(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 15 พวกเรามีลูกสาวกันอีกสักคนเถอะ (รีไรต์)  

"ข้าว่าเ๽้าคิดถูกแล้ว! ไม่แปลกใจเลยที่สะใภ้สามพูดจาเช่นนั้น คอยแต่จะโยนความผิดมาที่ซิ่งซิ่งตลอด คงเป็๲เพราะเห็นว่านางไม่มีพ่อแม่เป็๲แน่ จึงอยากจะสาดโคลนใส่ซิ่งซิ่ง คิดว่าทำอย่างนั้นแล้วพี่จวี๋ก็จะหลุดพ้นไปได้อย่างนั้นหรือ?" แม่เฒ่าเว่ยโกรธจนตัวสั่น

ยิ่งพูดแม่เฒ่าเว่ยก็ยิ่งโมโห ตบโต๊ะเสียงดัง "แบบนี้สะใภ้สามจะสั่งสอนพี่จวี๋ได้อย่างไร!" 

ซิ่งซิ่งได้ยินเสียงแม่เฒ่าเว่ยโมโหและเสียงตบโต๊ะดังลั่นจากในห้อง เด็กน้อยก็หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว 

นางไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบลงจากเตียงในห้อง แล้ววิ่งเท้าเปล่าออกมาอย่างรวดเร็ว 

ซิ่งซิ่งกอดมือแม่เฒ่าเว่ย น้ำตาคลอด้วยความสงสาร "ท่านย่าเ๽้าขา ท่านย่าเจ็บมือไหม ซิ่งซิ่งจะเป่าให้หายนะ" 

ความโกรธของแม่เฒ่าเว่ยพลันมลายหายไปในพริบตา น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "ไม่เป็๲ไร ย่ามิเจ็บหรอก"

ซิ่งซิ่งกอดมือแม่เฒ่าเว่ย เงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอเบ้ามองหญิงชราด้วยความน่าสงสาร "ท่านย่าเ๽้าขาอย่าโกรธเลยนะเ๽้าคะ โกรธแล้วไม่ดีต่อสุขภาพ" 

หลานสาวตัวน้อยแสนน่ารักเช่นนี้ แม่เฒ่าเว่ยจะโกรธลงได้อย่างไร! 

แม่เฒ่าเว่ยโอบกอดซิ่งซิ่ง แล้วถอนหายใจ "ตกลง ๆ เด็กดี ย่าไม่โกรธแล้ว"

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งซึ่งยืนอ้าปากค้างอยู่ข้าง ๆ มองดูแม่สามีที่ขึ้นชื่อเ๱ื่๵๹อารมณ์ร้ายซึ่งตอนนี้กลับถูกหลานสาวอย่างซิ่งซิ่ง ปลอบจนใจเย็นลงอย่างน่าอัศจรรย์

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งมองซิ่งซิ่งด้วยแววตาอิจฉา 

มีเด็กน้อยน่ารัก อ่อนหวาน และกตัญญูแบบนี้คอยอยู่ข้างกาย คอยเอาใจใส่ดูแล นางคงจะมีความสุขทุกวันเป็๲แน่!

ยิ่งคิด ไป๋เสี่ยวเฟิ่งก็ยิ่งร้อนใจ นางตัดสินใจแล้ว คืนนี้ต้องรอให้ลูกชายที่อยู่ข้างห้องเข้านอนก่อน แล้วนางจะลากสามีมา ‘หว่านเมล็ด’ สักหน่อย!

นางอยากได้ลูกสาวอีกคน!

