พี่สาวของผม…น่ารักเกินไปแล้ว! 18+ (Under the Same Roof)

เสียงฝนเริ่มตกลงมาเบา ๆ ๻ั้๫แ๻่หัวค่ำ กลิ่นดินชื้นลอยผ่านหน้าต่างห้องที่ปิดไม่สนิท บรรยากาศในบ้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากชายคาและไฟสีส้มอบอุ่นที่ส่องอยู่ในห้องนั่งเล่น

แทนไทนั่งเหม่ออยู่บนโซฟา มือถือในมือเปิดซีรีส์ไว้แต่ไม่ได้ดูจริงจัง เขาเพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อไม่ถึง 10 ชั่วโมง และทุกอย่างยังคงรู้สึกแปลกแยกเกินไปสำหรับคำว่า “บ้าน”

ประตูห้องครัวเปิดออกเบา ๆ แพรวาเดินออกมาพร้อมแก้วน้ำในมือ เสื้อนอนแขนยาวกับกางเกงขายาวลายทาง ทำให้เธอดูต่างจากตอนเย็นอย่างชัดเจน เธอดู…เป็๞ผู้ใหญ่กว่าที่เขาจินตนาการไว้เล็กน้อย

“ยังไม่นอนเหรอ?” เธอถามพลางเดินไปหยิบผ้าห่มพับบนตู้

“อืม…ยังไม่ง่วงครับ” เขาตอบพลางหลุบตามองจอมือถือ

แพรวาเดินไปนั่งที่โซฟาอีกตัวใกล้กัน เปิดผ้าห่มคลุมขา แล้วนั่งเงียบๆ ข้างๆ กันโดยไม่พูดอะไรอีก

ในความเงียบ…แทนไทรู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างออกไป

“พี่แพรวา…” เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ เป็๞ครั้งแรก

หญิงสาวหันมาช้า ๆ “หืม?”

“พี่…โอเคกับการที่ผมย้ายมาอยู่ที่นี่ไหมครับ”

เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

“ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก แค่…ไม่ชิน” เธอยิ้มบาง ๆ มองไปยังหน้าต่างที่ฝนยังตกไม่หยุด “ฉันเคยอยู่บ้านนี้คนเดียวมาสามปี มีพ่อเธอก็จริง แต่เขาไม่ค่อยอยู่ ส่วนแม่ของเธอ…เราก็ไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่”

แทนไทนิ่งฟัง ไม่มีคำตอบ เขาเอนตัวพิงโซฟา หลุบตาลงต่ำ “ผมเองก็ไม่ชินเหมือนกันครับ”

แพรวาหันมามองเขานิ่ง ๆ

“เธอดูไม่ใช่เด็กแล้วนะ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็เปิดใจคุยกับฉันได้นะ” เธอพูดเบา ๆ “แต่น้ำเสียงเธอเหมือนแฝงอะไรบางอย่าง “

“บางทีผมอาจไม่กล้าเปิด…เพราะผมไม่แน่ใจว่าอะไรจะหลุดออกไปบ้าง” เขาตอบตรง ๆ

คำพูดนั้นทำให้แพรวาเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แบบไม่มีเสียง เธอพยักหน้าและหันกลับไปมองฝนอีกครั้ง

“งั้นก็ไม่ต้องคิดมาก พรุ่งนี้จะเริ่มง่ายขึ้นเดี๋ยวก็ชิน”

แต่ในวินาทีนั้นเอง ไฟในบ้านก็ดับพรึ่บลง

เสียงฝนที่ตกหนักขึ้นกลบทุกอย่าง เหลือเพียงแสงจันทร์จากช่องหน้าต่างที่ส่องผ่านเข้ามา ทำให้บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบมืดแบบกะทันหัน

แทนไทลุกพรวด “พี่! เป็๞ไรมั้ยครับ”

“ไม่เป็๞ไร ไฟน่าจะดับเพราะฟ้าผ่า…ฉันจะไปเอาไฟฉายที่ครัว”

“เดี๋ยวผมไปให้ครับ”

แต่เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนทำให้เกิดเ๹ื่๪๫ไม่คาดฝัน…

โครม!

แทนไทสะดุดขาโต๊ะล้มลง — และด้วยแรงกระแทก เขาเผลอคว้าสิ่งแรกที่ใกล้มือที่สุดเพื่อพยุงตัว

นั่นคือ…แขนของแพรวา

หญิงสาวล้มลงมาด้วยแรงโน้มถ่วง ร่างของเธอทาบลงบนตัวเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งสองนิ่งงันอยู่ในท่าทางแปลกประหลาดกลางความมืด มีเพียงเสียงหอบเบา ๆ และลมหายใจร้อน ๆ ที่แตะกันอย่างใกล้ชิด

“…ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

แพรวาไม่ตอบ เธอค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นอย่างระวัง

“ไปหาไฟฉายเถอะ” เธอพูดเบา ๆ หลีกเลี่ยงสายตา

แทนไทรู้สึกเหมือนหัวใจยังเต้นไม่เป็๲จังหวะ

และแม้เขาจะบอกตัวเองว่า…มันคืออุบัติเหตุ

แต่ลึก ๆ แล้ว เขารู้ว่า “มีอารมณ์บางอย่าง” ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วในค่ำคืนนี้

⸻