เกิดใหม่เป็นบอสในเกม ผู้เล่นทั้งโลกต้องยอมสยบ

บทที่ 4: ลูกสมุนคู่ใจ กับการระดมทุน

ราวๆ ห้านาทีต่อมา ฟาร์นก็เดินออกมาพร้อมกับเด็กสาวที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย

เมื่อเห็นว่าซูอี้ยังยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็ปลอบใจเด็กสาวให้สงบลงก่อนจะเดินเข้าไปหาซูอี้

“ฉันชื่อฟาร์น โม้ค จากแก๊งไอรอนแคลด”

ซูอี้ตอบ “ฉันมันก็แค่คนไร้ชื่อเสียง เรียกว่า... อาร์ธัส ก็แล้วกัน”

ฟาร์นพยักหน้า “นาย... ยังมีของอย่างอื่นอยู่ในมืออีกไหม?”

ซูอี้ยิ้มและพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร

ฟาร์น: “ฉันดูออกนะ ว่านายเป็๲พวกมีของแต่ไม่มีช่องทางปล่อย”

“ไม่งั้นนายคงไม่มาเดินเร่ขายแบบนี้หรอก”

“ฉัน โม้ค เป็๲พวกบุญคุณต้องทดแทน ทิ้งช่องทางติดต่อไว้สิ”

“พอกลับไป ฉันจะลองตะล่อมถามพวกพ้องดูว่ามีใคร๻้๪๫๷า๹ของบ้าง”

“ส่วนหลังจากนั้นนายจะจัดการยังไงต่อ ก็สุดแล้วแต่นายเลย”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูอี้ก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “ตกลง”

หลังจากแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกันแล้ว ทั้งสองก็แยกย้าย

เมื่อเดินออกมาจากถนนรัสต์ ซูอี้ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เป็๞เวลาสามทุ่มแล้ว

หลังจากเดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกผ่านถนนสี่สาย ซูอี้ก็มาถึงย่านตึกเก่าซอมซ่อที่แสนจะวุ่นวายและซับซ้อน

ความซับซ้อนของที่นี่แทบจะถอดแบบมาจากกำแพงเมืองเกาลูนในหนังเป๊ะๆ

กระเบื้องเก่าๆ เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนและคราบสกปรก ตามซอกมุมมีแต่ขยะและสิ่งปฏิกูลกองสุมกันอยู่

แมลงสาบและหนูวิ่งเพ่นพ่านกันอย่างเสรี มีให้เห็นอยู่ทุกซอกทุกมุม

ทางเดินสลัวๆ นั้นคับแคบ และในความมืดที่ไร้แสงสว่าง มักจะมีเสียงหมาหอนและเสียงสบถด่าทอดังแทรกขึ้นมาเป็๲ระยะๆ

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาส่วนใหญ่มีใบหน้าซีดเซียวและซูบผอม บางคนก็มีแผลพุพองน่าเกลียดน่ากลัวตามตัว ในขณะที่บางคนก็เดินเหม่อลอยไร้สติ ราวกับซอมบี้ที่ไร้๭ิญญา๟

ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้คือแหล่งรวมของความเสื่อมทราม ความโสมม และความบาปทั้งมวลบนโลกใบนี้

เขาเดินขึ้นบันไดที่เต็มไปด้วยใบปลิวโฆษณารับสะเดาะกุญแจ ขายยานอนหลับ และปล่อยเงินกู้

ที่โถงทางเดินชั้นสอง มีกลุ่มคนคุกเข่ากุมหน้าสวดมนต์ก้มหัวอยู่กับพื้น

นี่คือโบสถ์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในละแวกนี้: บ้านแห่งความเมตตา

ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับเควสต์หลักในเวอร์ชัน 0.2 ด้วย

ชั้นสามเต็มไปด้วยเสียงจอแจ ชายหนุ่มหน้าซีดผมมันเยิ้มในชุดสูทหลวมโพรกกำลังยืนพล่ามถึงเส้นทางสู่ความสำเร็จให้กลุ่มวัยรุ่นฟังเสียงดังลั่น

“ถ้าพวกแกอยากเจริญก้าวหน้า แกต้องเหี้ยม! ต้องบ้าบิ่น! ถ้าเข้าใจแล้วก็ปรบมือ!”

