ตอนที่ 11
หลังจากพายุที่สงบลุง การนินทาว่าร้ายที่ลดลงอย่างเห็นได้ชัด ถึงกับมีการตั้งกลุ่มแฟนคลับของโนเอลขึ้นมา และมีคนเข้าร่วมอย่างต่อเนื่อง
โนเอลตอนนี้ภาพลักษณ์ราวกับอัศวินผู้งดงามที่ชี้ดาบไปข้างหน้าด้วยสายตามุ่งมั่น การยอมหักไม่ยอมงอยืนหยัดต่อสู้อย่างเด็ดขาด สร้างความประทับใจให้หลายๆ คน
ไม่ว่าจะทั้งหญิงหรือชายที่หลงเสน่ย์ในความมุ่งมั่นของโนเอล
"ดังใหญ่แล้วนะเธอเนี่ย"
"คุณเซรินก็ใช่ย่อยนะคะ คุณรองประธานผู้คว้าหัวใจเ้าหญิงโนเอล"
"พูดได้หน้าตาเฉยเลยนะ หลังจากโดนข่าวไม่ดีก็เป็ข่าวแบบนี้อยากจะหายไปจริงๆ"
เซรินบ่นอุบ พลางจ้องมองโนเอลที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่พูดถึงเื่ตัวเองแท้ๆ กลับไม่รู้อึกอายบ้างเลยเหรอไง
เซรินก็อยากจะถามกลับแต่เลือกที่จะเงียบไว้ดีกว่า
"หรือว่าคุณเซรินคิดจริงจังกับข่าวนี้"
เซรินไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ของโนเอลได้เลย เหมือนเ้าหญิงผู้เ็าคนเดิมกลับมาอีกครั้ง กำแพงน้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้นมาใหม่
ทั้งที่ไม่รู้เลยว่า... ตลอดทั้งวัน กำแพงนั้นค่อย ๆ ละลายลงทีละน้อย
"....ฉันแค่คิดว่าหนึ่งปีต่อจากนี้ชีวิตฉันคงวุ่นวายกว่าเดิม"
นอกจากฉายา'ศัตรูหัวใจ' ยังเพิ่ม 'รองประชมรมวรรณกกรมผู้คว้าหัวใจเ้าหญิงโนเอล' และยังมีอีกฉายาหนึ่ง 'ชายผู้ที่ถือดอกไม้งามทั้งสองมือ' ที่หมายถึงวิเวียนสาวสวยอันดับต้นๆ และโนเอลที่ตอนนี้ถูกจัดอันดับให้ใกล้เคียงกับวิเวียนซะแล้ว
ว่างกันหนักเหรอไงเ้าพวกนี้!
ความอิจฉาก่อตัวขึ้นจากชายหนุ่มทั่วมหาวิทยาลัย หลังจากนี้เขาคงโดนบรรยากาศมาคุใส่ตลอด แต่ก็ยังไม่มีเหตุการณ์ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันหรอก
เซรินก็หวังไว้อย่างนั้น แค่มองเขาเพียงอย่างเดียวยังพอทนไหว แต่เขาคิดว่าอะไรจะเกิดก็ค่อยว่ากันอีกที รับมือตามสถานการณ์ก็น่าจะเพียงพอ
เซรินที่ได้แต่บ่นในใจหลายๆ อย่าง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แต่ยอมรับชะตากรรมที่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง
ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินไปยังห้องชมรมวรรณกรรม มีสายตาที่จับจ้องอย่างสนใจ
กลับไม่ได้ยินการนินทาเสียๆ หายๆ แล้วแต่ได้ยินเื่ที่น่ากลัวแทน เพราะระหว่างเดินไปห้องชมรมก็มีเสียงกระซิบ
“นั่นเขาจริงๆ ด้วย! รองประธานผู้คว้าหัวใจเ้าหญิง!”
“ฉันจะเขียนฟิคเลย! ตั้งชื่อว่า 'แสงแดดยามเช้ากับเ้าหญิงผู้เ็า' ดีไหม!?”
"ถ้างั้นฉันจะเขียนเื่ 'หนุ่มเ็ากับสาวร่าเริง' ดีไหม"
หมายถึงวิเวียนสินะ
"จัดไป!"
