เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ใบหน้าของคนในห้องพลันเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวน่าเกลียดต้าจุนผู้มีความสูงถึง 180 เซนติเมตรก็ยืนขึ้นปลดกระดุมเสื้อออกเผยให้เห็นกล้ามอกอันเต่งตึง จ้องมองหยางเฉินตาเขม็ง

        "ไอ้บัดซบสมองของแกยังทำงานดีอยู่หรือเปล่า หืม? แหกตาดูให้ดีว่าที่นี่คือที่ไหนเป็นหนี้ก็ต้องจ่าย ลูกดื้อก็ต้องสั่งสอน แกยุ่งเกี่ยวอะไรด้วย!"

        จางฟู่กุ้ยโกรธแค้นอย่างล้นเหลือด้วยความอัปยศอดสูมันชี้ไปที่หยางเฉินและโม่เชี่ยนนีพร้อมกล่าวว่า

        "ดี…นังสารเลวตัวน้อย เจอผู้ชายเข้าหน่อยทำขัดขืนนะแกอยากทำให้พ่อของแกอกแตกตายตั้งแต่มาถึงจงไห่เลยหรือไง!?"

        โม่เชี่ยนนีมองจางฟู่กุ้ยด้วยความสิ้นหวังเธอกัดริมฝีปากนัยน์ตาเต็มไปด้วยน้ำตาพลางกล่าวว่า

        "คุณจะพูดยังไงก็ได้แต่หนี้ของคุณ คุณก็ต้องใช้ด้วยตัวเอง หยางเฉินกลับ!" โม่เชี่ยนนีกล่าวพลางจับมือหยางเฉินเตรียมออกจากห้องไป

        หยางเฉินคิดว่าจางฟู่กุ้ยคงไม่กู่ไม่กลับอีกต่อไปแล้วถ้ามันไม่ได้เป็นพ่อเลี้ยงของโม่เชี่ยนนี หยางเฉินคงเตะมันจนคอพับไปแล้ว แต่คนที่อยู่ในห้องเห็นได้ชัดว่าไม่ปล่อยให้ทั้งสองจากไปได้โดยง่าย

        ต้าจุนตะโกนขึ้นมาอย่างเย็นชา

        "ถ้าไม่จ่ายก็อย่าหวังจะได้ไปไหนเด็ดขาด!"

        เหล่าคนงานก่อสร้างเผยรอยยิ้มชั่วร้ายพวกเขารีบวิ่งไปขวางกั้นทางออกและจ้องมองโม่เชี่ยนนีด้วยสายตาหื่นกระหาย

        "ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนในละครยังไงชอบกล"หยางเฉินเอ่ยขึ้นมาอย่างสนใจในเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น

        โม่เชี่ยนนีไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะตลกกับหยางเฉินเธอพยายามอย่างหนักที่จะทนต่อความหวาดกลัวที่ก่อตัวขึ้นในใจ

        "พวกนายจะทำอะไรน่ะ!?ฉันจะเรียกตำรวจมาจับพวกนายทั้งหมด!"

        ได้ยินดังนั้นคนที่เหลือก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าพวกเขาได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

        ต้าจุนเดินไปข้างหน้าพร้อมกล่าวขึ้นด้วยท่าทางนักเลง

        "นี่สาวน้อยฉันขอบอกอะไรให้อย่างหนึ่งนะ เมื่อก่อนก็มีคนพูดแบบนี้แหละ แต่รู้มั้ยสุดท้ายสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขาคืออะไร?"

        "อะไรล่ะ"โม่เชี่ยนนีตอบโต้อย่างไม่เกรงกลัว

        "โลกนี้ปลาใหญ่กินปลาเล็กเมื่อฉันอัดเจ้าพวกนั้นจนแม้แต่พ่อแม่แท้ๆ ยังจำหน้ามันไม่ได้กฎหมายทั้งหลายก็แค่ขี้เท่านั้น สุดท้ายพวกมันก็ต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่าง!"