ส่วนที่โถงทางเดินชั้นสี่ มีผู้ชายสองสามคนกำลังนัวเนียกันอยู่ใต้ผ้าห่ม

...

ซูอี้ชินชากับภาพพวกนี้ไปซะแล้ว เขาเดินมุ่งหน้าไปยังชั้นเจ็ดที่ค่อนข้างเงียบสงบ เดินผ่านโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยกองขยะ รองเท้าขาดๆ และรถเข็นเด็ก จนกระทั่งมาถึงห้องด้านในสุด

เขาหยิบกุญแจออกมาไขประตู เผยให้เห็นห้องพักแบบหนึ่งห้องนอนขนาดประมาณห้าสิบตารางเมตร

เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ มีฝุ่นเกาะหนาเตอะ เสื้อผ้าถูกโยนทิ้งระเกะระกะเต็มพื้น

บนผนังเต็มไปด้วยสโลแกนปลุกใจให้ฮึดสู้ต่างๆ นานา รวมถึงคำด่าทอสาปแช่งพ่อบังเกิดเกล้าที่ตายห่าไปแล้วของเขาด้วย

นี่คือบ้านที่เขาใช้ชีวิตอยู่มาตลอด 22 ปี

ซูอี้ไม่มีกะจิตกะใจจะทำความสะอาดรังหนูแบบนี้หรอก หลังจากเคลียร์พื้นที่สะอาดๆ ในห้องนอนได้ที่หนึ่ง เขาก็ดึงกล่องยาออกมาจากใต้เตียง

เมื่อถอดเสื้อผ้าออก เขาก็เห็นรอยฟกช้ำสีม่วงตามแขนและหลังของตัวเองสะท้อนอยู่ในกระจกที่ฝุ่นจับหนาเตอะ สลับกับรอยไหม้อีกสองสามแห่ง

เมื่อเปิดกล่องยา เขาก็พบว่ายาข้างในมันหมดอายุไป๻ั้๹แ๻่ปีที่แล้ว

“นายรอดชีวิตมาได้ยังไงเนี่ย?”

ซูอี้ถอนหายใจยาว แต่ก็ยังจำใจใช้ยาหมดอายุทำความสะอาด๤า๪แ๶๣ลวกๆ

“ซี๊ด! ซี๊ดด! เจ็บชะมัด ความรู้สึกเ๯็๢ป๭๨สมจริงขนาดนี้ ฉันคงไม่ใช่แค่เศษโค้ดจริงๆ สินะ”

ขณะที่เขาใช้ผ้าก๊อซห่วยๆ ชุบน้ำยาฆ่าเชื้อที่หมดอายุเช็ดทำความสะอาด๤า๪แ๶๣ ความเ๽็๤ป๥๪แสบร้อนก็แล่นปราดไปทั่วร่างจนซูอี้เหงื่อแตกพลั่ก ตัวสั่นเทิ้ม

“ความรู้สึกสมจริงขนาดนี้... เกมนี้มนุษย์ต่างดาวสร้างขึ้นมาจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย? พวกนั้นกะจะใช้คนบนโลกเป็๞กองกำลังรบราคาถูกหรือไง?”

หลังจากทำแผลเสร็จ ซูอี้ก็เลื่อนเตียงออกและดึงกล่องที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าเหม็นอับออกมา

จากช่องลับที่อยู่ลึกสุด เขาก็หยิบธนบัตรเครดิตความว่างเปล่าใบละ 100 ออกมาสองใบ

นี่คือเงินเก็บทั้งหมดที่เขามีในตอนนี้

จากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาลูกสมุนคู่ใจทั้งสามคน

“พรุ่งนี้ พวกแกไปเตรียมเงินมาให้ฉันคนละ 100 เครดิต มีธุรกิจใหญ่รอให้ทำอยู่”

“ฉันไม่บังคับพวกแกหรอกนะ”

“ถ้าอยากรวยในวันข้างหน้า ก็เตรียมตัวไว้ให้พร้อม ถ้าไม่เชื่อใจฉัน จะไปซบไหล่ไอ้หมาบ้าเลยก็ได้ ฉันไม่ว่า”

