บรรยากาศยามราตรีในสวนไผ่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดใบไผ่และเสียงน้ำกระเพื่อมไหวจากการเคลื่อนไหวของคนสองคน
ถังเหยียน ยืนอยู่บนยอดเสาไม้ไผ่ที่ปักอยู่กลางสระน้ำ ร่างกายเบาหวิวดุจขนนก ชุดกระโปรงสีชมพูพลิ้วไหวตามแรงลม นางมองลงมายังคู่ต่อสู้ด้วยแววตามุ่งมั่น
เบื้องล่าง... จางเหว่ย ยืนนิ่งอยู่บนสะพานหินแคบๆ ที่ทอดตัวข้ามสระ น้ำหนักตัวและดาบปังตอเล่มั์ทำให้เขาดูเหมือนหอคอยเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน
"เริ่มประลองได้!" ถังจื่อ ให้สัญญาณเสียงก้อง
สิ้นเสียง ร่างของถังเหยียนก็หายวับไป!
นางใช้วิชาตัวเบา "มัจฉาเล่นคลื่น" ดีดตัวจากเสาต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง รวดเร็วจนเกิดเงาสะท้อนบนผิวน้ำนับสิบเงา ล้อมกรอบจางเหว่ยไว้ทุกทิศทาง
"รับมือ! พิรุณโปรยปราย!"
นางสะบัดแขนเสื้อทั้งสองข้าง เข็มเงินนับร้อยเล่มพุ่งออกมาดุจห่าฝน ครอบคลุมพื้นที่บนสะพานหินทั้งหมด ไม่มีที่ให้หลบหนี!
เฉินมู่ ที่นั่งดูอยู่ เผลอกำพัดแน่น ส่วน ยาสะ กลั้นหายใจลุ้นระทึก
แต่จางเหว่ยไม่ขยับเท้าแม้แต่นิ้วเดียว...
เขาปักมีดปังตอลงบนพื้นหิน ตึง! แล้วใช้มือเปล่าจับราวสะพานหินแกรนิตหนาหนัก... กระชากมันขึ้นมา!
ครืน!
แผ่นหินราวสะพานน้ำหนักกว่าสามร้อยชั่ง ถูกแรงหมีป่าของจางเหว่ยงัดขึ้นมาตั้งขวางหน้าเหมือนโล่ั์!
ติ๊งๆๆๆๆๆ!
เข็มเงินนับร้อยปะทะแผ่นหิน ร่วงกราวลงสู่พื้นน้ำเหมือนฝนตกใส่หลังคา ไม่มีเข็มแม้แต่เล่มเดียวที่ระคายผิวเขาได้
"เป็ไปไม่ได้!" ถังเหยียนเบิกตากว้าง "นั่นมันราวสะพานนะ! ไม่ใช่อาวุธ!"
"อะไรที่กันอาวุธได้... ก็ใช้ต่อสู้ได้ทั้งนั้น" จางเหว่ยตอบหน้าตาย แล้วเหวี่ยงแผ่นหินั์นั้นสวนกลับไปที่เสาไม้ไผ่ที่ถังเหยียนยืนอยู่!
ตูม!
เสาไม้ไผ่แตกกระจุย ถังเหยียนต้องะโหนีตายกลางอากาศ นางเสียหลักเล็กน้อยแต่ยังประคองตัวลงมาแตะผิวน้ำได้
"หนอยแน่... เ้าหมีจอมทำลายล้าง!" นางกัดริมฝีปาก "งั้นลองเจอของเล่นชิ้นใหม่หน่อยเป็ไง!"
นางดึง "ร่มกระดาษ" คันเล็กออกมาจากด้านหลัง กางออกแล้วหมุนควง
ฟุ่บ!
กลไกในร่มทำงาน ใบมีดบางเฉียบจำนวนมากพุ่งออกมาจากขอบร่ม หมุนวนเป็กงจักรสังหาร นางพุ่งเข้าหาจางเหว่ยพร้อมร่มมรณะ หมายจะเฉือนร่างเขาเป็ชิ้นๆ
จางเหว่ยดึงมีดปังตอขึ้นมา คราวนี้เขาไม่ตั้งรับ...
ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็แววตาของ "คนขายเนื้อ" ที่กำลังมองก้อนเนื้อบนเขียง
เขาเห็น... เขาเห็นจังหวะการหมุนของร่ม เห็นช่องว่างระหว่างซี่ก้านร่ม
ฉับ!
จางเหว่ยฟันมีดสวนเข้าไปตรงๆ กลางวงกงจักร!
เสียงโลหะเสียดสีดังแสบแก้วหู ประกายไฟแลบแปลบปลาบ ใบมีดปังตออันหนาหนักสอดแทรกเข้าไปขัดกับกลไกของร่มอย่างแม่นยำ
แกรก!