        ต้าจุนมองโม่เชี่ยนนีขึ้นลงไปมาจากนั้นก็เดาะลิ้น พลางกล่าวว่า

        "...อย่างไรก็ตามสถานการณ์ในวันนี้นั้นพิเศษหน่อยฉันไม่ได้เป็นคนที่จะชอบทำร้ายผู้หญิงถ้าเป็นเรื่องนี้พวกฉันยินดีที่จะให้หญิงสาวแสนสวยอย่างคุณมีความสุขกับพวกพี่น้องของฉันส่วนเรื่องเงินนั้นเราจะไปเจรจากันภายหลังก็แล้วกัน"

        ความหมายที่อยู่เบื้องหลังคำพูดเหล่านี้นั้นชัดเจนว่าต้องการให้โม่เชี่ยนนีจ่ายแทนด้วยร่างกาย

        เหล่าคนงานก่อสร้างได้ยินดังนั้นก็ต่างส่งสายตาหื่นกระหายออกมายิ่งกว่าเดิมราวกับว่าพวกมันรอที่จะได้รับจากอาหารอันโอชะมื้อนี้มานานแล้ว

        จางฟู่กุ้ยได้ยินดังนั้นก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมา มันรีบตะโกนเสริมโม่เชี่ยนนีทันที

        "นี่นังลูกตัวดีพี่ต้าจุนเขาพูดขนาดนี้แล้ว แกยังจะจ้องหาอะไร ฮะ!?"

        "แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย!?"ต้าจุนสบถพลางเดินไปตบหัวจางฟู่กุ้ย

        "เห็นข้าเป็นพวกชอบบังคับฝืนใจผู้หญิงหรือไง?อีกอย่างเงินสองหมื่นจะสามารถเทียบได้กับหญิงสาวแสนสวยเช่นนี้ได้อย่างไร?"

        เมื่อเห็นว่าจางฟู่กุ้ยเห็นดีเห็นงามกับต้าจุนโม่เชี่ยนนีก็อยากกระอักเลือดตายเนื่องจากความโกรธแต่ไม่นานเธอก็กลับสู่ภาวะสงบนิ่ง จากนั้นเผยรอยยิ้มน่ากลัว กล่าวว่า

        "ฝันไปเถอะอย่าคิดว่าฉันจะกลัวพวกนาย ถ้าพวกนายฉลาดพอก็ถอยออกไป มิฉะนั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ!" คำพูดของโม่เชี่ยนนีทำให้หยางเฉินรู้สึกชื่นชมจากภายในโม่เชี่ยนนีนั้นสมแล้วที่สามารถก้าวขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งผู้บริหารเธอสามารถระงับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

        "ข้ามักจะพูดเสมอว่าผู้หญิงนั้นโง่เง่าพวกแกว่าข้าพูดไร้สาระหรือไม่?" ต้าจุนแคะหูพร้อมพูดอย่างเหยียดหยัน

        "สารวัตรตำรวจท้องถิ่นในพื้นที่นี้มีความสัมพันธ์อันดีกับพี่เขยของฉันและแน่นอนว่ามันย่อมไม่มีอะไรเกิดขึ้นพี่ชายของฉันเป็นหัวหน้าที่อยู่ถัดไปอีกห้องหนึ่งเงินของฉันก็เหมือนเป็นเงินของเขา"

        หยางเฉินเข้าใจทุกอย่างในทันทีน้องเขยงั้นหรือ ไม่น่าแปลกใจที่มีการเล่นพนันในสำนักงานทั้งหมดก็เพื่อหลอกเงินจากพวกคนงานนั่นเอง

        โม่เชี่ยนนีไม่สนใจอีกต่อไปเธอกล่าวกับหยางเฉินว่า"หยางเฉิน ไปกันเถอะอย่าไปสนใจพวกนี้เลย!"

        เมื่อทั้งสองกำลังจะจากไปชายสองคนก็รีบเข้ามาขวางกั้นเส้นทางไว้

        "จับพวกมันมาให้ข้า"ต้าจุนไม่สนใจอะไรอีกต่อไป มันตัดใจใช้กำลังเข้าจัดการทันที

        เมื่อเห็นท่าไม่ดีจางฟู่กุ้ยก็รีบคร่ำครวญและร้องไห้ออกมา

        "พี่ต้าจุนเป็นพวกมันเองที่ไม่ให้เงินพี่ นี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมใช่มั้ย!"

