะไร " ชิงหยางพึมพำ
ลำตัวหนาใหญ่ ทั้งขนยังเป็สีดำเมี่ยม รูปร่างใกล้เคียงมนุษย์
ชิงหยางมิกล้าที่จะออกไล่ล่า เพราะมิรู้ว่าสัตว์อสูรตนนั้นอยู่ระดับขั้นใด เขารออยู่สักพักจึงทะยานร่างไปยังพุ่มไม้
สองตากวาดมองยังเศษซากสัตว์อสูรระดับต่ำที่ถูกตัวประหลาดกัดกิน
" ระดับของมันมิน่าจะสูงเท่าใด มันจึงล่าสังหารได้เพียงสัตว์อสูรระดับต่ำ " ชิงหยางพึมพำ
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เสียงหัวเราะดังทั่วผืนป่า
" ในที่สุด ข้าก็จะได้ทะลวงขั้นพลังเสียที หลังจากที่ติดแหงกอยู่ที่ขั้นเก้ามานานหลายปี " เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น
ชิงหยางกวาดตามองยังชายหนุ่มแลพวก " หกคน เขตแดนหล่อกายาระดับแปดแลเก้า " ชิงหยางพึมพำ
" พวกเ้ามาจากตระกูลเถียนรึ " ชิงหยางร้องถาม
" คนตายมิมีสิทธิ์รู้ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา
" ฆ่ามัน " ชายหนุ่มร้องออกมา
" ขอรับ " เหล่าลูกสมุนร้องออกมา พลางทะยานร่างเข้าหาอย่างเร็วรี่
" ตัดขวาง " อย่างมิรอช้า ชิงหยางวาดกระบี่ฟ้าสังหารออกอย่างรวดเร็ว
" วู๊มมม " คมกระบี่พุ่งทะยานตัดผ่ามวลอากาศขาดออกจากกัน
" อือ " เหล่าลูกสมุนถึงกับร้องครวญคราง เมื่อคลื่นลมพุ่งทะยานเข้าปะทะ
เหล่าลูกสมุนเห็นท่ามิดี เร่งฟาดอาวุธของตนออกอย่างเร็วรี่
" เคร้งงงง " เสียงราวกับเหล็กแข็งกล้ากระทบกันดังลั่น
" อือ " แขนของเหล่าลูกสมุนพลันสะท้านด้านชา สองตาของพวกมันเบิกกว้างมองยังเด็กหนุ่มที่หมุนควงกระบี่สนิมเขรอะ
" วู๊มมม " คมกระบี่ทะยานออกฉีกมวลอากาศแยกออกเป็สอง ตรงดิ่งเข้าหาเหล่าลูกสมุนอย่างรวดเร็ว
เหล่าลูกสมุนฟาดฟันอาวุธของตนอย่างบ้าคลั่ง " ฝึด ฟิ้ว " เสียงของอาวุธฟาดผ่าใส่มวลอากาศ
" ตึง " คมกระบี่พุ่งกระแทกเข้ายังสมุนผู้หนึ่ง
" อั้ก " โลหิตพ่นพรวดไหลทะลักออกทั่วร่าง
" ศิษย์น้อง " ชายหนุ่มร้องออกสุดเสียง พลางทะยานร่างเข้าหาอย่างเร็วรี่
" ใบหลิวเล่นลม " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางแทงกระบี่ไปเบื้องหน้า
" วู๊มมม " คมกระบี่ผสานปราณพลังพุ่งทะยานเข้าหาลูกสมุนแลลูกพี่อย่างเร็วรี่
" อือ " ชายหนุ่มกัดกรามแน่น พลางวาดดาบของตนไปมา
" เปรี้ยงง " ปราณดาบพุ่งทะยานเข้าหาคมกระบี่
" ตูมม " สองปราณะเิออก แรงะเิส่งสองร่างเหยียดถอย
" อึก " ชิงหยางถึงกับสะอึก เพราะเืลมทั่วร่างป่วนปั่น
สองตาของมองยังชายหนุ่มนี่เป็คราแรกที่เขาพบเจอคู่ปรับที่ทัดเทียม ไฟแห่งการต่อสู้พลันปะทุขึ้นในทันใด
" ย้าก " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง พลางทะยานเข้าหาชายหนุ่ม
กระบี่ฟ้าสังหารถูกยกข้ามไหล่ แลวาดลงอย่างรวดเร็ว " วู๊มมม " คมกระบี่แนวตัดเฉียงพุ่งทะยานออก
" วู๊มม " คมกระบี่แนวตัดเฉียงตรงข้ามพุ่งทะยานตามติด
" วู๊มมมม " คมกระบี่พุ่งทะยานตรงเบื้องหน้า
" สามกระบวนท่าในพริบตา " ชายชราเหลาพึมพำ
ชายหนุ่มถึงกับเหยียดฝีเท้าถอยไปหลายก้าว ก่อนจะรวบรวมพลังฟาดดาบออกสุดแรง
" เปรี้ยงง " ดาบประสานปราณพุ่งทะยานออกอย่างเร็วรี่
" ตูมม " คมกระบี่ตัดเฉียงเส้นแรกะเิออก
" อึก " ชิงหยางสะอึกเืลมอีกครา
