รักเล่นกล

เวหากลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำงานอีกครั้ง เขากลายเป็นคนอารมณ์ร้อน จนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้จะมีก็เพียงอาธรที่รับอารมณ์รุนแรงของชายหนุ่มได้

สัปดาห์ก่อนอาธรรับเลขามาช่วยงานเวหาคนหนึ่ง แต่เธอก็ทนทำงานกับเวหาได้เพียงแค่สามวันก็ลาออก

กลางวันทำงานอย่างเต็มที่ พอตกกลางคืนก็ออกไปดื่มทุกคืน จนเพื่อนต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเวหากันแน่ เพราะก่อนหน้านั้นเชายหนุ่มไม่เคยเป็นแบบนี้ เขาออกจะมีความสุขมากกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ แม้เพื่อนจะชวนออกมาดื่มหลายครั้งแต่ เวหาก็บอกว่าอยากให้เวลากับมารดาและคนรัก แต่พอถึงตอนนี้ชายหนุ่มกลับทำตรงกันข้าม เขาดื่มหนักทุกวัน

“เวย์มีเรื่องอะไรไม่สบายใจเล่าให้พี่ฟังได้นะ” เดนิสที่นั่งดื่มกับเวหาอดไม่ได้ที่จะถามเพื่อนรุ่นน้อง

“ไม่มีอะไรหรอกพี่ แค่อยากดื่ม”

“มันต้องมีอะไรสิ ถ้าอย่างนั้นนายคงไม่ดื่มหนักอย่างนี้หรอก ไหนว่าแม่อาการดีขึ้นแล้วกลับบ้านได้แล้ว ถ้าให้พี่เดาก็คงเป็นเรื่องแฟนใช่ไหม”

เวหาพยักหน้าพลางกระดกแก้วในมือสาดน้ำสีอำพันเข้าไปในปากทีเดียวจนหมดแล้ว

“เล่าให้ฟังได้ไหม เผื่อจะรู้สึกดีขึ้น”

เวหาไม่อยากเอาเรื่องภายในครอบครัวมาเล่าให้คนอื่นฟัง แม้จะรู้ว่าเพื่อนรุ่นพี่คนนี้ไว้ใจได้ แต่เพราะเรื่องนี้มีคนอีกหลายคนที่เกี่ยวข้องด้วย ชายหนุ่มจึงต้องเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเอง มันอึดอัดแต่ก็บอกใครไม่ได้

“ผมก็อยากเล่านะพี่แดน แต่มันไม่ใช่เรื่องของผมแค่คนเดียว ผมบอกพี่ได้แค่ว่า ผมกับเมยเลิกกันแล้ว”

“ไหนว่าคนนี้จริงจัง คนนี้จะแต่งงานด้วย เตรียมแหวนไว้แล้วด้วยนี่ เกินอะไรขึ้น”

“ระหว่างเขากับผมเรื่องมันยุ่งยากกว่าที่คิดครับ”

“แต่นายยังรักเธออยู่ นายยังไม่อยากเลิก” เดนิสมองหน้ารุ่นน้องพร้อมตั้งคำถาม เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเขาก็ถอนหายใจ

ไม่รู้ปัญหาที่ชายหนุ่มรุ่นน้องเจอคืออะไร แต่เขาคิดว่ามันคงเป็นเรื่องใหญ่ เพราะไม่อย่างนั้นเวหาคงไม่อยู่ในสภาพนี้ ในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมเล่า เดนิสก็ไม่เซ้าซี้ เพื่อนรุ่นพี่อย่างเขาทำได้ดีที่สุดก็คือนั่งดื่มเป็นเพื่อนและส่งเขานั่งแท็กซี่กลับคอนโดเท่านั้น

“ใช่ ผมรักเธอมาก ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้ผมรักได้มากอย่างนี้มาก่อน เมยเป็นผู้หญิงที่ผมอยากใช้ชีวิตด้วย ผมคงรักใครไม่ได้อีกแล้ว”

“พี่ไม่รู้นะว่าระหว่างนายกับแฟนมีปัญญาอะไรกัน แต่ถ้ายังรักกันอยู่ก็ทำอะไรสักอย่าง อย่าปล่อยเธอไป”

“ผมก็อยากทำอย่างนั้น แต่มันเป็นไปไม่ได้ ระหว่างผมกับเมยมันเป็นไปไม่ได้” เวหาพูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น

เดนิสเห็นใจแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง

“เวย์ อย่าเพิ่งไปพ่อขอคุยด้วยหน่อย” สิงหลพูดกับลูกชายหลังจากการประชุมสรุปผลงานของไตรมาสสุดท้ายผ่านไปแล้ว

“มีอะไรครับ”

“เวย์มีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า”