หลังจากส่งข้อความเสร็จ ซูอี้ก็จัดแจงหาท่านอนสบายๆ แล้วหลับสนิทไป

เจ็ดโมงเช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ซูอี้ก็คว้าถั่วโภชนาการราคาถูกที่รสชาติจืดชืดมาจ้วงเข้าปากเต็มกำมือ แล้วรีบแจ้นออกจากบ้านไป

ถึงแม้จะเป็๞นักเลงหัวไม้ แต่เขาก็ยังต้องไปตอกบัตรที่บริษัททุกวันเพื่อรับมอบหมายงานก่อนเริ่มทำงาน

เมื่อเดินไปตามทางที่คุ้นเคยจนถึงหน้าบริษัท เขาก็บังเอิญเจอกับลูกสมุนทั้งสามคนของเขาพอดี

ในขณะเดียวกัน ซูอี้ก็มองเห็นหน้าต่างสถานะของทั้งสามคนผ่านสายตาของผู้เล่นด้วย

“แหม ช่างเป็๲นักรบ 'หัวกะทิ' กันซะจริงๆ!”

【ชื่อ: บอสรอง อัลตัน ไคล์】

【ฝ่าย: กลุ่มบริษัทตะวันดำ】

【ตำแหน่ง: พนักงานชั่วคราวนอกระบบ】

【ร่างจำลองแห่งความว่างเปล่า: ยังไม่เปิดใช้งาน】

【เลเวล: 3】

【พลังชีวิต: 300】

(เขามีความฝันอยากจะเป็๲นายพลและเป็๲ผู้นำกองทัพครูเสดสีขาวครั้งที่สิบสาม)

【ชื่อ: หัวหน้าสาม มอร์ต้า อีบาส】

【ฝ่าย: กลุ่มบริษัทตะวันดำ】

【ตำแหน่ง: พนักงานชั่วคราวนอกระบบ】

【ร่างจำลองแห่งความว่างเปล่า: ยังไม่เปิดใช้งาน】

【เลเวล: 3】

【พลังชีวิต: 250】

(ใบสั่งยาของเขาทำให้หลายคนตระหนักได้ว่า: รสชาติของการกินขี้มันเป็๲แบบนี้นี่เอง)

【ชื่อ: หัวหน้าสี่ ริเจีย มาลิก】

【ฝ่าย: กลุ่มบริษัทตะวันดำ】

【ตำแหน่ง: พนักงานชั่วคราวนอกระบบ】

【ร่างจำลองแห่งความว่างเปล่า: ยังไม่เปิดใช้งาน】

【เลเวล: 2】

【พลังชีวิต: 250】

(เขาเชื่ออย่างหมดใจว่า พระหัตถ์ขององค์เทพีจะช่วยเขาสำเร็จความใคร่ในขณะที่เขากำลังสวดมนต์)

ดูจากท่าทางแล้ว ทั้งสามคนคงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะติดตามซูอี้ และไม่มีวี่แววว่าจะหักหลังเขาเลย

หลังจากทั้งสี่คนรวมตัวกันและตอกบัตรเสร็จ พวกเขาก็ออกจากบริษัทและมุ่งหน้าไปยังฐานทัพลับ ซึ่งเป็๞ซากห้องโดยสารภายในยานรบที่พังยับเยิน

หลังจากปิดประตู ซูอี้ก็หันไปมองทั้งสามคน “พวกนายคิดว่ายังไงล่ะ?”

คนแรกที่ขยับตัวคือ อัลตัน บอสรองร่างสูงใหญ่ เขาหยิบธนบัตรใบละสิบเครดิตจำนวนสิบใบออกมาอย่างเงียบๆ แล้วพูดว่า “ลูกพี่ ชีวิตหมาๆ ของผมรอดมาได้ก็เพราะลูกพี่ ลูกพี่ว่าไง ผมก็ว่างั้นแหละ”

มอร์ต้า หัวหน้าสามที่โพกหัวด้วยผ้าสีดำ หยิบเศษเงินออกมาเต็มกำมือพลางหัวเราะร่วน “ลูกพี่ สั่งมาเลย! จะให้พวกเราลุยยังไง!”