เซรินทำสีหน้าไม่ถูกที่ได้ยินอย่างนั้น ก่อนจะรีบๆ เดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว
“.........ขอร้องล่ะ หยุดทีเถอะ”
เซรินที่อยากจะหนีไปให้ไกลๆ โนเอลไม่รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งราวกับว่าไม่ใช่เื่ของตัวเองเป็เพียงสายลมที่พัดผ่าน
"ก็ยังดีกว่าโดนนินทาไม่ดีนะคะ"
"ก็จริง...แต่ฉันทำตัวไม่ค่อยถูกเท่าไหร่แฮะ"
เซรินไม่ค่อยชอบกับการเป็เป้าสายตาเท่าไหร่ จะว่าชินก็คงได้ละเพราะตอนอยู่กับวิเวียนที่มักจะถูกจ้องเป็ประจำ
แต่ส่วนใหญ่ก็มองวิเวียนไม่ค่อยสนใจเซริน หรือจะบอกว่าไม่อยากยอมรับว่าเซรินสนิทสนมกับดอกฟ้าประจำมหาวิทยาลัยเลยทำเป็ไม่เห็นกัน
"ถ้างั้นก็รีบปรับตัวด้วยนะคะ"
"พูดตรงดีๆ จริงๆ ฉันอยากนิ่งให้ได้สักครึ่งหนึ่งแบบเธอจัง"
คราวนี้โนเอลเงยหน้ามองเซริน ชายหนุ่มที่ถูกจ้องไม่วางตาก็ชะงักเล็กน้อย
"อ...อะไรเหรอ"
"คุณเซรินก็นิ่งพอ ๆ กับฉันเลยนี่คะ ภายนอกดูไม่ค่อยสนใจโลก ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ ทำตัวเงียบๆ ไม่สุงสิงกับใคร ไม่ต่างกับฉันเท่าไหร่เลยนี่คะ?"
พอถูกพูดใส่แบบนี้เซรินก็คิ้วกระตุก โนเอลนี่เป็ประเภทที่พูดตรงจนน่ากลัว แต่เซรินก็ไม่ได้รำคาญนิสัยแบบนี้ กลับรู้สึกว่าเข้าใจง่ายเสียอีก
"พูดแบบนี้ฉันต้องดีใจไหมเนี่ย ถึงฉันจะแสดงออกไม่เก่ง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความรู้สึกนะ ภายในอาจจะวุ่นวายยิ่งกว่าพายุซะอีก"
เขาตอบทันควัน พร้อมถอนหายใจเล็กน้อย เพราะรู้ตัวดีว่าแม้ภายนอกจะดูนิ่ง แต่ข้างในกลับซับซ้อนอยู่ไม่น้อย
แม้เขาจะรู้นิสัยตัวเอง แต่ภายในมักจะเก็บไปคิดเล็กน้อยตลอด เรียกว่าเป็คนที่ไม่แสดงออกแต่ใส่ใจรายละเอียด
หรือเพราะเป็นักเขียนทำให้เขานิสัยแบบนี้โดยธรรมชาติ
โนเอลหันมามองเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพูดเสียงเบาลง
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ"
"ง..งั้นเหรอ"
จากคำพูดของโนเอลเซรินก็ตีความหมายไปในทางเดียวกันกับที่ตัวเองสื่อออกไป
สำหรับเซริน โนเอลไม่ใช่เ้าหญิงผู้เ็า
เป็เพียงแค่ผู้หญิงธรรมดาที่ชอบอ่านหนังสือเท่านั้น
ดังนั้นเขาเลยไม่รู้สึกอึดอัดหรือทำตัวไม่ถูก ด้วยมุมมองของเซรินที่มีต่อโนเอลทำให้รู้สึกอยู่ใกล้ๆ ได้อย่างสบาย แต่ถ้าเขามองโนเอลเป็เ้าหญิงผู้เ็าเขาคงไม่กล้าเข้าใกล้ขนาดนี้
"จ้องฉันแบบนี้มีอะไรเหรอเปล่าคะ"
"ฉันแค่คิดว่า ฉายาเ้าหญิงผู้เ็า ไม่ค่อยเหมาะกับตัวเธอเท่าไหร่แหะ ไม่รู้สิ..ฉันรู้สึกเหมือนเธอจะเป็คนเข้าหาง่ายกว่าที่คิด หรือจะแค่สำหรับฉันคนเดียวก็ได้มั้งที่คิดแบบนี้"