สิงหลเห็นว่าระหว่างการประชุมลูกชายเอาแต่ทำหน้าเครียดและบางครั้งดูไม่ค่อยมีสมาธิกับการประชุมอย่างแต่ก่อน อีกทั้งเขายังได้ข่าวมาว่าชายหนุ่มเพิ่งไล่เลขาออกไปเมื่อไม่กี่วัน

“เปล่านี่ครับ”

“อาธรบอกว่าตอนนี้เวย์ไม่มีเลขา”

“ก็พี่ธรไงครับเลขาผม”

“พ่อหมายถึงเลขาคนก่อน ทำไม่จู่ ๆ เธอถึงลาออก”

“ทำไมพ่อไม่ไปถามเธอเองล่ะครับ”

“พ่อจะถามเธอได้ยังไงพ่อกับเธอไม่ได้สนิทกันเหมือนเวย์”

“พ่ออย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรหน่อยเลยครับ ผมรู้เรื่องของเธอหมดแล้ว”

“เวย์พูดเรื่องอะไร พ่อไม่เข้าใจ”

“ผมก็พูดเรื่องลูกสาวของพ่อไงครับ”

“ลูกสาวของพ่อ” สีหน้าของสิงหลเต็มไปด้วยคำถาม เขาไม่รู้ว่าลูกชายพูดเรื่องอะไร

“พ่อทำเหมือนไม่รู้ว่าเมญาวีเป็นใคร”

“เวย์จะบอกอะไรพ่อก็พูดมาตรง ๆ อย่ามาพูดให้พ่อสงสัยแบบนี้”

เวหามองหน้าบิดาแล้วถอนหายใจ ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เขารับรู้มาให้ท่านฟังอย่างละเอียด

“มันจะเป็นไปได้ยังไงเวย์”

“พ่อทำเหมือนไม่เคยรู้ว่าคุณเพชรลดาเธอท้อง”

“พ่อกับเมธินีคบกันจริง แต่พ่อไม่เคยรู้ว่าเธอท้อง”

สิงหลนึกไปในอดีต เขากับเมธินีหรือเพชรลดา เคยคบหากันอยู่ช่วงหนึ่ง ตอนนั้นเขากับมารดาของเวหากำลังมีปัญหากันอย่างหนัก เขาวางแผนจะหย่ากับเธอและไปใช้ชีวิตกับเมธินี แต่แล้วบริษัทก็ประสบปัญหาเขาจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อประคองธุรกิจให้ดำเนินต่อ และครอบครัวของวราพรก็ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่มีข้อแม้ว่าเขาจะต้องไม่หย่ากับวราพร เพราะทางบ้านของเธอไม่อยากให้ลูกสาวคนเดียวเป็นหม้ายและเลี้ยงดูลูกตามลำพัง

หลังจากนั้นเขาก็บอกเรื่องนี้กับเมธินี พอเธอรู้เรื่องก็หนีไปจากเขา สิงหลไม่ได้ออกตามหาเธอเพราะกำลังยุ่งกับงานที่บริษัท แต่เขาก็โอนเงินค่าใช้จ่ายให้เธอทุกเดือน

เวลาผ่านไปเขาก็ลืมเลือนเรื่องของเธอไปจนหมดสิ้น จนกระทั่งวันหนึ่งก็ได้เจอกับเธออีกครั้ง เธอมากับลูกสาวและสามี ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก ส่วนที่ยังโอนเงินให้เธอก็เพราะรู้สึกผิดที่ทิ้งเธออย่างไม่ไยดี

“เวย์ตอนนี้น้องอยู่ไหน ลูกสาวของพ่ออยู่ไหน”

“ผมนึกว่าพ่อรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว”

“ไม่เลย พ่อไม่เคยรู้มาก่อน” ใช่ เขาไม่เคยรู้เพราะถ้าเขารู้คงจะไม่ทนอยู่กับวราพรมานานขนาดนี้

“ผมถามพ่อหน่อยได้ไหมครับ ถ้าพ่อรู้ว่าเธอท้อง พ่อจะหย่ากับแม่แล้วไปอยู่กับเธอใช่ไหมครับ”

“พ่อก็คงต้องทำอย่างนั้น เพราะเธอคือลูกของพ่อ”

“แล้วผมกับแม่ล่ะครับ พ่อจะทิ้งพวกเราไปอย่างนั้นเหรอ”

“เวย์ พ่อว่ามันถึงเวลาแล้วที่เวย์จะต้องรู้เรื่องราวในอดีต”

“ยังมีเรื่องอะไรที่ผมไม่รู้อีกเหรอครับพ่อ”

