หลังจากเื่ราวอันน่าเหลือเชื่อใครจะไปคิดว่าหมอเทวดาที่ใจบุญรักษาผู้คนตกยากจะกลายเป็เ้าสำนักที่เร้นกายจากยุทธภพ ที่ทั่วยุทธภพรู้จักกันในนาม"ไป๋หานลู่"มิหน่ำซ้ำยังเป็ที่้าของทุกคนเพราะเป็ผู้ถือครองตำราที่ทั่วยุทธภพ้า ทั้งเป็หมอและนักหลอมโอสถระดับ"ราชันย์โอสถ"นี่มันตัวหายนะเหมือนกันนี่หว่า! ถึงแม้จะไม่มีใครรู้ว่าหมอเทวดากับเ้าสำนักจันทราโลหิตจะเป็คนๆเดียวกันก็เถอะ! แต่ยังไงก็ไม่ปลอดภัยทั้งนั้น ข้าอยากรู้จริงๆว่านอกจากท่านอาจารย์แล้ว ศิษย์พี่ของข้าจะมีภูมิหลังยังไงเพราะดูอย่างไรก็ไม่ธรรมดาสามัญแน่นอน....
กลับมาปัจจุบัน
ตอนนี้ข้าอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งจะเรียกหมู่บ้านก็ไม่ถูก เพราะมันเป็เมืองขนาดเล็กติดกับป่าหมื่นพฤกษาห่างออกมาจากหุบเขาหมื่นพิษมายาประมาณพันลี้เนื่องจากทั้งสองเป็ป่าขนาดใหญ่แต่ต่างกันที่ป่าหมื่นพฤกษาชาวบ้านหรือคนทั่วไปสามารถเข้าไปหาของป่า สมุนไพรหรือแม้กระทั้งล่าสัตว์อสูรได้ เพราะป่าหมื่นพฤกษาเเบ่งเป็เขตๆมีชั้นนอก กลางและก็ชั้นในที่มีสัตว์อสูรระดับสูงอยู่
แต่ป่าที่เป็เขตหุบเขาหมื่นพิษมายานั้นชาวบ้านธรรมดาไม่สามารถเข้าไปได้เพราะทุกที่ของผืนป่ามีแต่สัตว์มีพิษ สมุนไพรพิษและสัตว์อสูรจำพวกมีพิษต่างๆ จึงทำให้ไม่ค่อยมีคนเข้าไปแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีแต่ไม่เป็ที่นิยมเพราะถ้าถูกพิษขึ้นมาการจะซื้อหายาสำหรับถอนพิษมันหายากและมีราคาข่อนข้างสูงมากสำหรับชาวบ้านทั่วไป ข้าบรรยายมามากมายแต่ตอนนี้....
"ท่านอาจารย์ข้าจะไปซื้อของที่้าพวกท่านจะไปด้วยหรือไม่เ้าคะ?..."ข้าถามออกไปเพราะ้าออกไปหาของที่้า
"เ้าไปเถิด...ข้าจะไปหาของที่จะใช้ในการหลอมยาและของจำเป็เล็กๆน้อยๆก่อน นี่ก็ยามซื่อ(09.00-10.59น.)แล้ว เอาเป็ว่ามาเจอกันที่นี่ยามเซิน(15.00-16.59น.)ก็แล้วกัน..."ท่านอาจารย์กล่าว
"ส่วนข้าจะไปธุระนิดหน่อย......" ช่างเป็คนที่ไร้ซึ่งอารมณ์จริงๆ--__--
"งั้นข้าไปก่อนนะเ้าคะ..."ข้ากล่าวจบก็เดินออกไปหาของที่้าว่าแต่ไปทางไหนก่อนดี?.....ตลอดทางเดินมีพ่อค้าแม่ขายสองข้างทางเดินให้บรรยากาศครึกครื้น ข้าไม่เคยััอะไรแบบนี้มาก่อนมันช่างตื่นตายิ่งนัก เดินมาสักพักก็เห็นร้านขายเครื่องปรุงและของสำหรับใช้ในครัว
"เออ....ลูกค้าท่านนี้้าอะไรบอกข้าได้เลยนะขอรับ หรือท่านจะเดินดูสินค้าของเราก่อนก็ได้นะขอรับ เดียวข้าจะแนะนำให้ท่านเอง....
ทางร้านของเรามีเครื่องปรุงรสและของสำหรับใช้ในครัวเรือนทุกชนิดไม่ว่าจะเป็ เกลือ พริกไทย ซอสถั่วเหลือง หรือจะเป็เครื่องครัว หม้อ จาน ชาม ตะเกียบ ฯลฯ...."