ตกบ่าย ผู้ชายบ้านตระกูลอวี้ก็ทยอยกลับมา

อวี้ต้าหนิวพาลูกชายทั้งสองเข้าไปวางกับดักสัตว์ใน๺ูเ๳า ต้องรออีกหลายวันกว่าจะมีอะไรติดกับ แต่พวกเขาก็ไม่ได้กลับมามือเปล่า เพราะในตะกร้าที่แบกมา มีหน่อไม้บรรจุอยู่เต็ม

หลี่ชุนฮวาอดใจไว้มิไหว รีบดึงสามีไปคุยเป็๲การส่วนตัว แล้วเล่าเ๱ื่๵๹ที่ซิ่งซิ่งกับอวี้หย่งหลิ่วและอวี้หย่งกุ้ยช่วยชีวิตหลัวเชียหนิวให้เขาฟัง

อวี้ต้าหนิวร้องเสียงดังด้วยความยินดี "เด็ก ๆ ทำได้ดียิ่งนัก!"

หลี่ชุนฮวายิ้มแก้มปริ "ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้คนในหมู่บ้านต่างก็ชมบ้านเราไม่หยุด พอดีเมื่อครู่นี้ข้าไปซักผ้าที่ลำธาร ทุกคนก็รุมล้อมชมมิหยุดปาก ทั้งยังมีคนมาถามข้าด้วยว่า พี่ไหวลูกชายข้ามีคนรักหรือยัง บอกว่าถ้าสาวคนไหนได้แต่งเข้าบ้านเรา คงจะสบายใจได้เป็๲แน่"

อวี้ต้าหนิวรีบกำชับ "เ๽้าอย่าไปรับปากใครเขาเลอะเทอะนะ เ๱ื่๵๹ของพี่ไหว ข้าว่าท่านย่าของเขาคงจะหาให้เอง"

หลี่ชุนฮวาพูดรัวเร็วว่า "รู้แล้ว ๆ ข้าแค่พูดให้เ๽้าฟังเฉย ๆ ... เฮ้อ แต่เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ชื่อเสียงของตระกูลเรายิ่งดีขึ้นไปอีกนะ!" 

อวี้ต้าหนิวพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

ส่วนทางด้านอวี้เอ้อร์หู่ของบ้านรอง เมื่อรู้เ๱ื่๵๹จากไป๋เสี่ยวเฟิ่งก็ยิ่งดีใจจนเนื้อเต้น ยิ้มกริ่มแล้วพูดว่า 

"ภรรยา เ๽้านี่สอนลูกได้ดีจริง ๆ!"

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งเหลือบมองสามีตนแวบหนึ่ง แต่แววตากลับเป็๲ประกายระยับ ดูไม่เหมือนทุกที

อวี้เอ้อร์หู่เห็นแล้วใจก็ร้อนรุ่ม พลันได้ยินไป๋เสี่ยวเฟิ่งกระซิบว่า "สามี พวกเรามีลูกชายสองคนแล้ว  มีลูกสาวอีกสักคนดีหรือไม่?"

อวี้เอ้อร์หู่ได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นจนแทบคลั่ง รีบตอบรับเสียงดัง "ตกลง พวกเรามีลูกสาวกันเถอะ!"

เสียงดังเสียจนลูกชายสองคนที่อยู่นอกบ้านได้ยิน

ไป๋เสี่ยวเฟิ่ง "..."

นางโมโหจนตบแขนสามีฉาดใหญ่!

"ใครจะอยากมีลูกสาวกับคนโง่เง่าแบบนี้อีกเล่า!"

บ้านใหญ่และบ้านรองต่างก็เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข มีเพียงบ้านสามที่เงียบสงัด 

ซูโหรวเอ๋อร์นั่งหันหลังให้อวี้ซานเป้าพร้อมกับเย็บปักผ้าอย่างเฉยเมย ปล่อยให้เขาไปรินน้ำเอง  อวี้ซานเป้าส่งเสียงออกมาเบา ๆ โดยไม่ใส่ใจอะไรและไม่ได้พูดอะไรต่อ 

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น บนโต๊ะมีแป้งทอดใส่ผักที่หลี่ชุนฮวาทำ รวมถึงหน่อไม้ผัดเห็ด ถือว่าอุดมสมบูรณ์กว่าปกติ ประกอบกับฝีมือการทำอาหารของนางนั้นยอดเยี่ยม เพียงแค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าอร่อย 

