องค์ชายสิบสองพูดขึ้นดังๆ
“พี่ห้ากับพระชายา แม้จะไม่ได้มาร่วมอวยพรแต่ดูสิ่งที่พวกเขาทำช่างยิ่งใหญ่เกินใคร”ฮ่องเต้ยิ้ม
“ฝานกงกง ตาม เ้าห้ากับชายามาที่นี่เดี๋ยวนี้”ฝานกงกงก้มตัวก่อนจะรีบเร่งออกไปตามลี่หยางที่ตำหนักร้อยดาว
“องค์ชาย ฝ่าา มีบัญชาให้องค์ชายและพระชายาเสด็จที่ลานพระราชวัง”หว่านหนิงตรงเข้าขยับเสื้อคลุมสีขาวมุกให้เข้าที่กุมมือ ลี่หยางเดินตามฝานกงกง
ผู้คน นับร้อยที่จ้องมองบุรุษรุปงามในอาภรณ์สีขาวมุกสูงสง่า ก้าวเดินด้วยท่าทีมั่นคงข้ายร่างบางระหงใบหน้างดงามสมกันรางกิ่งทองใบหยก เดดินเคียงคุ่กันมาเบื้องหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้
“ เ้าห้า พลุอักษรนั่นสวยเงิมโดดเด่น ข้าไม่เคยคิดว่าใครจะมีความสามารถในการประดิษฐ์พลุอักษรได้ดีเพียงนั้น คงต้องใช้เงินทองมิใช่น้อยในการสร้างสรรค์สิ่งที่เป็เลิศเช่นนี้”
“ทุกอย่างเป็สิ่งที่...ชายาหว่านหนิงเป็ผู้เตรียมการไว้แม้กระทั่งหม่อมฉันเองยังไม่เคยรู้มาก่อนว่ามี พลอักษรงดงามเพียงนี้”
“ชายาห้าเ้า ทำเช่นไรจึงสามารถสรรหาพลุอักษรมาได้ ในแคว้นของเรายังมีที่ใดที่ข้าไม่เคยรู่ว่าทำเื่เก่งกาจเช่นนี้ได้”
“ฝ่าาทั้งหมดเป็ท่านแม่ ที่แม้ เื่งานบ้านงานเรือนไม่าอจเทียบเท่าหญิงอื่นแต่เื่การทำพลุอักษร นับว่าเป็หนึ่ง ในครั้งนี้เป็องค์ชายที่มีความปรารถนาจะอวยพรให้ฝ่าาอย่างยิ่ง หว่านหนิงจึง ขอร้องให้ท่านแม่ประดิษฐ์พลุอักษรตามคำอวยพร ในวันมงคลนี้” ฮ่องเต้ยิ้ม
“หว่านหวงลู่ นางช่างเป็หนึ่งที่ทำให้ข้าไม่อาจลืมเลือนได้ในยามนี้”ฮองเฮา และเ้าเฟยเยียน เชิดหน้าขึ้นสูงพร้อมกัน
“ครั้งนี้ ชายาห้าหว่านหนิง ทำดีไม่น้อย ฝานกงกงปูนบำเหน็จ”ฝานกงๆ ยื่นถาดใส่ของกำนัลมีค่ามากมายตรงหน้าหว่านหนิง
"องค์ชายห้าเป็บุรุษของเหล่านี้คงไม่ถูกใจนัก"พยักหน้าให้ฝานกงกงหยิบป้ายหยกสีแดงมาให้
"ลี่หยาง หยกชิ้นนี้ข้าติดตัวมาช้านานเป็ของแทบกานแม่ของเ้าบัดนี้ให้เ้านับว่าไม่เสียดายแล้ว"เดินลงจากบัลลังก์แขวนป้ายหยกสีแดงที่เอวของลี่หยาง สีแดงเข้มตัดกับเสื้อคลุมสีขาวมุกอย่างไม่น่าเชื่อเหมือนกับของสองสิ่งเป็สิ่งที่ต้องคู่กัน
"ขอบพระทัยฝ่าา"ลี่หยางประสานมือตรงหน้า
"ต่อแต่นี้เ้าควรเรียกข้าว่าเสด็จพ่อ"
เหลือบมองหว่านหนิงที่พยักหน้ายิ้มๆ
"ขอบพระทัยเสด็จพ่อ" กล่าวคำขอบคุณพร้อมกันทั้งหว่านหนิงและลี่หยาง
ฮองเฮาทำสีหน้าไม่พอใจแต่ไม่เอ่ยคำใด ไท่จือมองด้วยสายตามาดร้าย
…..ตำหนักร้อยดาว….