แล้วเสี่ยวเอ้อก็ร่ายมาอีกมากมาย ข้าละคิดว่าเขาเป็เซลว์ขายเครื่องก......กับชาติมาเกิดหรือไงนี่มันยอดนักขายชัดๆ ข้าไม่รู้ว่าเขาหายใจทางไหน?เพื่อเป็การไม่ให้เขาเสียแรงเปล่าในการขายข้าจึงสั่งของที่้าออกไป
"เช่นนั้นข้าเอา...เกลือ 5กระสอบ พริกไทย 3 กระสอบ ซอสถั่วเหลือง 3ถัง และเครื่องครัวอย่างละ1ชินแต่ขอตระเกียบและช้อนไม้อย่างละ10แล้วกัน....."ข้ารีบสั่งของทุกอย่างเพราะข้าต้องไปหาอย่างอื่นอีก
"รอสักครู่นะขอรับ...ข้าจะรีบเตรียมให้ท่านทันที!...."จากนั้นไม่นานเสี่ยวเอ้อก็นำของทุกอย่างมาวางเรียงกันด้านหน้าของข้า
"ของทุกอย่างที่สั่งได้แล้วขอรับทั้งหมด20เหรียญทองกับอีก 50เหรียญเงินขอรับ เพราะเครื่องปรุงรสจะมีราคาแพง เกลือกระสอบละ 2เหรียญทอง พริกไทย 1เหรียญทอง ซอสถั่วเหลือง 2เหรีญทองและนอกนั้นเป็เครื่องครัวขอรับ!!"เสี่ยวเอ้อกล่าวออกมาด้วยตาเป็ประกายเพราะการที่มีคนซื้อเยอะขนาดนี้ไม่ค่อยมีเท่าไรเพราะแถวนี้มีแต่ชาวบ้านถ้าจะซื้อเยอะขนาดนี้จะมีแต่ตระกลูใหญ่จากต่างเมืองเท่านั้น ชาวบ้านแถวนั้นหันมามองทางร้านกันหมดเพราะไม่ค่อยจะมีคนซื้อของขนาดนี้.....
"เอานี่ 21เหรียญทอง ไม่ต้องทอนนะเพราะข้ามีเื่จะถามเ้าถือซะว่าที่เหลือข้าให้เ้าเป็น้ำใจ พอดีข้าอยากจะถามว่าแถวนี้มีร้านไหนขายถังไม้ใหญ่ๆหน่อยไหม?"
"มีขอรับ ท่านเดินไปสุดตลาดจะเห็นร้านอยู่ด้านซ้ายมือขอรับ"เสี่ยวเอ้อตอบด้วยความแข็งขันเพราะใช่ว่าจะมีลาภลอยแบบนี้แค่ตอบคำถามได้ตั้ง50เงินเขาต้องทำงานเกือบเดือนถึงจะได้เงินจำนวนมากถึงเพียงนี้
จากนั้นข้าก็เก็บทุกอย่างลงแหวนมิติ แล้วเดินตามทางที่เสี่ยวเอ้อบอก ตอนแรกที่ข้าเก็บของใส่แหวนมิติคนแถวนั้นดูใบ้างพอถามเสี่ยวเอ้อว่าพวกเขาใอะไรกันแค่แหวนมิติ เสี่ยวเอ้อจึงบอกว่าสิ่งของจำพวกที่มีอักขระจะเป็ของที่มีราคาสูงและหายากถึงแม้แหวนมิติระดับต่ำจะเห็นทั่วไปแต่แหวนมิติระดับสูงไม่ค่อยจะมีคนใส่เพราะไม่ใช่ว่าราคาสูงอย่างเดียวแต่เพราะผู้ใช้อักขระระดับสูงไม่ค่อยจะมีให้เห็นและทั่วทั้งสามแคว้นมีผู้ใช้อักขระระดับสูงแค่สามคน
ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าที่ข้าใส่อยู่มีระดับใดแต่เพราะถ้าเป็ระดับต่ำคงเก็บของมากมายขนาดนี้ไม่ได้เพราะระดับต่ำอย่ามากก็แค่เสืัอผ้ากับของใช้อีกเล็กน้อยหรืออาวุธสักช้้นสองชิ้น ก็คงเต็มแล้วเพราะมันมีความกว้างแค่ 3อิงฉื่อ(ฟุต)เท่านั้น....
ืื ตอนนี้ข้าอยู่หน้าร้านแล้วเป็ร้านไม้เก่าๆ แต่ของภายในร้านมีของที่ทำจากไม้เยอะแยะมากมายจัดวางเรียงกันดูสวยงามสะอาดตาต่างจากภายนอกที่ดูเก่าๆใกล้พัง!
"มีคนอยู่ไหมเ้าคะ!!..."ข้าะโออกไปเพราะไม่เห็นมีใครเลย
"เ้า้าสิ่งใดแม่นาง?...."เสียงของชายชรากล่าว
"ข้า้าถังไม้ที่สำหรับใส่น้ำพร้อมฝาปิดมีหรือไม่เ้าคะ?....."ข้าถามออกไป
"มีสิ เ้า้าขนาดไหนมีขนาดเล็ก กลาง ใหญ่ แล้วเ้าจะเอากี่ถัง....?"
