บทที่ 16 การพบกันอีกครั้ง
เมื่อประตูร้านอาหารของรัฐเปิดออก ผู้คนกลุ่มใหญ่ก็ทะลักเข้ามาจากด้านนอก พยายามแย่งกันวิ่งเข้ามาเหมือนการแข่งขัน รีบจับจองโต๊ะกลมขนาดใหญ่หลายโต๊ะอย่างรวดเร็ว
ร้านอาหารที่เมื่อครู่ยังเงียบเหงา เพียงพริบตาเดียวผู้คนก็แน่นขนัด บางคนที่แย่งโต๊ะไม่ได้ก็ต้องขอนั่งร่วมโต๊ะกับลูกค้าคนอื่น
ในขณะนั้น เสียงพูดคุยก็เริ่มดังสนั่นหวั่นไหว จอแจเหมือนน้ำที่กำลังเดือด
สวีเถาเถาถึงกับตาโตด้วยความตกตะลึง
ขณะที่เธอยุ่งอยู่ในครัว ยังได้ยินเสียงอาหนิวและหนิวชิงเฉ่าะโอยู่ด้านหน้า บอกให้ทุกคนรีบเอาเงินและคูปองออกมา และอย่าส่งเสียงดัง ถ้ายังเสียงดังอีกก็จำเป็ต้องไล่ออกไป...
คู่หูสุดแกร่งกำลังแสดงความสามารถอยู่หน้าร้าน!
หลังจากเก็บเงินและคูปองอาหารครบแล้ว พวกเขาก็นำมาส่งที่ครัว พ่อครัวซุนจึงค่อย ๆ วางกล้องยาสูบในมือลง แล้วเริ่มทำอาหาร
ราวกับไม่สนใจว่าลูกค้าด้านนอกจะรอนานแค่ไหน ถ้าเป็ร้านของตัวเอง สวีเถาเถาคิดว่าคงต้องปิดตัวไปั้แ่เนิ่น ๆ แล้ว
แต่โชคดีที่พอพ่อครัวซุนเริ่มทำอาหารแล้วเขาก็ทำได้รวดเร็วมาก
ไม่ต้องพูดถึงพี่ก่วงซุ่นภายใต้การสอนของพ่อครัวซุน เขาก็สามารถผัดอาหารง่าย ๆ ได้บ้าง
อาหารจานเด็ด ๆ อย่างเช่น หมูตุ๋นน้ำแดง ลูกชิ้นเนื้อั์กุ้งลวก ปลาเผาราดซอสอาหารพวกนี้ล้วนแต่เป็ฝีมือพ่อครัวซุนลงมือทำเองทั้งนั้น
หนิวชิงเฉ่ากระซิบบอกสวีเถาเถาพ่อครัวซุนแทบไม่ได้สอนอะไรพี่ก่วงซุ่นเลย แค่สอนอาหารบ้าน ๆ ไม่กี่อย่างแบบขอไปที และเวลาทำอาหารจานเด็ด ๆ พวกนี้ก็ให้พี่ก่วงซุ่นทำแค่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย เพราะกลัวว่าจะแอบเรียนรู้วิชาไป!
"ฝีมือการทำอาหารของครอบครัวพ่อครัวซุนเป็วิชาที่สืบทอดกันมา รุ่นนี้หลานชายของเขาเป็ทายาท เขาฝันอยากจะให้หลานชายเข้ามาทำงานในร้านอาหารของรัฐเหมือนเราครั้งนี้มีตำแหน่งว่างพอดี พ่อครัวซุนก็วางแผนจะให้หลานชายเข้ามา แต่ใครจะรู้ว่าจะมีคุณมาแทรกกลาง คุณลองคิดดูนะ ถ้าเป็แบบนี้แล้วพ่อครัวซุนจะทำดีกับคุณได้ยังไง!"