อิงไถกุ้ยอิงเสี่ยวกู้ รอคอยด้วยใจจดจ่อ
ลี่หยางเดินนำหน้าตามมาด้วยหว่านหนิง สีหน้าเรียบเฉยไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร คนทั้งสามสีหน้าสลดลงทันที อุตส่าห์คาดหวังไว้
ต่างเตรียมแยกย้ายกันไป นางกำนัลและขันทีหลายคน เดินเข้ามาในตำหนักพร้อมด้วยของกำนัลมากมาย กุ้ยอิงชะงักฝีเท้าสะกิดอิงไถและเสี่ยวกู้ให้ดูของกำนัลที่ฝ่าาพระราชทานมาด้วยความตื่นตาตื่นใจ
หว่านหนิงถอดเสื้อคลุมให้ลี่หยางที่ลูบคลำอยู่ที่ป้ายหยกสีแดงด้วยความหวงแหน
"ข้าไม่เคยมีสิ่งใดแทนกายท่านแม่"หว่านหนิงยิ้ม
"ฝ่าา ทรงเป็บิดาที่ดีแต่อาจละเลยองค์ชายไปบ้างนับจากนี้ความสัมพันธ์พ่อลูกจะยิ่งแน่นแฟ้น"
"เ้า ทำทุกอย่างเพื่อข้าเพียงนี้ แต่ข้ากลับไร้สิ่งตอบแทน"หันหน้ามาสบตากลมโต จับไหล่บางทั้งสองข้างไว้
"หว่านหนิงไม่้าสิ่งใดตอบแทน"
"เช่นนั้น...สิ่งนี้คงตอบแทนเ้าได้ดีไม่น้อย"ผลักหว่านหนิงจนติดข้างฝา กดริมฝีปากบดจูบเร่าร้อนเหมือนกับอดอยากมานาน
"เ้าชอบไหม หากข้าจะ้าเ้าอย่างนี้ทุกวัน"เสียงกระเส่าถอดอาภรณ์ของตัวเองโยนทิ้งเหมือนสิ่งไร้ค่า หว่านหนิงพยักหน้าแทนคำตอบ มือใหญ่ปลดเปลื้องอาภรณ์หว่านหนิงง่ายดายกว่าครั้งแรก
หว่านหนิงสูดลมหายใจเข้าลึกสุดลึกเตรียมพร้อมกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ครั้งนี้แม้จะไม่เงอะงะเท่าครั้งแรกและความเ็ปเริ่มบรรเทาเบาบางลงไป ความรู้สึกกำซาบและหวามไหวดุดลอยอยู่บนฟากฟ้า ผ่านปุยนุนบางเบานุ่มนวลแต่สักพักกลับกลายเป็พายุกระหน่ำให้เปียกปอน ในอ้อมแขนกอดรัดเบียดชิดจนแทบจะเป็เนื้อเดียวกัน ร่างบางสะท้านขึ้นลงตามแรงอารมณ์ของลี่หยาง ปากบางไม่กล้าเปล่งเสียงเมื่อริมฝีปากอุ่นเบียดประกบไว้แแ่….อารมณ์ปรารถนาถูกถ่ายทอดลงบนร่างกายของหว่านหนิงครั้งแล้วครั้งเล่า จนหว่านหนิงแทบสำลักความสุข…
...
"ข้า้าเ้าหว่านหนิง อย่าทิ้งข้าไป" เสียงละเมอพร้อมกับร่างใหญ่ที่กระตุก หว่านหนิงเอื้อมมือกอดร่างใหญ่ไว้
"ข้าไม่มีทาง ทิ้งท่านไปอย่างแน่นอนองค์ชาย วางใจเถอะ"กระซิบตอบเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่หลับตาพริ้มกับยิ้มหวานละมุนทั้งที่หลับตาอยู่หว่านหนิงไม่เคยเห็น ใบหน้าใครจะสว่างสดใสได้เท่านี้อีกแล้วบัดนี้ซากศพเหี่ยวเฉากลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง
1K