โนเอลเบิกตากว้างใเล็กน้อย หัวใจที่สงบนิ่งมาสักพักเริ่มที่จะสั่นไหวเล็กน้อย เธอรีบปั้นสีหน้าแล้วหันหน้าไปอีกทางทันที
"ฉันไม่ได้คิดฉายาขึ้นมาเองนะคะ มีคนตั้งให้ตามอำเภอใจต่างหาก"
"ก็จริงของเธอ ลำบากแย่เลยนะเข้ามหาลัยฯวันแรกก็โดนฉายาแปลกๆ เข้าให้"
เซรินรู้สึกเห็นใจจริงๆ หญิงสาวที่บอบบางแบบนี้กลับทนอะไรหลายๆ อย่างได้โดยที่ไม่แตกสลายไปซะก่อน
วันแรกการมามหาวิทยาลัยของโนเอล ด้วยท่าทีสง่างาม มาดนิ่งดูเ็า แต่ด้วยความสวยทำให้มีคนอยากเข้ามาพูดคุยมากมาย โดนเฉพาะผู้ชายที่จากจะได้ช่องทางติดต่อโนเอล
แต่กลับโดนเธอพูดตรงๆ ใส่ ทำเมินไม่สนใจท่ามกลางที่สาธารณะ ทำให้ผู้คนที่รายล้อมเธอต่างแตกกระเจิง หลังจากนั้นก็โดนตั้งฉายาให้ทันที
ปกติแล้วโนเอลเป็คนที่พูดกับคนอื่นได้อย่างมีมารยาท แต่ถ้าหากรุกเร้าหนักหรือพูดไม่ฟังเธอก็มันจะใช้คำพูดตรงๆ แบบไม่ไว้หน้า
แต่โนเอลก็ไม่เคยด่าทอใครอย่างหยาบคาย แต่คำพูดของเธอมักจะทิ่มแทงได้ตรงประเด็นจนไม่มีใครกล้าคุยด้วย
"คุณเซรินก็มีฉายา ศัตรูหัวใจ ไม่ใช่เหรอคะ"
"ร..รู้ด้วยเหรอ"
"รู้ค่ะ จากในโซเชียล"
เซรินเกาแก้มเก้อ ก่อนจะเมินหน้าไปอีกทาง แม้จะรู้ฉายาตัวเองแต่พอโนเอลพูดก็อดที่จะรู้สึกเคืองหูนิดๆ
"แม้แต่ 'ชายหนุ่มผู้ถือดอกไม้ทั้งสองมือ' ฉันก็รู้ค่ะ"
ฉายานี้ก็ถูกเพิ่มเข้ามาในวันแรกหลังจากเหตุการณ์กลางโรงอาหารตอนนี้โนเอลจับชายเสื้อของเซริน
เซรินอยากจะบ้าตาย ความไวของโซเชียลนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ถ้าเป็อย่างนี้ต่อไปอาจจะได้ฉายาเพิ่มอีกก็ได้
"ช่วยลืมๆ ไปทีได้ไหม ถือว่าขอแหละ"
"ถ้าคุณเซรินไม่ชอบฉันไม่พูดก็ได้ค่ะ กลับกันคุณเซรินก็หยุดเรียกฉายาของฉันด้วยนะคะ"
"ดีล!"
คำตอบรวดเร็วของเซรินทำให้โนเอลหลุดยิ้ม
โนเอลที่เห็นท่าทีของชายหนุ่มข้างๆ ก็อดที่หัวหัวเราะนิดๆ ไม่ได้ แม้เซรินจะไม่ได้แสดงท่าทางอะไรมากก็ตาม
"เธอหัวเราะแบบนี้เป็ด้วย"
"ทำไมถึงคิดว่าฉันหัวเราะไม่ได้คะ?"
"ก็..เ้าหญิง...." เซรินที่เผลอจะเกือบผิดสัญญาเมื่อครู่ ก่อนจะรีบปิดปากตัวเองแล้วหันไปอีกทางทันที
เกือบไปแล้วไหมล่ะ!
"ฉันก็มีหัวใจ มีอารมณ์ปกติเหมือนคนทั่วไปนะคะ"
"นั่นสินะ ขอโทษทีที่เผลอพูดออกไป"
เซรินรู้สึกผิดนิดๆ อาจจะติดนิสัยชอบพูดแบบไม่คิดตอนอยู่กับวิเวียนเลยปล่อยใจมากไปหน่อย
โนเอลเดินเร็วขึ้นนำหน้าเซรินก่อนจะหันกลับมา
"เพราะงั้นหลังจากนี้..."
สายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่านทางหน้าต่างทำให้ผมสีดำปลิวไหวตามแรงลม ใบหน้าน่ารักที่จ้องมองเซรินแบบเรียบนิ่ง แต่กลับไม่มีความเ็าแม้แต่น้อย
"ช่วยอย่าพูดอะไรโดยที่ไม่คิดให้ดีก่อนนะคะ...."