สวีเถาเถาหัวเราะในใจ แบบนี้นี่เองเธอเข้าใจว่าทำไมพึ่งมาวันแรกเขาก็กลั่นแกล้งเธอเสียแล้ว ที่แท้เหตุผลก็อยู่ตรงนี้สินะ
แต่เธอก็ยังมีบางอย่างที่สงสัยจึงถามต่อ "พ่อครัวซุนก็เป็ถึงพ่อครัวใหญ่ของร้านอาหารของรัฐ แค่หาตำแหน่งงานให้หลานชายน่าจะไม่ยากนี่"
หนิวชิงเฉ่าเบ้ปาก "หนึ่งตำแหน่งต่อหนึ่งคน พ่อครัวซุนจะเป็พ่อครัวใหญ่แล้วยังไง ถ้าผู้นำจะยัดคนเข้ามาก็ต้องติดหนี้บุญคุณกันไม่น้อยเลย สวัสดิการในร้านอาหารของรัฐเราดีขนาดไหน คนข้างนอกแย่งกันจนจะเป็จะตายเลยนะ"
พูดจบ เธอก็จ้องสวีเถาเถาด้วยดวงตาโต ๆ แล้วถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "คุณรู้จักผู้อำนวยการเก๋อเหรอ?"
สวีเถาเถาพยักหน้า "รู้จักสิ"
หนิวชิงเฉ่าทำหน้าอิจฉาทันที
อาของเธอพูดไม่ผิด สวีเถาเถามีคนหนุนหลังจริง ๆ
"ถ้าอย่างนั้นเธอไม่ต้องกังวลหรอก งานชั่วคราวของเธอคงอยู่ไม่นาน รอบรรจุเป็พนักงานประจำได้เลย" พูดจบหนิวชิงเฉ่าก็รีบไปทำงานของตัวเองทันที
ทิ้งให้สวีเถาเถายืนงงอยู่คนเดียว เธอรู้จักผู้อำนวยการเก๋อแล้วมันเกี่ยวอะไรกับการบรรจุเป็พนักงานประจำด้วย หรือว่าหนิวชิงเฉ่าคิดว่าผู้อำนวยการเก๋อจะช่วยให้เธอได้เป็พนักงานประจำเหรอ?
ถึงแม้ตอนนั้นผู้อำนวยการเก๋อจะพูดไว้ แต่สวีเถาเถาก็ไม่ได้คิดจะเชื่อจริงจังหรอก
แค่ดูจากพนักงานไม่กี่คนในร้านอาหารของรัฐที่ทำตัวเหมือนละครในวังก็รู้แล้ว อยากเป็พนักงานประจำ ต้องถามรุ่นพี่ที่มาก่อนว่าเห็นด้วยหรือเปล่า
สวีเถาเถาปอกมันฝรั่งไปพลางคิดหาทางก้าวหน้าไปพลาง
การบรรจุเป็พนักงานประจำเป็สิ่งที่จำเป็ ไม่ว่าเธอจะลาออกในอนาคตหรือไม่ก็ตาม ตอนนี้เธอเป็พนักงานชั่วคราว ได้เงินเดือน 18.5 หยวน พร้อมคูปองข้าว 6 จิน หากได้บรรจุเป็พนักงานประจำ แม้จะเป็พนักงานในครัวระดับต่ำที่สุด แต่เงินเดือนก็จะได้มากถึง 27.5 หยวน เงินเดือนเพิ่มขึ้นเยอะมากเลย และยังมีคูปองอาหาร คูปองเสื้อผ้า และอื่น ๆ อีกมากมาย อย่างเช่นพ่อครัวซุนที่ได้คูปองบุหรี่ทุกเดือน
หลังจากส่งลูกค้าคนสุดท้ายไป่เที่ยง ประตูร้านอาหารของรัฐก็ปิดลง และจะเปิดอีกครั้งตอนห้าโมงเย็น
พอพ่อครัวซุนและอาหนิวออกไป สวีเถาเถาก็สะพายกระเป๋าเตรียมออกไปเดินเล่น หนิวชิงเฉ่าก็สะพายกระเป๋าของเธอเช่นกัน แล้วถามสวีเถาเถาว่าอยากไปเดินที่ร้านสหกรณ์ไหม สวีเถาเถาส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะเธอต้องไปหางานทำ
"งั้นก็ได้" หนิวชิงเฉ่าจากไปด้วยความผิดหวัง
