บทที่ 19 พวกเขาถูกหลอก
หลักฐานถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว
เพื่อให้ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุได้เห็นหลักฐานที่เธอนำเสนอ เสิ่นเจียจึงส่งคำขอพิเศษไปยังเสิ่นจงเฉิง
“ลุงคะ หนูขอยืมโปรเจกเตอร์ในห้องทำงานของลุงหน่อยได้ไหมคะ?”
“ได้” เสิ่นจงเฉิงคิดสักครู่แล้วพยักหน้า เขาสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ไม่รู้ว่า เสิ่นเมิ่ง หนีไปแต่งงานหรือไปต่อคิวซื้ออาหารเช้ากันแน่
แต่เื่มันเกิดขึ้นถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงแย่กว่านี้ไม่ได้แล้ว เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับเสิ่นเมิ่งเมื่อคืนนี้
โปรเจกเตอร์ถูกติดตั้งอย่างรวดเร็ว โดยใช้ผนังเปล่าด้านหนึ่งของห้องโถงเป็จอ
เสิ่นเจียทดสอบการใช้งานอยู่ครู่หนึ่ง เชื่อมต่อวิดีโอ แล้วยังไม่ลืมที่จะเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างผู้เหนือกว่าให้เสิ่นเมิ่ง “เมิ่งเมิ่ง เวลาถอนเงินที่ธนาคารจะมีการบันทึกวิดีโอไว้ เธอคงไม่ได้ไม่รู้หรอกนะ”
“เื่แบบนี้ แม้แต่พี่สาวอย่างเธอที่เป็คนโง่ยังรู้เลย ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง” เสิ่นเมิ่งยกมุมปาก ดูสงบนิ่งมาก ราวกับไม่ได้ใส่ใจกับหลักฐานที่ว่านี้เลย
“เธอ!” เสิ่นเจียที่ถูกด่าต่อหน้าคนมากมายว่าเป็คนโง่ โกรธจนอยากจะวิ่งเข้าไปฉีกปากเสิ่นเมิ่งให้ขาด แต่ต่อหน้าสื่อมวลชนแบบนี้ไม่สะดวกจะลงมือ เพราะกลัวจะทำลายภาพลักษณ์สุภาพสตรีของเธอ จึงได้แต่ขบฟันหัวเราะเ็า
“ปากดีนัก รอดูหลักฐานก็แล้วกัน อยากจะรู้นักว่าจะแถยังไง!”
เธอใช้นิ้วชี้มือขวาคลิกเมาส์ กดปุ่มเล่นวิดีโอ
วิดีโอนี้เป็ภาพจากกล้องวงจรปิดตอนถอนเงินที่ธนาคาร บนหน้าจอปรากฏเงาร่างเพรียวบาง เงานั้นวิ่งอย่างรวดเร็วจากประตูไปยังช่องบริการ เงยหน้าขึ้น ใบหน้านั้นถูกถ่ายไว้อย่างชัดเจน
เป็ใบหน้าของเสิ่นเมิ่ง
เมื่อภาพเล่นมาถึงตรงนี้ หัวใจของเสิ่นจงเฉิงที่แขวนอยู่ตรงลำคอก็ร่วงลงมาที่ตาตุ่ม ความหวังเล็ก ๆ ที่เขารวบรวมมาได้ พังทลายลงหมดสิ้นเมื่อใบหน้าชัดเจนของ เสิ่นเมิ่งปรากฏบนหน้าจอ!
เสิ่นจงเฉิงก้มหน้าลง ปิดตาด้วยความเ็ป ‘ฉันช่างโง่เขลาจริง ๆ เชื่อนางคนขี้โกหกคนนี้ได้อย่างไรว่าเธอไปซื้ออาหารเช้าให้ตัวเองจริง ๆ’
แต่แล้ว ในตอนนั้นเอง ข้างหูของเขากลับมีเสียงร้องใดังขึ้น
“เอ๊ะ คุณหนูเสิ่นไปธนาคารไม่ใช่เพื่อถอนเงินหรอกหรือ? ทำไมวิดีโอนี่ถึงแสดงว่าเป็การฝากเงินล่ะ?”
ฝากเงิน?
เสิ่นจงเฉิงชะงัก เงยหน้าขึ้นทันที
ก็เห็นว่าในหน้าจอ เสิ่นเมิ่งหยิบบัตรธนาคารกับบัตรประชาชนออกมาส่งให้พนักงานที่เคาน์เตอร์ หยิบปึกธนบัตรออกมาจากเสื้อผ้าส่งเข้าไปในช่อง
กระบวนการนี้เป็การฝากเงินจริง ๆ!
ตอนท้ายของวิดีโอ เสิ่นเมิ่งรับบัตรประชาชนและบัตรธนาคารของตัวเองคืนมา สุดท้ายก็หายไปที่ประตู
“ไม่น่าเป็ไปได้! นี่มันวิดีโอถอนเงินชัด ๆ!” เสิ่นเจียเป็คนแรกที่ลุกพรวด เธอขมวดคิ้ว พึมพำในปาก “ต้องเป็วิดีโอผิดพลาดแน่ ๆ นี่มันวิดีโอถอนเงินชัด ๆ!”
“ถอยไป ให้ฉันดูบ้าง!” เสิ่นจงเฉินก็ะโขึ้นมา เขาผลักเสิ่นเจียออกไปทันที แย่งเมาส์มากดวิดีโอไปที่ต้นสุด เล่นซ้ำไปมา
แต่ว่าวิดีโอที่เล่นซ้ำไปซ้ำมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ยังคงเป็กระบวนการฝากเงินทั้งหมดของเสิ่นเมิ่งอยู่ดี
“ผู้จัดการหลิว คุณแน่ใจนะว่านี่เป็วิดีโอเมื่อคืนนี้? คุณไม่ได้หยิบวิดีโอผิดมาใช่ไหม?” เสิ่นจงเฉินขมวดคิ้ว หันไปถามหลิวชิง ผู้จัดการธนาคารที่เอาวิดีโอมาให้
วิดีโอนี้ต่อเนื่องและชัดเจน ไม่เหมือนโดนดัดแต่งอะไร งั้นก็มีความเป็ไปได้อย่างเดียวคือหยิบวิดีโอผิด!
“ฉันจะไปหยิบวิดีโอผิดได้ยังไงกัน? เมื่อคืนมีแค่คุณหนูเสิ่นคนเดียวไปทำธุรกรรมที่ธนาคาร ฉันไม่มีทางหยิบผิดได้แน่นอน!” หลิวชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ “อีกอย่าง เมื่อคืนคุณหนูเสิ่นคนนี้ไปทำธุรกรรมฝากเงินที่ธนาคารนะ!”
“อะไรนะ?” เสิ่นเจียและเสิ่นจงเฉินร้องออกมาพร้อมกัน ทั้งสองสบตากันด้วยใบหน้าซีดเซียว
ฉลาดแต่กลับถูกหลอก พวกเขาถูกเสิ่นเมิ่ง คนโง่คนนี้หลอกเอาซะได้!
595