“พ่ออยากให้เวย์ถามแม่เองว่ามีอะไรที่ปิดบังเวย์ไว้หรือเปล่า ตอนนี้แม่ของเวย์อาการดีขึ้นมากแล้ว พ่อว่าน่าจะคุยเรื่องนี้ได้”

เพราะติดใจกับคำพูดของบิดาเย็นนี้เวหาเลยมาทานอาหารเย็นที่บ้าน เขาชวนให้บิดามาทานด้วยเพราะอยากรู้เรื่องราวทุกอย่างจากปากของทั้งสองฝ่าย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราก็พร้อมแล้วที่จะรีบฟัง มันคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการที่เขากับเมญาวีต้องเลิกกันเพราะมีบิดาคนเดียวกันอีกแล้ว

หลังมื้ออาหารทุกคนมานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก เวหาให้ป้ายุพาและกระแตกลับไปห้องของตนเองก่อนเพราะเขาอยากคุยเป็นการส่วนตัว

“เวย์มีอะไรจะพูดกับแม่หรือเปล่าลูก”

“ผมมีเรื่องอยากถามแม่ เรื่องที่ถามมันอาจทำร้ายจิตใจแม่นะครับ ถ้าแม่ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ”

“ได้สิ ถ้าตอบได้ไม่แม่ก็จะตอบ”

“แม่ครับ เรื่องในอดีต แม่ช่วยเล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ”

“เรื่องผู้หญิงนั้นอีกแล้วเหรอ แม่ก็เล่าให้เวย์ฟังไปหมดแล้ว และตอนนี้แม่ก็ไม่คิดจะแก้แค้นแล้วแม่อยากให้เวย์ลืมเรื่องนี้เหมือนที่แม่กำลังจะลืม”

“คุณวราพร ผมว่าเรื่องนี้เราควรพูดความจริงกันสักทีนะ”

“ความจริงที่คุณนอกใจฉันไปเป็นชู้กับผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ” วราพรหันมาขึ้นเสียงกับสามี

“แม่ครับ ผมว่าแม่ใจเย็น ๆ ก่อน”

“ผมยอมรับว่าผมนอกใจคุณ ยอมรับว่าไปมีคนอื่น แต่คุณจะไม่บอกเหตุผลลูกหน่อยเหรอว่าทำไมผมถึงทำอย่างนั้น”

“คุณสิงหล เรื่องนี้คุณสัญญากับฉันแล้ว ว่าเราจะไม่พูดถึงมันอีก”

“ใช่ ผมสัญญาว่าจะไม่พูด ผมเก็บความลับมานานมาก”

“แล้วคุณจะพูดขึ้นมาอีกทำไม”

“ผมจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้มันตายไปกับผมก็ได้ถ้าผมไม่รู้ว่าผมมีลูกสาวอีกคน”

“คุณหมายถึงใคร ฉันไม่เข้าใจ”

“เมธินี ผู้หญิงคนนั้น เธอท้องกับผม เธอมีลูกกับผม”

“จริงเหรอเวย์ แม่ให้เวย์ไปสืบ ทำไมเวย์ไม่บอกแม่”

“ผมคิดว่าเป็นลูกของเธอกับสามีคนใหม่ จนกระทั่งผมไปเจอเธอ”

“เวย์ไปเจอเธอทำไม แม่ก็บอกแล้วว่าอยากให้ทุกอย่างมันจบ”

“ผมจำเป็นต้องไปเจอเธอครับแม่ เพราะเธอเป็นแม่ของเมยครับ ผมกับเมยมีพ่อคนเดียวกันครับแม่” เวหาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ที่เมญาวีลาออกก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหมเวย์”

“ใช่ครับ เธอลาออกเพราะไม่อยากทำงานกันผม เธอรับไม่ได้ที่เราเป็นพี่น้องกัน เราสองคนเป็นพี่น้องพ่อเดียวกันแล้วเราก็นอนด้วยกัน” เวหาระเบิดอารมณ์ที่เก็บไว้ออกมาด้วยเสียงดังลั่นห้อง

“ที่เวย์เลิกกับเมยก็เพราะเหตุผลนี้เหรอลูก”

“ผมไม่ได้อยากเลิกกับเธอเลย แต่ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ไงครับแม่ เราเป็นพี่น้องกัน”

วราพรไม่เคยเห็นลูกชายเสียใจแบบนี้มาก่อน เธอไม่คิดว่าเรื่องราวในอดีตของเธอจะกลับมาทำร้ายลูกชายได้ถึงเพียงนี้

“ผมว่าคุณควรคิดดี ๆ นะ ถ้าคุณรักลูกก็ควรทำอะไรสัก อย่าง หรือคุณคิดว่าเรื่องของตัวเองสำคัญกว่าความสุขของลูก คุณตัดสินใจเองนะ” สิงหลหันมาบอกภรรยา