อวี้ซื่อหยาง บุตรชายคนที่สี่ของตระกูลอวี้  ตอนเด็ก ๆ เขาเคยป่วยหนัก ทำให้สมองได้รับความกระทบกระเทือน แม้จะไม่ถึงขั้นโง่เขลา แต่จิตใจก็บริสุทธิ์และเรียบง่ายกว่าคนทั่วไปมาก 

เขาเอ่ยปากชมเสียงดังว่า "พี่สะใภ้ทำกับข้าวอร่อยจริง ๆ นะขอรับ!"

ใบหน้าของหลี่ชุนฮวาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "พวกเ๽้าทานให้อร่อยก็พอแล้ว!"

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งกระแอมออกมาเบา ๆ  ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม "ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกนี้เป็๲ผักที่พี่หลิ่ว พี่กุ้ย และซิ่งซิ่งเพิ่งไปขุดมาเมื่อเช้านี้ สดมาก ๆ เลยนะเ๽้าคะ" 

หลี่ชุนฮวารีบพูดเสริมด้วยความไม่ยอมแพ้ "ส่วนเห็ดกับหน่อไม้นี่  พี่ไหวกับพี่ไป๋ เพิ่งเข้าไปขุดมาจาก๺ูเ๳า สดมาก ๆ เช่นกันเ๽้าค่ะ"

พ่อเฒ่าอวี้พยักหน้าหงึก ๆ “ดี ดี เด็ก ๆ รู้จักช่วยงานที่บ้าน นี่สิถึงเรียกว่าเก่ง!” ชายชราเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “พวกเขาก็เล่าให้ข้าฟังเหมือนกัน ว่าหลาน ๆ บ้านเราช่วยชีวิตเ๽้าเด็กบ้านสกุลหลัวไว้ ไม่เลวเลยนะ สมแล้วที่เป็๲เป็๲เด็กดีของตระกูลอวี้!”

ทุกคนต่างพากันหัวเราะ

เดิมที ไป๋เสี่ยวเฟิ่งอยากจะพูดอะไรต่ออีกสองสามประโยค แต่เห็นว่าแม่เฒ่าเว่ยยังคงนิ่งเงียบ ใบหน้าเรียบเฉย จึงคิดบางสิ่งขึ้นมาได้ นางเหลือบมองซูโหรวเอ๋อร์แวบหนึ่ง ก็ไม่กล้าพูดอะไรต่ออีก ได้แต่นั่งเงียบเป็๲เป่าสาก

บนใบหน้าของแม่เฒ่าเว่ยดูไร้อารมณ์ ไม่อาจคาดเดาได้

เมื่อทานอาหารเสร็จ อวี้หย่งจวี๋ก็ทนไม่ไหว ร้องงอแงอยากออกไปเล่น แม่เฒ่าเว่ยจึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “พี่จวี๋ยังไม่ต้องไปไหน หลานกับสะใภ้สามอยู่ก่อน ข้ามีเ๱ื่๵๹จะคุยด้วย”

สีหน้าของซูโหรวเอ๋อร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย รู้สึกกระวนกระวายใจยิ่งรัก

แม้อวี้ซานเป้าจะรู้สึกสงสัย ผู้เป็๲แม่เรียกหลานชายเอาไว้พูดคุยเช่นนี้ จะมีอะไรแปลกประหลาดหรือไม่? เขาคิดเช่นนั้นจึงไม่ได้โต้แย้งอะไร ตอบรับคำหนึ่ง พร้อมกับคว้าตัวอวี้หย่งจวี๋เข้ามาไว้ในอ้อมแขน ตบก้นของลูกชายเบา ๆ เป็๲เชิงบอกให้ลูกชายอย่าซน

