พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]

“แป๊บนึงนะครับพี่”

                ภูพัดบอกกับปลายสายที่คุยค้างเอาไว้เมื่อเหลือบตามองเห็นรถยนต์ของวาตีกำลังแล่นมาจอดที่ประตูทางออกแล้วก็ตกใจเล็กน้อยที่หล่อนทำท่าชะเง้อคอมาทางจุดที่เขายืนอยู่ในป้อมยามเขาจึงตัดสินใจย่อตัวผลุบลงนั่งยองๆกับพื้นจนแน่ใจว่านานพอที่รถของหล่อนน่าจะออกไปแล้ว เขาถึงได้ยืดตัวกลับมายืนตามเดิม

                ทว่าเสียงปลายสายกลับแว้ดขึ้นมาดังลั่น...

                “นั่นน้องพัดอยู่ที่ไหนฮะ นี่มันเกือบจะห้าโมงเย็นแล้วนะฮ้า...ลืมหรือเปล่าว่าวันนี้ตอนค่ำน้องพัดต้องไปงานเปิดตัวคอนโดมิเนียมที่เดอะสกาย หลังสวนงานนี้มีแต่คนดังในแวดวงไฮโซฯไปกันทั้งนั้นนะฮ้าพี่ไม่อยากให้น้องพัดไปงานสายกว่าคนอื่น”

                พอพูดถึงคิวงานที่แน่นจนรัดตัวเกือบทุกวี่วันเขาเพิ่งจะนึกออกว่าค่ำนี้มีงานที่ไหน จึงได้แต่เอ่ยขอโทษกับผู้จัดการส่วนตัวออกไป

                “ผมรับปากว่าไปทันนัดแน่ครับ พี่เอบีไม่ต้องห่วงพี่ก็รู้ว่าถ้าเป็นเรื่องงานที่รับผิดชอบ ผมเป็นคนตรงต่อเวลา ไม่เคยสายไม่เคยเบี้ยวคิวใคร ทำงานเต็มที่”

                “ฮ่ะ อันนั้นพี่รู้ แต่พี่ก็ต้องโทร.มาเตือนเอาไว้เพราะว่าวันนี้พี่ไม่ได้ไปด้วย พี่กำลังยุ่ง...”

                เอบียังพูดไม่ทันจบภูพัดก็ก้าวเท้าออกมาจากป้อมยามพยักหน้าขอบคุณลุงผู้ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เอื้อเฟื้อสถานที่ให้เขาซุ่มอยู่ข้างในนานเป็นชั่วโมงแล้วเดินลิ่วๆตรงไปยืนเตร่อยู่แถวริมบาทวิถี เพื่อรอเรียกรถแท็กซี่

                “ว่าไงนะครับพี่...กำลังยุ่งเรื่องอะไรพอดีผมกำลังจะขึ้นรถแล้ว เดี๋ยวจะได้วางสาย”

                “คืออย่างนี้นี่พัดไม่ได้ดูข่าวทางโทรทัศน์เลยเหรอ”

                “ผมอยู่ข้างนอกครับ มีข่าวอะไรเหรอครับ”

                เอบีทำเสียงสะบัดอย่างโมโหโกรธาขึ้นมา“ก็จะอะไรเสียอีกล่ะเมื่อเช้ายายเพลงตัวดีมันแวะมาหาพี่ เพื่อขอยกเลิกการดูแลงานทั้งหมดกับพี่ไม่นึกเลยว่ามันจะเนรคุณคน พี่ก็นึกว่ามันนิสัยดี น่าเอ็นดูก็เลยไม่ได้ลงลายลักษณ์อักษรเป็นสัญญาเอาไว้บอกกันแต่ว่าสัญญาใจ...แล้วดูมันทำกับพี่สิ พอดังเข้าหน่อยก็ถีบหัวส่ง วันก่อนมันก็แค่เกริ่นๆว่าจะฉีกสัญญาพี่ก็นึกว่าพูดเล่น”

                “แล้วพี่ทำยังไงล่ะครับ”