สวีเถาเถาบอกลาพี่ก่วงซุ่นที่อยู่เฝ้าร้านอาหารแล้วออกไปข้างนอก
เธอวิ่งไปหลายโรงงาน จนแทบจะสนิทกับยามหน้าประตูแล้ว แต่ก็มีข้อดีตรงที่พวกเขาบอกว่าถ้ามีข่าวรับสมัครงาน จะรีบแจ้งให้เธอทราบทันที
แม้จะไม่รู้ว่าจริงหรือไม่ แต่สวีเถาเถาก็ยังแสดงความขอบคุณมากมายก่อนจากมา
พอเห็นว่าเวลาใกล้สี่โมงแล้ว สวีเถาเถาก็เตรียมกลับร้านอาหาร แต่ขณะที่เดินอยู่บนถนนดี ๆ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงะโจากด้านหน้าว่า "มีคนจะะโน้ำ!"
การชอบดูเื่วุ่นวายเป็สัญชาตญาณของมนุษย์ คนในยุคนี้ก็ชอบซุบซิบนินทาเหมือนกัน ทุกคนต่างรีบวิ่งไปทางที่เกิดเหตุ แม้ว่าสวีเถาเถาจะไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับเื่วุ่นวายพวกนี้ แต่ก็ถูกฝูงชนเบียดให้เดินตามไปด้วย
เธอทำหน้าหงุดหงิด พร้อมกับพยายามเบียดตัวผ่านฝูงชนออกมาอย่างช้า ๆ ด้วยความกระวนกระวาย หลบไปเถอะ เธอยังต้องกลับไปทำงานอีกนะ!
"อาจารย์กู้! ถ้าคุณไม่แต่งงานกับฉัน ฉันจะะโลงไปเดี๋ยวนี้! ฉันจะทำให้ทุกคนได้เห็นโฉมหน้าของเฉินสื่อเหม่ย*[1] ที่น่ารังเกียจในร่างของคุณ คุณต้องถูกลงโทษ!"
เสียงผู้หญิงแหลมปรี๊ดดังมาจากด้านหลัง สวีเถาเถาใจนสะดุ้ง เธอหันไปมองโดยไม่รู้ตัว
เห็นผู้หญิงสวมชุดสีแดงยืนโงนเงนอยู่บนราวสะพานเหล็ก ผมของเธอยุ่งเหยิงจนมองไม่เห็นหน้าอย่างชัดเจน
แต่ชายที่ยืนอยู่บนสะพานนั้น สวีเถาเถากะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกว่าเงาด้านหลังนั้นช่างคุ้นตาซะเหลือเกิน
ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
คนรอบข้างต่างพูดจาจ้อกแจ้กให้ชายคนนั้นรีบปลอบผู้หญิงให้ลงมาบ้าง ให้เขารับปากแต่งงานกับเธอบ้าง ในเมื่อมีชีวิตคนอยู่ตรงหน้าเป็เดิมพัน เื่เป็ความเป็ความตายแบบนี้ จะมีเงื่อนไขอะไรที่ตกลงกันไม่ได้อีก
สวีเถาเถายังคงครุ่นคิดว่าเธอเคยเห็นเงาร่างที่คุ้นตานี้ที่ไหนมาก่อน แล้วก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหูอีกครั้ง
เสียงนั้นเ็าและปราศจากความรู้สึก ห่างเหินและเฉยชามาก
เขาพูดว่า "คุณจ้าวชีวิตมีเพียงครั้งเดียว ผมหวังว่าคุณจะคิดให้ดีก่อนตัดสินใจ พ่อแม่ของคุณให้กำเนิดและเลี้ยงดูคุณมา ไม่ใช่เพื่อให้คุณทิ้งขว้างพวกเขาเหมือนรองเท้าเก่า ๆ ผมกับคุณเพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว ไม่ต้องพูดถึงว่ามันยังไม่ใช่เวลาที่ต้องพูดเื่แต่งงาน แล้วแม้ว่าจะถึงขั้นนั้นแล้วก็ตาม ผมก็ยังไม่เห็นด้วยกับการกระทำของคุณครั้งนี้ ผู้หญิงที่ทิ้งพ่อแม่และสละชีวิตเพื่อผู้ชายคนเดียวผมไม่คิดว่าเธอจะสามารถเป็ภรรยาที่ดีได้"