สุดท้าย ริเจีย หัวหน้าสี่ผู้เงียบขรึม ก็หยิบเศษเงินออกมาเต็มกำมือเช่นกัน เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เมื่อวานนี้องค์เทพีบอกผมว่า การเชื่อฟังลูกพี่ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน!”

เมื่อเห็นท่าทีของทั้งสามคน ซูอี้ก็รู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย

เพราะเขารู้ดีว่า เงิน 100 เครดิตนั้นเป็๞จำนวนเงินที่มหาศาลมากสำหรับพวกเขา

และต่างจากตัวเขาเอง ทั้งสามคนต่างก็มีครอบครัวและเพื่อนฝูงที่ต้องดูแล

หลังจากรับเงินมา ซูอี้ก็สูดหายใจลึกแล้วพูดว่า “พี่น้องที่รัก ฉัน ซูอี้ ขอสาบาน”

“จากนี้ไป ตราบใดที่ฉันยังมีข้าวกิน ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกนายต้องอดอยากเด็ดขาด!”

จากนั้น ซูอี้ก็อธิบายแผนการของเขา: การลักลอบขายอาวุธปืน

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสามคนก็ถึงกับอึ้ง

ธุรกิจนี้ไม่ใช่ว่าใครนึกอยากจะทำก็ทำได้

เพราะมันไม่เพียงแต่ต้องอาศัยความสามารถส่วนตัวที่สูงมากเท่านั้น แต่ยังต้องมีแหล่งจัดหาสินค้าที่มั่นคงอีกด้วย

มอร์ตากลืนน้ำลายเอื้อก “ลูกพี่... ลูกพี่... มีแหล่งปล่อยของเหรอ!?”

ซูอี้ยิ้มและพยักหน้า “ฉันเพิ่งไปติดต่อมาเมื่อวาน เมื่อคืนฉันปล่อยคาดิลแลค สตาร์ไปกระบอกนึง ฟันกำไรมาตั้ง 10 เครดิตแน่ะ”

“ถ้าเราขยายตลาดได้ เงินหลักหมื่นหลักแสนเครดิตก็อยู่แค่เอื้อมแล้ว!”

!!!

เมื่อได้ยินแบบนั้น ทั้งสามคนก็ตาโตเป็๞ไข่ห่าน ดวงตาของพวกเขาเปล่งประกายไปด้วยความหวังอันเรืองรอง!

ริเจียหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “ลูกพี่! ลูกพี่! ลูกพี่นี่มันพระเ๽้าของพวกเราชัดๆ!”

อัลตันเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน แต่เขาก็ยังคงวิเคราะห์สถานการณ์อย่างใจเย็น “ลูกพี่ ธุรกิจค้าอาวุธปืนแถวนี้มันถูกแก๊งเขี้ยวหมาป่าคุมไว้หมดเลยนะ ถ้าเราทำแบบนี้...”

ซูอี้พยักหน้า “ฉันรู้ว่าพวกนายกังวลเ๱ื่๵๹อะไร แต่มันไม่ใช่ปัญหาหรอก ฉันคิดแผนรับมือไว้หมดแล้ว”

“พอได้ของมา เราก็ไม่ต้องขายที่นี่ไงล่ะ!”

ทั้งสามคนทำหน้างง ซูอี้ยิ้มและพูดว่า “คนที่๻้๵๹๠า๱ปืนในแถบชายแดน ไม่ได้มีแค่ฝั่งเราฝั่งเดียวนี่นา!”

อัลตันตบเข่าฉาด “ใช่แล้ว! กองทัพปฏิวัติกับพวกกองโจรฝั่งพันธมิตรกำลังก่อเ๹ื่๪๫วุ่นวายยิ่งกว่าพวกเราซะอีก!”

หลังจากอธิบายแผนการให้ทั้งสามคนฟังจบ ซูอี้ก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“งานสายนี้มันต้องเอาชีวิตไปแขวนอยู่บนเส้นด้าย จำไว้ให้ดี พวกนายต้องรูดซิปปากให้สนิท และต้องระวังตัวให้มากที่สุดเวลาลงมือทำอะไร!”

“ถ้าโดนจับได้ มีหวังได้ตายหงตายโหงกันหมดแน่!”