คำพูดที่เอ่ยออกมาจากปากของโนเอล ราวกับถูกสายลมพัดผ่านไป แต่เซรินกลับได้ยินชัดเจน
น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยอะไรบางอย่างที่เซรินััได้
เขานิ่งไป หัวใจพลันรู้สึกผิดที่เผลอพูดอะไรไม่ระวัง
ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านหน้าต่าง ทำให้ผมยาวของเธอพลิ้วไหว พร้อมกับถ้อยคำนุ่มนวลที่ลอยเข้ามากระทบใจ
เซรินชะงักไป เขาแน่ใจว่าน้ำเสียงนั้นไม่ได้สื่อความหมายน้อยใจ...หรือซ่อนไว้ด้วยความรู้สึกอื่น
"เอ๊ะ......ขอโทษที ฉันพูดอะไรไม่เข้าหูเธอรึเปล่า?"
เซรินทำหน้างุนงง พูดเสียงแ่ พลางคิดว่าโนเอลคงไม่ชอบใจกับคำพูดเมื่อกี้ เซรินทำหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย และโดนพูดกลับตรงๆ จนเขารู้สึกเสียใจ
แต่ความหมายของโนเอลกลับไม่ใช่แบบนั้น
โนเอลไม่ตอบ เธอเพียงหันกลับไปด้านหน้า แต่ปลายปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เซรินไม่ได้เห็น
ความหมายของคำพูดนั้น... เธอปล่อยให้เขาเข้าใจไปในแบบของเขา
"เข้าใจแล้ว...หลังจากนี้ฉันจะระวังนะ"
"งั้นก็ดีแล้วค่ะ เราไปกันเถอะเดี่ยวคุณวิเวียนรอนาน"
เซรินที่ตีความหมายของโนเอลผิด แต่หญิงสาวก็ไม่พูดให้เข้าใจ ทำให้ความหมายของทั้งคู่คิดออกไปคนละทาง
เซรินที่เดินไปอยู่ข้างโนเอล ตอนนี้ทั้งคู่ไม่แคร์สายตาที่มองมาแล้ว การเดินเคียงข้างกัน การตัดสินใจด้วยกัน การไว้วางใจซึ่งกันและกัน
สุดท้ายคือ.....แรงผลักดันซึ่งกันและกัน
ไม่ปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งอยู่ข้างหลัง ราวกับว่าจะไม่ปล่อยมือจนกว่าจะถึงปลายทาง
โนเอลที่เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง จ้องมองท้องฟ้าพลางรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่อมีเซรินอยู่ข้างกาย
'เพราะคำพูดของคุณเซริน ทำให้หัวใจฉันรู้สึกแปลกๆ ค่ะ'
ทางด้านหนึ่งในห้องชมรมวรรณกรรม
วิเวียนที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างเพียงลำพัง สีหน้าที่ปกติจะร่าเริงกลับราบเรียบ ในมือที่ถือโทรศัพท์เปิดหน้าจอค้างไว้
เป็คลิปของเซรินกับโนเอลที่ประกาศจุดยืน
'โนเอลคือคู่หูของฉัน พวกเราตัดสินใจที่จะเป็คู่หูกัน ไม่เกี่ยวว่าใครจะว่ายังไงหรือไม่พอใจอะไรฉันไม่สนใจ แต่ถ้ามีใครมาพยายามหาเื่คู่หูฉันหรือสร้างความเดือดร้อนให้ละก็……ฉันจะไม่ทนอยู่เฉยๆ แน่!!'
ทั้งน้ำเสียงและคำพูดของเซรินยังดังก้องอยู่ในหูของวิเวียน
เธอยกมือกุมหน้าอกอย่างรู้สึกเ็ป ความรู้สึกบางอย่างกำลังสับสน
วิเวียนรู้ว่ามันคือความรู้สึกอะไร...
"เซริน..."
เสียงเรียกอันแ่เบาราวกับอยากให้ส่งไปถึงผู้รับแต่บางทีก็ไม่อยากคาดหวังให้เซรินได้ยิน
ความรู้สึกที่มีให้กับเซรินมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้อย่างชัดเจน อยากจะอยู่แบบนี้ไปตลอด...
ข้อดีของเซรินที่วิเวียนคิดว่าเป็เพียงคนเดียวที่รู้ ทุกอย่างของเซรินที่เธอยอมรับ
มันกลับค่อยๆ ปรากฏออกมาให้คนอื่นได้รู้เช่นกัน
วิเวียนจ้องมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่าง คิดถึงความอบอุ่นขึ้นเมื่อคิดถึงเซริน
"ฉันคงเป็ผู้หญิงที่โลภและเห็นแก่ตัวเกินไปจริงสินะ"
1K