        "อยู่เงียบๆไปซะ!" ต้าจุนประกาศลั่นพร้อมเตะก้นจางฟู่กุ้ยจนร่วงลงกับพื้น

        กลุ่มชายฉกรรจ์ต่างเดินไปหาหยางเฉินและโม่เชี่ยนนีแต่มีหรือที่หยางเฉินจะปล่อยให้พวกมันได้ทำตามใจ เขาดึงโม่เชี่ยนนีมาไว้ข้างๆจากนั้นยกขาขึ้นเตะเข้าชายโครงของชายที่อยู่ใกล้สุด!

        ลูกเตะถูกปล่อยออกอย่างรวดเร็วเสียงดังคล้ายกระดูกหักก็ตามมาดั่งขนมกรุบกรอบ

        หยางเฉินมองผู้นำอย่างต้าจุนสายตาว่างเปล่าเขาหัวเราะในลำคอจากนั้นจึงจับหัวของมันเหวี่ยงเข้าไปในห้องอย่างแรงจนเส้นผมกระจุกใหญ่ติดมาพร้อมกับมือของเขา

        ต้าจุนล้มลงกับพื้นมันไม่คิดว่าจะเจอกับชายที่มีร่างกายอันแข็งแกร่งขนาดนี้และไม่แม้แต่จะมีโอกาสตอบโต้สักกระบวนท่าเดียว ต่อหน้าชายที่ดูธรรมดาเยี่ยงนี้

        เป็นความเจ็บปวดที่คล้ายกับเส้นผมถูกดึงออกเมื่อต้าจุนสัมผัสศีรษะมันก็รู้สึกได้ทันทีว่าเส้นผมของมันถูกดึกออกไปกระจุกใหญ่จนเลือดไหลซึมออกมาอย่างน่ากลัว!

        ทันทีที่โต๊ะถูกปัดออกหยางเฉินก็เป็นดั่งหมาป่าท่ามกลางฝูงแกะ พวกคนงานก่อสร้างต่างร่ำร้องหาแม่กันอย่างโอดครวญ

        ดวงตาจางฟู่กุ้ยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนประหลาดใจ เมื่อเขาได้เห็นฉากนี้มันรีบฝืนทนต่อความเจ็บปวดรีบวิ่งไปหาหยางเฉินอย่างรวดเร็ว

        "น้องชายเจ้าช่างเก่งกาจนัก ฮิๆ ช่วยฉันจัดการกับพวกนี้ทีรับรองมันไม่กล้าทำอะไรฉันอีกในอนาคตแน่ๆ ฮ่าๆ!"

        หยางเฉินเพียงเหลือบมองจากนั้นก็ยกขาเตะก้นของจางฟู่กุ้ย

        "โอ้ว!!!"

        จางฟู่กุ้ยกระเด็นก้นกระแทกพื้นอีกครั้ง

        "แก!แกเตะฉันทำไม ฉันเป็นพ่อนีซี่นะ"

        "ฉันไม่มีพ่ออย่างคุณ!!"ไม่รอให้หยางเฉินตอบ โม่เชี่ยนนีก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        "นี่…เธอ… " จางฟู่กุ้ยอยากจะด่าออกไปซักหลายคำแต่เมื่อเห็นสายตาของหยางเฉินแล้ว นั่นก็ทำให้มันไม่กล้าเอ่ยคำใดๆ อีก

        โม่เชี่ยนนีที่ยังไม่หายจากอาการตื่นกลัวแต่เมื่อเห็นสถานการณ์อยู่ภายใต้การควบคุมของหยางเฉิน เธอก็ทั้งหวาดกลัวและดีใจรู้สึกว่าตัดสินใจถูกที่พาหยางเฉินมาด้วย เธอไม่คิดว่าหยางเฉินจะช่วยเธอได้มากขนาดนี้ถ้าเขาไม่มากับเธอ เธอก็ไม่อยากจะคิดว่าผลที่ตามมาจะน่ากลัวขนาดไหน!

        "เกิดอะไรขึ้น!?"