                “พี่จะไม่โกรธยายเพลงเลยนะถ้ามันไม่ออกมาให้สัมภาษณ์กับนักข่าว ทำให้พี่เสียหาย”

                ภูพัดอึกอักเพราะครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยเกือบจะคบหากับเพลงดาวอยู่พักหนึ่งอย่างที่มีข่าวเขียนถึงแต่ความสัมพันธ์นั้นก็เป็นแค่ข่าวลวง ในภายหลังเพลงดาวจึงมีข่าวว่าไปควงผู้กำกับแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ

                “แล้วพี่เสียหายยังไงครับ”

                “ยายเพลงมันหนีบนังแปดออกมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ด้วยนี่สิพูดถึงนังแปดนี่ก็อดโมโหไม่ได้ กะเทยบ้านแตกสาแหรกขาด เลี้ยงไม่เชื่อง เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยลืมข้าวแดงแกงร้อนที่เคยอุ้มชูกันมา...พอปีกกล้าขาแข็งกันเข้าหน่อยมีชื่อเสียงเป็นนางเอกห้าร้อยล้าน ก็เลยอยากจะหางานเอาเอง”

                เขาถอนใจกับเรื่องที่ออกจากปากของเอบี...เพราะเขารู้ดีว่าคนอย่างเอบีลองถ้าได้เกลียดใครสักคนเข้ากระดูกดำแล้ว อาจต้องมีการแทงข้างหลังเล่นเกมชักเย่อกันแน่นอน แต่บางทีเอบีก็ลืมไปว่าตัวเองนั้นก็ตักตวงผลประโยชน์จากเด็กในสังกัดจนเกินคุ้ม มันก็เป็นธรรมดาของโลกที่ใครๆก็อยากไปยืนอยู่ในจุดที่ดีกว่า ไม่ว่าจะเหตุผลใดก็ตาม

                “ผมว่าน่าจะจากกันด้วยดีนะพี่”

                “ได้ยังไงฮ้าน้องพัด...ยายเพลงให้ข่าวกับสื่อทั้งหมดว่าพี่หักเงิน50 เปอร์เซ็นต์ แถมยังอ้างว่ามีอีกหลายงานที่พี่กินหัวคิวสองต่อซึ่งน้องพัดก็รู้นะฮ้า ว่ามันไม่จริง”

                นี่แหละนะผลประโยชน์เรื่องเงินๆทองๆ ไม่เข้าใครออกใคร...

                “แล้วมันจริงไหมล่ะครับ”

                ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาพูดออกไปทำให้เอบีสะอึกก่อนตวาดกลับมาเสียงเขียว “พี่หักน้องพัดแค่ 40 เปอร์เซ็นต์เองนะฮ้า เหมือนกับที่อื่นๆทั้งนั้นแต่ว่างานของพี่ดีกว่าที่อื่น...ตรงที่รับงานให้ต่อเนื่องแล้วแต่ละงานก็รับเงินเป็นกอบเป็นกำ จริงไหมฮ้า...ไม่อย่างนั้นน้องพัดจะรวยเละแบบนี้เหรอ”

                ฟังไปก็เหมือนถูกทวงบุญคุณขึ้นมา...เขาจึงตัดบทเสียดื้อๆระงับอารมณ์ที่เริ่มไม่พอใจ

                “พี่ลองหาทางแก้ปัญหาดูนะครับผมคงแนะนำพี่ได้แค่ว่า...มีมิตร ดีกว่ามีศัตรูนะครับ”

                แล้วเขาก็เรียกรถแท็กซี่ได้พอดีจึงกดตัดสาย เมื่อก้าวขึ้นรถไปแล้ว เขาจึงบอกปลายทางให้คนขับทราบโดยที่ไม่ทันระวังตัวเลยว่า จุดที่เขาเรียกรถนั้นยังอยู่ไม่ไกลจากหน้าซาวน่า

                แล้วไม่ใกล้ไม่ไกลกล้องของ ‘หูตาเป็นสัปปะรด’ ที่หาข่าวให้สุริยาวสีก็กดชัตเตอร์รัวนับไม่ถ้วน!

//////////////////////////////////////////////////จบบทที่ 11