ชิงหยางครุ่นคิดถึงระดับขั้นของขั้นพลังที่แตกต่างกันถึงสามระดับย่อย
" อึก " ชิงหยางสะอึกเลืดลมอย่างต่อเนื่องเมื่อคมกระบี่ตัดเฉียงเส้นที่สองะเิออก
" อึก " ชิงหยางเข้าใจในทันทีว่าเพราะเหตุใด
" รู้ปัญหาแล้วสินะ " ชายชราเหลาพึมพำ
ชายชราเหลามองชิงหยางออกั้แ่คราแรกที่เห็นชิงหยางใช้กระบี่ แต่เขานั้นมิอยากสอนสั่งชิงหยางเพราะหากสอนสั่งมากเกินไปจะกลายเป็ว่า ชิงหยางผู้นี้เป็ผู้ที่ไร้พร์
" เพราะข้าทะลวงขั้นพลังเร็วเกินไป ปราณพลังในร่างจึงมิเสถียร " ชิงหยางพึมพำ
เมื่อยอดยุทธผู้หนึ่งทะลวงขั้นพลังเร็วเกินจะทำให้ฐานพลังมิเสถียร ต้องใช้ระยะเวลาหนึ่งฝึกปรือขัดเกลาฐานพลังให้มั่นคง
แต่สำหรับชิงหยางนั้น เขามิได้รู้เื่นี้เพราะมิมีอาจารย์หรือผู้าุโคอยชี้แนะ
สิ่งที่ทำให้ชิงหยางรู้ว่าปัญหาของตนก็คือ เมื่อปราณกระบี่ของตนถูกทำลายนั่นย่อมถูกแรงะเิสะท้อนกลับ
แรงะเิสะท้อนกลับมิได้ทำร้ายผู้ใด แต่แรงะเิสะท้อนกลับนั้นเป็สัญญาณเตือนให้ปรับฐานพลังเสียใหม่
ต่างจากปราณกระบี่ที่ถูกทำลายด้วยพลังที่มากกว่า นั่นจะส่งผลให้เกิดการาเ็
" ต้องเร่งจบให้เร็วที่สุด " ชิงหยางพึมพำ
" เคล็ดวิชาชิง์หมุนวน " ชิงหยางเปิดใช้งานเคล็ดวิชาชิง์
" วู๊มมม " เคล็ดวิชาชิง์หมุนวนปราณพลังทั่วร่าง ไหลเวียนไปตามจุดชีพจรต่างๆแลไหลหลั่งไปยังตันเถียน
" ใบหลิวตัดตะวัน " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง พลางหมุนตัวหนึ่งรอบ
มือหนึ่งกำกระบี่แน่น พลางะเิพลังปราณส่งคมกระบี่ออกอย่างรวดเร็ว
" เปรี้ยงง " กระบี่ฟ้างสังหาระเิพลังส่งคมกระบี่พุ่งทะยานตัดขวางเป็วงกว้างราวจันทร์เสี้ยว
" ครืน " ผืนพาราพลันะเืเลื่อนลั่น ฝุ่นดินหินก้อนหอบลอยขึ้นสูง
ชายหนุ่มพลันเบิกตากว้าง มือไม้สั่นไหว สองขาสั่นเทา
" ไม่ " ชายหนุ่มร้องออกสุดเสียง เมื่อใบหลิวตัดตะวันทะยานเข้าหา
" ฟิ้ว " ใบหลิวตัดตะวันตัดผ่าร่างของชายหนุ่มแลสมุนขาดออกเป็สอง ตกตายในทันใด
" ฟู่ว " ชิงหยางเป่าปากออกมาอย่างแรง พลางจ้องมองยังร่างไร้ิญญา
ใบหน้าของชิงหยางเริ่มซีดเผือด มือไม้สั่นเทา สองตาพร่าเลือน " อ่อค " ชิงหยางพลันโก่งคอออก
ชายชราเหลาเร่งทะยานร่างเข้ามา พลางใช้ฝ่ามือของตนลูบหลังเด็กหนุ่ม
" ฆ่าคนคราแรก ข้าก็รู้สึกเช่นนี้ " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา
" ขอรับ " ชิงหยางพยักหน้า
" เ้าไปพักผ่อนเถิด ที่นี่ข้าจัดการเอง " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา
" ขอรับ " ชิงหยางพักหน้า เขาเก็บกระบี่สนิมเขรอะแลหยัดกายลุกยืน
สองเท้าของชิงหยางเดินเข้าหาร่างไร้ิญญา แลเร่งรูดทรัพย์อย่างรวดเร็ว
" ผู้าุโรบกวนท่านแล้ว " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" อืม " ชายชราเหลาพยักหน้า
ชิงหยางเร่งทะยานร่างไปอย่างรวดเร็ว ในหัวสมองเวลานี้พบพานแต่ภาพของชายหนุ่มที่ตัวขาดครึ่ง
" ครั้งแรกเป็เช่นนี้ทุกคน " ชิงหยางพึมพำ
" แต่หากฆ่าไปเรื่อยๆก็จะชิน " ชิงหยางพึมพำ
" เวลานี้มิใช่เวลาที่ต้องมาครุ่นคิดเื่นี้ ต้องเร่งปรับพื้นฐานกายาให้แข็งแกร่งสมบูรณ์เสียก่อน " ชิงหยางพึมพำ
เมื่อมาถึงบ้านไม้ซุง ชิงหยางไปที่เตียงแลหย่อนกายลงนั่งขัดสมาธิ แลเปิดใช้งานเคล็ดวิชาชิง์
1K