        เสียงดังขึ้นจากทางด้านหลังมันเป็นผู้จัดการอ้วนก่อนหน้านี้และยังเป็นพี่เขยของต้าจุนอีกด้วย

        เมื่อต้าจุนเห็นนายอ้วนเข้ามามันเหมือนเห็นแสงแห่งสวรรค์ โดยไม่สนใจเลือดที่ไหลรินออกจากหัวมันรีบกล่าวขึ้นทันทีว่า

        "พี่เขย!พี่เขยมาแล้ว! พวกมันไม่ยอมจ่ายเงิน หนำซ้ำยังทำร้ายพวกของผมอีกด้วย!!"

        ใบหน้านายอ้วนเปลี่ยนเป็นดำมืดทันที

        "บัดซบแค่ชายหญิงคู่เดียวพวกแกยังไม่สามารถจัดการได้!?"

        "ไอ้สารเลวนี้มันรู้กังฟูอ่ะพี่มันเจ็บจริงๆ ให้ตายสิ..." ชายคนหนึ่งร้องโอดครวญอยู่ที่พื้นด้วยความเจ็บปวด

        เมื่อเห็นสภาพของลูกน้องนายอ้วนก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่ภายใน แต่มันก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาแสดงความขลาดเขลา

        "ไอ้สารเลวรู้กังฟูแล้วมันทำไม? บ้านเมืองมีขื่อมีแปในเมื่อแกทำร้ายคนของฉันแกจะต้องเข้าคุก!"

        "เข้าคุก?"หยางเฉินยิ้ม

        "พวกแกเล่นการพนันกันเยี่ยงนี้แม้กระทั่งการสมรู้ร่วมคิดกันปล้นเงินผู้อื่น หากเรื่องรู้ถึงหูคนอื่นแน่นอนว่ามันจะไม่แค่เข้าคุกวันสองวัน จริงมั้ย?"

        เมื่อได้ยินคำขู่นี้ใบหน้านายอ้วนก็แดงก่ำ

        "อย่าพูดมั่วๆนะ! เป็นจางฟู่กุ้ยต่างหากที่ต้องการเล่นเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรา!?"

        "หืม?แกบอกว่าไม่เกี่ยวกับพวกแกใช่มั้ย?"หยางเฉินเดินไปหานายอ้วนอย่างยิ้มแย้ม และกล่าวว่า "งั้นสิ่งที่ฉันจะทำต่อไปนี้มันก็คงไม่เกี่ยวกับพวกแกเหมือนกัน พวกแกคิดว่าไงล่ะ?"

        "แก...หมายความว่าอะไร?" นายอ้วนตกใจเล็กน้อย

        หยางเฉินคว้าคอของนายอ้วนอย่างฉับพลันเขาลากนายอ้วนเข้าไปในห้องเหมือนลากตุ๊กตาเหมือนน้ำหนักสองร้อยปอนด์ไม่เป็นภาระใดๆ กับเขา

        หลังจากโยนนายอ้วนเข้าไปในห้องหยางเฉินก็หันไปยิ้มให้โม่เชี่ยนนีพร้อมกล่าวว่า "ไปห้องข้างๆเอากระดาษกับปากกามาด้วย ผมต้องใช้มัน"

        โม่เชี่ยนนีรู้แล้วว่าเรื่องนี้ไปไกลว่าที่เธอคิดและมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก แต่เธอไม่ได้มีทางเลือกอื่นใดนอกจากเชื่อใจหยางเฉินเธอมองลึกเข้าไปในตาของหยางเฉินและพยักหน้า

        ไม่นานโม่เชี่ยนนีก็กลับมาพร้อมกระดาษและปากกาหลังจากส่งมันให้หยางเฉินแล้ว เธอก็มีท่าทีจะอยากจะถามอะไรบางอย่างแต่เธอก็ไม่กล้าถามออกไปหยางเฉินพยักหน้าเข้าใจพร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้แก่โม่เชี่ยนนี

        "ไม่ต้องกลัวไม่มีความรุนแรงใดๆ หรอกครับ"

        ทุกคนในห้องต่างตกอยู่ในความหวาดกลัวพวกมันไม่กล้าแม้แต่จะผายลม

        หลังจากหยางเฉินให้โม่เชี่ยนนีออกไปก่อนแล้วเขาก็ล็อกประตูห้องพร้อมหันกลับมาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นแสนอ่อนโยนดั่งแสงตะวันยามเช้า