“สวัสดีจ้ะยาย หนูกลับมาแล้ว”
“กลับมาก็ดีแล้ว เอ็งรีบไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวข้าจะพาไปขอบคุณลุงกำนันเขา”
“จ้ะยาย เอ่ออ แล้วข้างบ้านมีอะไรหรอถึงจัดงานกัน”
“งามวันเกิดเมียลุงกำนันเขานะ ไม่ต้องถามมากรีบไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวข้าดูทีวีรอ”
“จ้ะยาย”
ชบาเด็กสาวชั้น ป.6 พึ่งกลับมาจากโรงเรียน หลังเลิกเรียนเธอมักจะตรงกลับมาบ้านเลยไม่แวะเที่ยวที่ไหนเหมือนเด็กคนอื่นๆ ชบาเป็เด็กเรียบร้อยเชื่อฟังคำสั่งสอนยายอยู่เสมอ แถมเธอยังเรียนเก่งเอามากๆ ั้แ่ อนุบาล-ป.6 เธอก็ได้เกรด 4 มาตลอด และยังครองแชมป์เรียนที่ 1 ของสายชั้นในทุกๆ ปี นับว่าเป็เด็กที่เรียนดีและเป็หน้าเป็ตาของคนในหมู่บ้าน ไปไหนมาไหนเธอก็มักจะได้คำชมจากผู้ใหญ่เสมอ
บ้านของเธออยู่ติดกับบ้านของกำนันชัย ที่บ้านหลังนั้นก็ใจดีและเมตตาบ้านของชบาเอามากๆ เพราะบ้านของเธอมีเพียงแค่เธอและยายที่เป็ทั้งพ่อทั้งแม่ให้ เกิดมาชบายังไม่เคยเจอหน้าของผู้ให้กำเนิดเลยก็มีแต่ยายนี้แหละที่เข้ามาเติมเต็มและเลี้ยงดูเธอมาด้วยความรักความอบอุ่นจนเป็ ด.ญ ชบา ที่ทั้งเรียบร้อยและเรียนเก่งถึงทุกวันนี้
ด้วยความที่บ้านติดกันกับกำนันชัย แถมเธอยังเป็เด็กที่หน้าตาน่ารักด้วยทำให้คนที่บ้านหลังนั้นรักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวคนนึง และที่บ้านหลังนั้นก็ไม่มีลูกสาวทำให้น้าส้มเมียของลุงกำนันนั้นเอ็นดูเธอเป็พิเศษ น้าส้มและลุงกำนันมีลูกชายเพียงคนเดียวคือ พี่เพชร พี่เพชรอายุมากกว่าเธอถึง 7 ปี ทำให้ไม่ค่อยสนิทกันแต่ตอนเจอกันก็ทักทายกันปกติ และที่สำคัญพี่เพชรยังชอบใช้อำนาจความเป็ลูกของลุงกำนันใช้อภิสิทธิ์พิเศษต่างๆ เหนือเด็กคนอื่น ตรงนี้เลยทำให้เธอยิ่งไม่อยากยุ่งด้วยเท่าไร
“เสร็จแล้วจ้ะยาย” เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ชบาก็รีบวิ่งลงบันไดมาหายายด้วยความรวดเร็ว
“เร็วดีลูก ไหนหมุนตัวสิ ได้ๆ แต่แบบนี้น่ารัก งั้นไปกันเลย อ่อ ชบาหยิบตะกร้าผลไม้ไปด้วยนะลูก”
“อันนี้ใช่ไหมจ๊ะ”
“ใช่แล้วๆ”
บ้านลุงกำนัน
งานปาร์ตี้ฉลองวันเกิดของน้าส้ม มีแต่พวกคุณหญิงคุณนายจากต่างหมู่บ้านต่างอำเภอมาร่วมฉลองกันมากมาย น้าส้มเองวันนี้ก็แต่ตัวด้วยชุดผ้าไหมสวยงามตัดแต่งอย่างประณีต ยืนรับแขกอยู่ตรงซุ้มดอกไม้ข้างหน้าบ้าน แม้จะเป็งานที่ไม่ใหญ่มาก แต่ก็ถือเป็งานที่หรูหรามากเหมือนกันเมื่อเทียบกับงานวันเกิดคนต่างจังหวัด
“อ้าว! กำนันชัยอยู่นี่นี่เอง ยายตามหาซะทั่วเลย” ยายที่เดินตามหาลุงกำนันอยู่นานเมื่อเจอเป้าหมายก็รีบเดินพุ่งเข้าไปหาทันที โดยมีเด็กสาวตัวน้อยอย่างชบาห้อยตามไปด้วยติดๆ ลุงกำนันในตอนนี้เป็หนุ่มใหญ่อายุ 39 ปี รูปร่างสูงโปร่งมีมัดกล้ามที่ได้มาจากการตั้งใจออกกำลังกายอย่างหนัก ผิวขาว หน้าคมเหมือนชายไทย มีหนวดเคราที่ตัดแต่งมาอย่างดี พูดจาไพเราะ แถมยังแต่ตัวดูดีอยู่เสมอด้วยความใส่ใจของภรรยาอย่างน้าส้ม ชบาเองก็ไม่เคยเห็นลุงกำนันตอนวัยรุ่นหรอก แต่เห็นคนในหมู่บ้านชอบพูดกันว่า แกนี้ตอนนี้ดูดีกว่าตอนหนุ่มๆ เป็ไหนๆ
“สวัสดีครับยาย”
“ว่างไหมล่ะ ยายมีเื่อยากจะคุยด้วย”