ร่มสังหารหยุดหมุนทันที! กลไกภายในพังยับเยินด้วยแรงบิดมหาศาล
ถังเหยียนหน้าซีดเผือด อาวุธที่ดีที่สุดของนางถูกทำลายในดาบเดียว!
นางตัดสินใจทิ้งร่ม แล้วดีดตัวถอยหลังหนี แต่จางเหว่ยไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ
เขาปล่อยมือจากด้ามมีด แล้วพุ่งตัวเข้าประชิดด้วยความเร็วที่น่าใ (สำหรับคนตัวใหญ่ขนาดนี้) มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ "ข้อเท้า" ของนางกลางอากาศ!
"ว้าย!"
ถังเหยียนร้องเสียงหลง ร่างห้อยต่องแต่งหัวทิ่มพื้น
จางเหว่ยดึงร่างนางเข้ามา แล้วจับนาง "พาดบ่า" เหมือนแบกกระสอบข้าวสาร!
"ปล่อยนะ! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!" ถังเหยียนดิ้นพล่าน ทุบหลังเขาตุบตับ ขาเรียวเล็กเตะไปมาในอากาศ
"อยู่นิ่งๆ ยัยเปี๊ยก..." จางเหว่ยตบไปที่สะโพกของนางเบาๆ หนึ่งที (เพื่อสั่งสอน ไม่ใช่ลวนลาม)
แปะ!
"กรี๊ดดด! เ้ากล้าตีก้นข้าเรอะ! ท่านพ่อ! ฆ่ามัน! ฆ่ามันเดี๋ยวนี้!" ถังเหยียนหน้าแดงก่ำจนแทบะเิ นางอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เกิด
มาไม่เคยมีชายใดกล้าแตะเนื้อต้องตัวนางขนาดนี้
จางเหว่ยเดินอาดๆ กลับมาที่ศาลา โดยมีคุณหนูตระกูลถังดิ้นพราดๆ อยู่บนบ่า เขาหยุดยืนหน้าโต๊ะน้ำชา แล้ววางร่างนางลงบนเก้าอี้ข้างๆ ถังจื่ออย่างนุ่มนวล (ผิดกับท่าแบกเมื่อกี้)
"คืนสินค้าให้แก่ท่าน..." จางเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบ หอบหายใจเล็กน้อย
"นางเร็วจริงๆ ... ข้าจับนางยากกว่าจับหมูป่าเสียอีก"
ถังเหยียนรีบจัดเสื้อผ้าผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจ นางจ้องหน้าจางเหว่ยเขม็ง
"เ้า... เ้ามัน..." นางพูดไม่ออก ได้แต่ชี้หน้าเขา มือสั่นระริก
แต่ในแววตาโกรธเคืองนั้น... มีประกายบางอย่างที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความดูถูกเหยียดหยามอีกต่อไป แต่เป็ความ "หวั่นไหว" และ "ยอมรับ" ในความแข็งแกร่งของชายผู้นี้
ถังจื่อมองดูลูกสาวที่พ่ายแพ้หมดรูป แล้วหันมามองจางเหว่ยด้วยสายตาชื่นชม
"ยอดเยี่ยมยิ่ง..." ผู้นำตระกูลถังปรบมือช้าๆ
"ตาถึง... มือหนัก... แต่รู้จักออมมือ" ถังจื่อพยักหน้าให้เฉินมู่ "เ้าเลี้ยงพยัคฆ์ได้ดีนี่ พญาวานิชเฉิน"
"เขาไม่ใช่พยัคฆ์..." เฉินมู่จิบชาอย่างใจเย็น "หากแต่เป็พี่น้องของข้า"
เฉินมู่หันไปยิ้มให้ถังเหยียน
"คุณหนูถัง... การประลองจบแล้ว หวังว่าท่านคงไม่โกรธเคืองพี่ชายของข้า ท่านเองก็ฝีมือยอดเยี่ยม หากข้าไม่มีเขา ข้าคงตายไปสิบรอบแล้ว"
ถังเหยียนสูดจมูก สะบัดหน้าหนี
"ฮึ! ครั้งนี้ข้าออมมือให้หรอกนะ! เห็นแก่ที่เ้าจะมาเป็คู่ค้าท่านพ่อ!"
นางแอบชำเลืองมองจางเหว่ยอีกครั้ง เห็นเขายืนเช็ดเหงื่อด้วยท่าทางซื่อๆ หัวใจดวงน้อยของนางก็เต้นผิดจังหวะแปลกๆ
ไอ้หมีบ้า... ตัวก็เหม็น มือก็สาก... แต่ทำไมไหล่นั้นมันกว้างจังนะ
"ตกลงตามสัญญา!" ถังจื่อประกาศก้อง "สินค้าตระกูลถัง จะส่งผ่านกองเรือสกุลเฉิน... ส่วนแบ่งกำไร เจ็ด-สาม!"
"ยินดีที่ได้ร่วมงานขอรับ" เฉินมู่ลุกขึ้นประสานมือ
1K