พูดจบ คนผู้นั้นก็เดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเงาร่างอันเ็า
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นรอบด้าน
เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคาดคิดว่าชายคนนั้นจะใจจืดใจดำถึงขนาดนี้
นี่เขาจะปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งตายต่อหน้าต่อตาเลยหรือ ก่อนจากไปยังพูดจาแทงใจดำแบบนั้นอีก!
สวีเถาเถาชะงักไปครู่หนึ่ง ตอนที่ชายคนนั้นหันหลัง เธอเห็นใบหน้าของเขา เป็หนุ่มหล่อสายตาเ็าที่เธอเคยเจอที่ห้างสรรพสินค้าครั้งก่อนนั่นเอง
เธอส่งเสียงจึ๊กอย่างไม่สบอารมณ์ แสดงถึงความเบื่อหน่าย
ตอนแรกคิดว่าเป็หนุ่มหล่อที่มีเ้าของแล้ว ที่ไหนได้กลายเป็นักจีบสาวไปทั่วเสียอย่างนั้น ช่างน่าผิดหวังจริง ๆ !
เธอเพิ่งจะรำพึงรำพันจบ ก็ได้ยินเสียงร้องใดังมาจากด้านหน้าอีกครั้ง สวีเถาเถาเงยหน้ามองไป ก็เห็นชายคนเมื่อครู่ที่กำลังจะเดินจากไป จู่ ๆ ก็หันกลับมาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ แล้วดึงหญิงสาวที่กำลังจะฆ่าตัวตายลงมา
ก่อนที่ความยินดีจะปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาว ชายคนนั้นก็รีบปล่อยมือและถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาขมวดคิ้ว แสดงท่าทีหลีกเลี่ยงอย่างชัดเจน
"ผมจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ คุณจ้าวพฤติกรรมของคุณส่งผลกระทบต่อการทำงานของผมอย่างร้ายแรง ผมจะยื่นเื่ขอย้ายคุณออกจากมณฑลซี"
ซี้ดดด!
สวีเถาเถาได้ยินเสียงสูดหายใจของคนรอบข้างดังขึ้นพร้อมกัน ผู้ชายคนนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน
และแล้วหญิงสาวแซ่จ้าวคนนั้นก็มองชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาไม่ได้แกล้งทำ เธอก็ร้องไห้โฮออกมาทันที
เมื่อเหตุการณ์วุ่นวายจบลง สวีเถาเถากลับมาถึงร้านอาหารของรัฐ สมองยังมึนงงอยู่เล็กน้อย ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่นักจีบสาว เธอเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่านะ?
*[1] เฉินสื่อเหม่ย เป็ชื่อของตัวละครในงิ้วโบราณของจีน ซึ่งเป็ตัวละครที่ทิ้งภรรยาและลูก แล้วไปแต่งงานกับองค์หญิงเพื่อแสวงหาความร่ำรวยและอำนาจ มักถูกนำมาใช้เปรียบเทียบกับผู้ชายที่ไม่ซื่อสัตย์ในความรัก
1K