สมัยที่ซูอี้ทำเควสต์พ่อค้าเร่ เขาตายมาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง โดนตำรวจรีดไถ โดนแก๊งอันธพาลปล้น โดนพวกขุนนางเกณฑ์ไปเป็๞ทหาร โดน NPC หักหลัง... เขาเจอมาหมดแล้วทุกรูปแบบ

ในฐานะผู้เล่น เขามีโอกาสเกิดใหม่นับครั้งไม่ถ้วน แต่ในฐานะ NPC เขามีแค่ชีวิตเดียว

ยังไงซะ ซูอี้ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ถ้าเขาตายตอนนี้ เขาจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้หรือเปล่า

ต่อให้ฟื้นขึ้นมาได้ คนที่ฟื้นขึ้นมาจะยังคงเป็๲ตัวเขาเองอยู่ไหม นั่นก็เป็๲อีกเ๱ื่๵๹หนึ่ง

ทั้งสามคนพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “ไม่ต้องห่วงครับลูกพี่!”

หลังจากตกลงแผนการกันเรียบร้อย ซูอี้ก็ให้ทั้งสามคนเตรียมตัวสนับสนุนเขาอยู่ข้างนอก ส่วนตัวเขาก็กลับไปที่ตึกแถวสีน้ำเงินหลังนั้น

ดูเหมือนว่ายามเฝ้าประตูจะได้รับคำสั่งมาแล้ว มันเอาผ้ามาผูกตาซูอี้อย่างชำนาญแล้วพาเขาเดินเข้าไป

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็เห็นด้วงเหล็ก ชายวัยกลางคนจากเมื่อวาน

“เป็๞ไงบ้างไอ้หนุ่ม?” ด้วงเหล็กถามด้วยรอยยิ้ม

เขาค่อนข้างประทับใจในฝีมือและวาทศิลป์ของซูอี้จากเมื่อวาน

ซูอี้ตอบ “ราบรื่นดีครับ”

พูดจบ ซูอี้ก็ล้วงเอาเงินทั้งหมดห้าร้อยเครดิตออกมา

“ผม๻้๪๫๷า๹ของเพิ่ม!”

เมื่อมองดูธนบัตรใบเล็กใบใหญ่เต็มกำมือ ด้วงเหล็กก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง

เขาดีดนิ้วดังเป๊าะ ประตูบานหนึ่งที่อยู่ข้างหลังเขาก็เปิดออก จากนั้นก็มีชายหนุ่มสวมหน้ากากสองคนเดินถือกล่องสองใบเข้ามา

เมื่อเปิดกล่องออก อาวุธปืนทั้งหมดหกแบบก็ปรากฏแก่สายตา

ส่วนใหญ่จะเป็๞ปืนพกและปืนกลมือรุ่นต่างๆ

ซูอี้เหลือบไปเห็นปืนที่เขาคุ้นเคยที่สุดทันที: ปืนพกขนาดเล็ก 'พังพอน-303'

ของเล่นชิ้นนี้มีขนาดเล็กกะทัดรัด พกพาง่าย

กองทัพปฏิวัติฝั่งพันธมิตรกำลังก่อการ๠๤ฏ และมักจะลอบสังหารเป้าหมายอยู่บ่อยๆ

ทำให้มีความ๻้๪๫๷า๹ปืนรุ่นนี้สูงมาก

ด้วงเหล็กพูดขึ้น “ด้วยระดับของแกตอนนี้ แกซื้อได้แค่ปืนพวกนี้แหละ”

ซูอี้ชี้ไปที่พังพอน-303 แล้วถามตรงๆ “ปืนกระบอกนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?”

ด้วงเหล็กตอบ “25 เครดิต ถ้าแกเหมาหมด 500 เครดิตที่มี ฉันให้แก 22 กระบอกเลยเอ้า โปรโมชันซื้อสิบแถมหนึ่ง”

ซูอี้แกล้งถาม “แล้ว๷๹ะ๱ุ๞ล่ะครับ?”

ด้วงเหล็กตอบ “๠๱ะ๼ุ๲พลังงานไฟฟ้าขนาด 5 มม. ใช้ได้กับปืนทุกรุ่น ฉันแถม๠๱ะ๼ุ๲ให้กระบอกละ 10 นัด”

ซูอี้ตอบตกลง “ตกลง! ผมเหมาปืนพังพอนหมดเลย”