ตอนที่ 1 ชีวิตของหลิน
วันนี้ก็เหมือนทุกวันต้องตื่นไปทำงาน การใช้ชีวิตสาวชาวกรุงอย่างเร่งรีบเป็อะไรที่เหนื่อยเพราะต้องแข่งกับเวลาลืมบอกฉันชื่อ จ้าวหลิน เป็สาวไทยเชื้อสายจีน อายุ25ปี ชีวิตการงานที่ดูเหมือนจะสบายมีรายได้มั่นคง มีงานทำ
แต่ทำไมคนรอบข้างถึงคิดว่าชีวิตเราลำบาก เพียงเพราะั้แ่เกิดมาเรามีแค่พ่อ, แม่ และยาย อันเป็ที่รัก แต่พ่อและยายจากไปั้แ่ยังเด็ก ส่วนแม่มีครอบครัวและลูกใหม่ มันต้องทำให้ชีวิตที่เหลือต้องทำตัวน่าสงสารด้วยหรือไง คนเรานี่ก็แปลก
ส่วนเราออกจากบ้านมาส่งตัวเองเรียนจนจบก็ได้งานสาวออฟฟิศเล็ก ๆ ลำบากบ้างเป็บางครั้ง ความฝันที่ส่งตัวเองเรียนจนจบและได้ทำงานที่รักมั้ง...?เป็จริงตามตั้งใจ แต่ไม่สวยหรูอย่างที่คิดไว้
คติของจ้าวหลินหากหางานที่รักไม่ได้ ก็ต้องรักงานที่ทำ ไม่มีงานก็ไม่มีเงินเป็เื่จริง บางครั้งก็คิดว่าทุกวันนี้ เรามีความสุขหรือยัง ความสุขเป็แบบไหน เฮ้อ....คิดอะไรมากมาย ไปเข้าสู่โลกนิยายที่ชอบกันดีกว่า
อ่านนิยายที่รัก ของฉันดีกว่า,ขนมพร้อม,หนังสือพร้อมสถานที่พร้อม,หมอนใบใหญ่พร้อม หลินเริ่มอ่านนิยาย กองโต อย่างมีความสุขในวันหยุด ไม่รู้เลยว่า จะเกิดอะไรกับตัวเองในอนาคตขณะนั้น
นึกถึงตอนที่อ่านนิยายที่ตัวละครเล็กๆต้องใช้ชีวิตลำบาก ในวัยเด็ก ป่วยตาย ชีวิตรันทด แต่ก็ยังดีนะ ยังมี พ่อแม่ที่รักและเข้าใจ ไม่มีครอบครัวที่ทำให้ลำบากใจมีแต่คนที่ห่วงใยอยู่ข้างๆ จนชีวิตเล็กๆของนางจากไป น่าสงสารเธอน่าจะได้ตอบแทนพ่อแม่เธอบ้างสาวน้อย
ทำไมน้า ต้องมีชีวิตที่น่าเศร้าเช่นนี้ ถ้าเป็เราเองจะทำตัวเองให้เข้มแข็ง ทำให้ครอบครัวอยู่สุขสบายและต้องร่ำรวย หากเราไปอยู่ที่นั่นคงช่วยพวกเขาได้
หลินอ่านหนังสือนิยายจนหลับไป....โดยไม่รู้ตัว
ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...นาฬิกาปลุกดังอย่างต่อเนื่อง หลินลุกขึ้นมาปิดนาฬิกาที่เตือนเธอว่าเริ่มต้นวันใหม่ได้แล้ว
ชีวิตของสาวออฟฟิศที่ต้องทำงานเหมือนเดิมวนไป เหนื่อยก็ต้องทน โดนด่าก็ต้องทน ไม่ทำก็ไม่มีเงิน พึ่งใครไม่ได้มากทุกคนต่างมี่หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ อย่าไปเบียดเบียนใคร พึ่งตัวเองให้มากที่สุด
แต่วันนี้ .....คงไม่เหมือนเดิมแล้ว
เธอเดินทางไปทำงานตามปกติเหมือนเดิม แต่ทำไมรู้สึกว่ารถประจำทางวันนี้ มาช้ามาก....แต่ก็เธอก็จำเป็ต้องรอเพราะยังไม่มีเงินพอซื้อรถ ต้องประหยัด อดออม สะดวกด้วย
“ฉันจะสายไหมเนี่ย” เอี๊ยดเสียง รถเมล์สายประจำเบรคอย่างดัง ต่อสายตาของหลินเธอก้าวขึ้นรถอย่างเร่งรีบ
โดยได้รู้เลยว่ามีสิ่งผิดปกติ เพราะมันไม่มีใครเลย รถเมล์ออกตัวไปช้าๆ อากาศมันทำให้เธอสะลึมสะลือเพียงไม่นาน หลินก็เผลอหลับไป
"จ้าวหลิน เ้าคือส่วนหนึ่งของข้า ตอบแทนบุณคุณ ท่านพ่อท่านแม่แทนข้าด้วย อย่าลืม"
ลมเย็นๆ อากาศกำลังสบาย ไม่มีกลิ่นควันพิษ เงียบสงบและพื้นดินที่ชุ่มชื้น
เธอฝันว่าได้เดินไปตามทางสายหนึ่ง เดินไปเรื่อย ๆ มองเห็นแสงสว่างอยู่ปลายทาง ตามข้างทางไม่มีอะไรน่ามองเลย เพราะมันไม่มีอะไร
"ฝันแปลกดีนะ" หลินยังไม่คิดอะไรมาก เป็ข้อดีของหลิน
"เ้านาย" ใครพูดอะไร มองซ้ายมองขวาหาไม่เจอ บ้าไปแล้วเธอเริ่มกลัว ฝันอะไรพิลึก
"ข้าอยู่ด้านล่างนี้ พาข้าไปด้วย"
เธอมองเห็นแหวน ใช่! แหวน พูดได้เหรอ สงสัยเธอต้องบ้าแน่ ๆ หลินก้มลงเก็บแหวนไว้ในกระเป๋าเสื้อของเธอ แล้วเดินต่อไปตามทางที่มีแสงส่องสว่างปลายทาง
"ขอให้โชคดี แม่หนู"
ข้าส่งเ้าได้เท่านี้ ผู้เฒ่าหนวดยาว ชุดแบบจีนโบราณสีขาว น่าตาอิ่มบุญ มองส่งเธอให้ถึงปลายทางจนลับตา แต่เธอไม่ได้ยิน
…………………………………………………………..
ต่อจากนี้เป็เส้นทางเดินที่จ้าวหลินต้องผ่านอะไรหลายอย่างเพื่อความร่ำรวยของนาง จะเป็ชีวิตที่สงบสุขจริงหรือไม่
#ขออภัยนะคะ มือใหม่หัดแต่ง#
เื่นี้อยู่ระหว่างปรับปรุงเนื้อหาและความสมเหตุสมผล
แต่เน้นว่าเื่นี้อ่านแล้วไม่ต้องคิดมากนะคะ
เพื่อคลายเครียดแต่ั้แ่ โควิทปี่ที่แล้ว ปีนี้มันกลับมาอีกแล้ว
3K