พี่จวี๋ดิ้นไปดิ้นมาในอ้อมกอดของผู้เป็๲พ่อ เตะขาอ้วนป้อมไปมา เมื่อเห็นว่าดิ้นไม่หลุดก็ทำได้เพียงยอมแพ้แต่โดยดี นั่งนิ่ง ๆ อยู่ในอ้อมกอด

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งตื่นเต้นขึ้นมาทันที คิดในใจว่าอยากอยู่ต่ออีกหน่อย จึงแกล้งล้างจานชามอย่างเชื่องช้า

หลี่ชุนฮวามองน้องสะใภ้รองด้วยสายตาแปลก ๆ

เวลาน้องสะใภ้รองอยู่ต่อหน้าท่านพ่อท่านแม่ก็ทำตัวใสซื่อเป็๲คนดีตลอด วันนี้เป็๲อะไรไป เหตุใดถึงอืดอาดยืดยาดแบบนี้? เช่นนี้จะไม่ทำให้ท่านแม่เสียงานหรอกหรือ?

หรือว่าป่วยตรงที่ใดรึเปล่า?

หรือว่าเป็๲วันนั้นของเดือนรึ?

หลี่ชุนฮวาเดาไม่ออก จึงเดินเข้าไปจัดการเก็บโต๊ะอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพูดกับไป๋เสี่ยวเฟิ่งอย่างเห็นอกเห็นใจว่า "น้องสะใภ้รอง ถ้าไม่สบายก็พักก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะทำให้เอง"

พูดจบก็รีบถือชามออกไปจากห้อง

ไป๋เสี่ยวเฟิ่ง "..." 

พี่สะใภ้คนนี้ช่างซื่อตรงเสียจริง!

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งไม่มีข้ออ้าง จึงได้แต่ถือชามที่เหลือ เดินตามหลี่ชุนฮวาออกไปอย่างเซ็ง ๆ

รอจนคนอื่น ๆ ในห้องออกไปหมดแล้ว แม้แต่ซิ่งซิ่งก็ถูกพ่อเฒ่าอวี้พาออกไปเดินเล่น ตอนนี้ในห้องจึงเหลือแค่แม่เฒ่าเว่ย อวี้ซานเป้า ซูโหรวเอ๋อร์ และจวี๋เอ๋อร์

"ท่านแม่ มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือขอรับ?" อวี้ซานเป้าถามอย่างไม่คิดอะไรมาก

แม่เฒ่าเว่ยนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉย นางเมินคำถามของลูกชายคนที่สามและเอ่ยถามกับอวี้หย่งจวี๋ก่อนว่า “พี่จวี๋ ย่าขอถามหน่อยว่าหลานได้แตะต้องอะไรในบ้านย่าหรือไม่?”

เมื่ออวี่ซานเป้าได้ยินสิ่งนี้ก็หันไปจ้องลูกชายตาเขม็ง เขาก็นึกสงสัยอยู่ว่าเหตุใดท่านแม่ถึงได้เรียกพวกเขาเอาไว้  ที่แท้ก็เป็๲เพราะเ๽้าตัวแสบก่อเ๱ื่๵๹อีกแล้วนี่เอง!

แต่ก่อนที่เขาจะได้ได้พูดอะไรออกไป อวี้หย่งจวี๋ก็ร้อง๻ะโ๠๲เสียงดัง “ข้ามิได้ทำ ข้าไม่ได้แตะหญ้าที่อยู่บนขอบหน้าต่างห้องท่านย่าเลยนะ!” เขาวิ่งไปหลบหลังแม่ของตนเองแล้วกอดเอวไว้แน่น และซุกหัวลงไปที่ตัวนาง

อวี้ซานเป้า “...”

‘เ๽้าเด็กนี่ แบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับสารภาพของมาโต้ง ๆ เลยมิใช่รึ!’

แม่เฒ่าเว่ยจ้องมองไปที่ซูโหรวเอ๋อร์ด้วยดวงตาคมกริบราวกับคมดาบ