"ข้าเอาขนาดเล็กสองร้อยถังและขนาดใหญ่ร้อยถังร้านท่านมีพอหรือไม่เ้าคะ?"ข้าซื้อที่เดียวเลยเพราะี้เีหาถ้าไม่พอเพราะข้าจะทำไว้ขายในอนาคตด้วย!เงิน เงิน เงิน ฿_฿
"มีสิตามข้ามา....."ว่าจบก็เดินไปข้างในข้าจึงเดินตามไป
"นี่ล่ะ...แล้วเ้าจะเอากับไปยังไงข้าไม่เห็นคนของเ้าเลยสักคน?"ชายชราถามอย่างสงสัยเพราะเขาเห็นนางมาคนเดียวแล้วจะเอากับไปยังไง?
"ไม่มีหรอกเ้าคะข้ามาคนเดียว แล้วทั้งหมดเท่าไหร่เ้าคะ?"ข้าไม่ตอบอะไรมากแล้วเปลี่ยนมาถามราคาแทน
"ถังเล็กถังละ20เหรียญเงินส่วนถังใหญ่ถังละ1ทองรวมแล้ว140ทองพอดีไม่ขาดไม่เกิน..."ว่าจบข้าก็จ่ายเงินพร้อมเดินไปที่ถังแล้วเก็บเข้าแหวนมิติแล้วรีบเดินจากไปทันทีเพราะของทั้งหมดไม่ใช่น้อยๆแล้วเก็บเข้าแหวนมิติได้มันจะเป็จุดสนใจเกินไป!
"นางหนูนั้นไม่ธรรมดาจริงๆเพราะจากน้ำเสียงไม่น่าจะเกิน14-15 แต่กับมีลมปราณระดับหลอมรวมขั้นกลางแล้วแถมยังมีแหวนมิติที่วัดระดับไม่ได้ด้วย น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ!....."กล่าวจบชายชราคนนั้นก็หายไปราวกับไม่เคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน
กลับมาทางชิงเซียน
ข้าเดินมาเรื่อยๆ ตลอดทางแวะซื้อของบ้างจนมาถึงซอยเล็กๆซอยหนึ่ง ข้าพบคนกำลังโดนรุมทำร้ายคนพวกนั้นมีประมาณ4-5คนกำลังรุมทำร้ายเด็กหนุ่ม 2 คน
สิ่งที่ข้าเห็นคือหนึ่งคนที่กำลังกอดอีกคนไว้เพื่อปกป้องไม่ให้อีกคนถูกทำร้ายแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก พอพวกนั้นพอใจแล้วพวกมันก็จากไปข้าที่เฝ้ามองไม่ใช่ไม่อยากช่วย แต่ที่นี่คนอ่อนแอย่อมเป็กลายเหยื่อ.....
คนเรามันก็มีชีวิตที่แตกต่างกันถ้าไม่อดทนยืนหยัดด้วยตัวเองแล้ววันหนึ่งจะใช้ชีวิตในโลกที่โหดร้ายนี้ได้เช่นไร แต่ข้าเห็นแก่ความกล้าหาญที่จะปกป้องคนสำคัญนะข้าจะยืนมือเขาไปช่วยสักหน่อยแล้วกัน! ข้าค่อยเดินไปใกล้ๆเด็กหนุ่มที่มองมาทางข้าด้วยสายตาแข็งกร้าว!
"เ้าอยากแข็งแกร่งขึ้นไหม?"
"........."
"ไม่อยากปกป้องคนที่สำคัญหรอกรึ..."เด็กหนุ่มเริ่มมีปฏิกิริยา
"ข้าสามารถมอบความแข็งแกร่งให้พวกเ้าได้นะแต่.... เ้าต้องมีของแลกเปลี่ยน...."จากนั้นก็มีท่าทีอ่อนลงแต่ยังคงมีความระแวงอยู่
"อะไร....อะไรที่ท่าน้าจากพวกข้า พวกข้าไม่มีอะไรให้ท่านได้หรอกถ้าหากจะมีก็คงเป็ชีวิตของพวกข้าเท่านั้นที่ให้ได้!....."
"นั้นแหละที่ข้า้า แต่ไม่ใช่ชีวิตของพวกเ้าแต่เป็ความซื่อสัตย์ไม่หักหลังข้าแล้วพวกเ้าจะได้เป็ส่วนหนึ่งในครอบครัวของข้า....."
"ขอรับ!!!×2 พวกข้าจะซื่อสัตย์ต่อท่านเพียงผู้เดียว ไม่หักหลังท่านจะอยู่กับท่านไม่ว่าจะเผชิญเื่อันตรายเพียงใด ขอแค่ท่านสั่งเรายินดีที่จะทำตามขอแค่ท่านทำให้พวกข้าแข็งแกร่งขึ้นพวกข้ายินดีขอรับ....."
"ถ้าเช่นนั้นพวกเรากลับบ้านกันเถอะ!....."
"ขอรับ!!"×2
131K