“ตอนนี้หรอครับ อืม ได้ครับ” ลุงกำนันเดินนำหน้าคุณยายเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่เธอเองก็ชอบมาประจำ ก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวยาวซึ่งเป็ที่ประจำของแกตอนที่จะพูดคุยปัญหาของชาวบ้าน โดยมียายนั่งเก้าอี้ตัวถัดมาและเป็เธอที่นั่งข้างๆ เบียดยายบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน
“คืออย่างงี้จ้ะพ่อกำนัน พ่อจำได้ไหมวันก่อนที่ฉันให้พ่อช่วยเป็เส้นสายให้นางชบาไปสอบชิงทุนนะ”
“จำได้สิครับ”
“วันนั้นยายขอบคุณมากๆ เลยนะ ยายเองก็ไม่ค่อยรู้หนังสือเท่าไร โชคดีที่บ้านหลังนี้เมตตาเราสองคนยายหลาน”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับยาย ผมเป็กำนันมันคือหน้าที่ผมครับ”
“นั่นแหละถึงอย่างนั้นยายก็ขอบใจ ที่ยายมาในวันนี้คือยายจะมาบอกว่ายัยชบาสอบชิงทุนไปเรียนต่อเมืองนอกได้แล้วนะ”
“จริงหรือครับ เก่งมากชบา เด็กเรียนดีเรียบร้อยแบบนี้น่าสนับสนุนครับ” พ่อกำนันหันมาชมพร้อมกับส่งรอยยิ้มแห่งความภูมิใจมาทางเธอ
“เอ้าชบา เอากระเช้าผลไม้ไปกราบขอบคุณพ่อกำนันเขาใกล้ๆ สิลูก”
“จ้ะยาย” ชบาลุงขึ้นหยิบกระเช้าผลไม้ที่ยายเป็คนจัดเอง คลานเข่าไปยื่นให้ลุงกำนันพร้อมกับก้มไหว้งามๆ บนตักของลุงเพื่อแสดงความขอบคุณ เพราะหากไม่ได้ลุงกำนันช่วยก็ไม่รู้ว่าเธอจะมีโอกาสถึงขนาดนี้ไหม
“ขอบคุณลุงกำนันมากๆ นะจ๊ะ”
“ไม่เป็ไรเอ็งก็เหมือนลูกเหมือนหลานข้า เก่งมาชบา ลุงอวยพรให้เอ็งไม่มีอุปสรรคอะไรในระหว่างที่ไปเรียนนะ” ลุงกำนันลูบหัวอวยพรให้กับเด็กสาวที่เขาเห็นมาั้แ่เกิด ด้วยความเอ็นดู
“ขอบคุณจ้ะลุง”
“แล้วนี่เอ็งไปเมื่อไร”
“หลังจบ ป.6 จ้ะ”
“ดีๆ เร็วดี แล้วมีติดปัญหาอะไรให้ข้าช่วยอีกไหม”
“เอ่อออ….”
“นี้แหละจะเื่ที่ฉันจะมาขอให้พ่อกำนันช่วย” ยายที่เห็นหลานกำลังอ้ำอึ้ง รีบบอกโผงบอกไปกับเจนตาตรงๆ ที่มาในวันนี้
“ครับยายบอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจนานๆ ทีหมู่บ้านเราจะมีเด็กสอบติดไปต่างประเทศ ผมอยากสนับสนุนจะได้เป็ตัวอย่างให้เด็กคนอื่นๆ ด้วย”
“พ่อพระมาโปรดจริงๆ เลย คือทางนั้นเขาให้ทุกเรียนทุกอย่างก็จริง ค่าหอก็รวมอยู่ด้วย แต่ค่าตั๋วไปกับค่าใช้จ่ายเบื้องต้นเขาให้เราออกเอง บอกตามตรงฉันขายกล้วยปิ้งหน้าตลาดได้วันละไม่กี่ร้อย ฉันไม่มีปัญญาหรอกจ้ะ”
“เท่าไรครับยาย”
“200,000 บาทจ้ะพ่อแต่ถ้า...”
“ยอดสูงเหมือนกันนะครับ ทุนเด็กเรียนดีคงไม่พอ อืมมมม งั้นเอาเป็ว่าผมเอาเงินส่วนตัวมาจ่ายตรงนี้ให้ก่อน ยายมีแล้วค่อยเอามาใช้ก็ได้ครับ”
“จริงๆ หรอพ่อกำนัน งั้นยายขายกล้วยปิ้งได้ ยายจะรีบเอามาให้ทุกวันเลยนะ เล็กน้อยสะสมไปไม่นานก็หมด”
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับผมไม่รีบ อีกอย่างบ้านเราก็อยู่ติดกันยายคงไม่หนีไปไหน เอาเป็ว่าให้ชบามันโตพอที่จะใช้ตรงนี้ไหวค่อยเอามาให้ก็ได้ เอ็งว่าไงละชบา”
“ดีเลยจ้ะ หนูก็ไม่อยากให้ยายลำบาก เดี๋ยวหนูรีบเรียนแล้วจะรีบเอาเงินมาคืนนะจ๊ะ”
“งั้นตามนั้น เด็กดีอย่างเอ็งขาชอบ พรุ่งนี้เดี๋ยวผมจัดการในนะครับยาย มีอะไรติดขัดเื่เรียนของชบาก็มาบอกผมได้เสมอ”
“พ่อพระจริงๆ เลยพ่อคุณ”
417
![กอดตัวเองไปก่อนนะ [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1634983906_86192468.webp)
![Forever [นิรันดร]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
![พิษสวาทรัก..ปริศนามรณะ[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086893_23174633.webp)
