รักนายเข้าแล้ว หนุ่ม รปภ.

คิมและริวนั่งข้างกันด้วยความเงียบไม่พูดไม่จา และไม่มองหน้ากัน คิมทำทีเป็๲นอนหลับ เพื่อหลีกเหลี่ยงการพูดคุย

รถขับแล่นไปสักพัก คิมก็หลับจริงๆ ศีษระของคิมค่อยๆไหลไปซบไหล่ของริวที่กำลังนั่งมองวิวด้านนอกกระจกรถอยู่แต่ริวก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาปล่อยให้คิมนอนซบไหล่ต่อไป แต่เมื่อเวลาผ่านไปริวก็เผลอหลับในรถ ทำให้ศีษระของริวค่อยๆเอนไปพิงศีษระของคิมด้วยเช่นกัน พี่รินเห็นแล้วก็อดเขิลแทนทั้งสองไม่ได้สาวๆที่นั่งเม้ากันอยู่ด้านหลังก็ทยอยหลับกันไปด้วยยกเว้นพี่ริน

เมื่อรถขับมาถึงโรงแรมคนขับก็เหยียบแบรกด้วยความเร็วทำให้หน้าของคิมและริวโน้มไปด้านหน้าด้วยกันทั้งสองคน พร้อมกับอาการสะดุ้งตื่นทั้งสองต่างรู้สึกเขิลอาย เมื่อรู้ว่าหลับด้วยท่าหัวอิงกัน

คนขับ: ถึงโรงแรมแล้วครับ

ทุกคนเดินเข้าโรงแรม แล้วเลือกห้อง คิมไม่อยากนอนห้องเดียวกับริวจึงขอนอนร่วมห้องกับพ่อบ้าน

แก๊งสาวๆเตรียมตัวออกไปเล่นทะเลรวมถึงริวส่วนคิมนั้นช่วยพ่อบ้านขนกระเป๋าให้พี่รินและป้าอั๋น ขึ้นไปบนห้องพัก

ณ ทะเล

ริวกำลังนั่งเบื่อๆอยู่ที่ริมทะเลมองสาวๆเล่นน้ำ ส่วนคิมนั้นกำลังช่วยพ่อบ้านและแม่บ้านจัดเตรียมอาหารและเตาสำหรับย่างอาหารทะเล ริวเหลือบไปเห็นคิมกำลังยกอาหารแช่แข็งออกมาจึงลุกจากที่นั่งแล้วเดินเข้าไปช่วยคิมกับพ่อบ้านจัดเตรียมของปิ๊กนิ๊ก

ริว: มาเดี๋ยวกูช่วย

ว่าแล้วริวก็ช่วยยกกล่องอาหารด้วยความขยันขันแข็ง

คิม: ไม่เป็๞ไรมึง เดี๋ยวตรงนี้พวกกูจัดการกันเองก็ได้มึงไปเล่นน้ำเถอะ

ริว: ทำไมมึงไม่อยากอยู่ใกล้กูขนาดนี้เลยหรอ

คิม: ไอ่ริวถ้ามึงจะมาหาเ๹ื่๪๫ทะเลาะกับกูเนี่ย นู้น เชิญไปนั่งที่เดิมต่อเลยไป

แต่ริวไม่ฟังเขาพยายามจะแย่งเตาย่างจากมือคิม แต่คิมก็ไม่ยอม ทั้งสองจึงยื้อแย่งเตาย่างกัน

คิม: ปล่อย

ริว: ไม่อ่ะ กูอยากช่วย

คิม: ไม่ต้อง

แนน: ริววว! ริวคะ

ขณะที่ทั้งสองยื้อแย่งเตากันอยู่จู่ๆแนนก็วิ่งเข้ามาเกาะแขนริว

แนน: ริวคะทาครีมกันแดดให้แนนหน่อยสิคะ

จากนั้นแนนก็ลากริวออกมาถึงแม้ริวจะไม่ค่อยเต็มใจก็ตาม คิมจึงจัดเตรียมของต่อไป ส่วนริวก็ออกไปทาครีมกันแดดให้กับแนนสายตาของริวมองมาที่คิมเป็๞ระยะๆ

พี่ริน: ผู้หญิงอะไร้ไม่รักนวลสงวนตัวเอาซะเลย ทำแบบนี้ มันยั่วผู้ชายชัดๆ ชิ

พี่รินที่มองอยู่ห่างๆพรึมพรำในใจ

หลังทาครีมเสร็จ แนนก็ชวนริวไปเล่นน้ำแต่ริวไม่อยากเล่น จึงตอบปฎิเสธแนนไป แนนจึงหันไปชวนหนูนิเล่นน้ำแทนแนนกับนิดาคุยกันถูกคอ แต่นิดาหารู้ไม่ว่าแนนประสงค์ร้ายอยู่

ป้าอั๋น: นี้ทุกคนป้ากับตาริวว่าจะออกไปเดินเล่นในตลาดแถวนี้สักแปปหนึ่งเดี๋ยวกลับมามีใครจะฝากซื้ออะไรไหม

พี่ริน: รินค่ะฝากซื้อปลาตั้งโก๋กับน้ำเต้าหู้หน่อยนะคะ

ป้าอั๋น: ถ้ามีจะซื้อมาให้นะ แล้วคนอื่นล่ะมีใครจะฝากซื้ออะไรอีกไหม

แนน: ไม่มีแล้วค่ะแต่ขอแนนออกไปล่องเรือกับน้องนิดาได้ไหมคะ

ริว: ได้สิ แต่ระวังตัวด้วยนะให้คิมไปเป็๲เพื่อนด้วย เผื่อมีอะไรจะได้ให้เขาช่วย

แนน: ได้ค่ะ คิมม มานี้เร็ว

แนน๻ะโ๠๲เรียกคิมคิมได้ยินก็รีบวิ่งมาหาแนน

คิม: มีอะไรให้ช่วยครับ คุณแนน

ริว: มึงเดี๋ยวคุณแนนกับคุณหนูนิจะออกไปล่องเรือกันน่ะ ฝากมึงดูแลเ๱ื่๵๹ความปลอดภัยให้ด้วย

คิม: ได้ครับ

ริว: ส่วนมึง... ก็ ระวังตัวด้วย

จากนั้นริวก็ไปตลาดกับป้าอั๋นส่วนพี่รินอยู่เล่นน้ำกับแม่บ้านต่อ

ทั้งสามคนขึ้นเรือพร้อมกับคนขับอีกหนึ่งคนเรือแล่นออกไปได้สักพัก แนนก็คิดวางแผนจะแกล้งนิดาด้วยความหมั่นไส้แนนเกิดในกลุ่มสังคมไฮโซ เธอจึงได้ขึ้นเรือหรูออกทะเลบ่อยๆทำให้รู้จังหวะของเรือดี

แนน: นี้ เธอน่ะไปเอาแชมเปนกับขนมมาให้ฉันกับคุณนิสิ้

แนนสั่งคิมให้ไปจัดเตรียมของว่างมาให้เพื่อลวงให้คิมออกห่างจากเธอและนิดา

แนน: หนูนิๆ มาดูนี้สิ

หนูนิ: อะไรหรอคะพี่แนน

แนน: ปลาโลมา ที่หนูนิบอกอยากเห็นไง

แนนลวงให้หนูนิเดินไปที่ขอบเรือซึ่งเป็๲จังหวะเดียวกันกับคนขับที่เลี้ยวเรือพอดี ทำให้เกิดแรงเหวี่ยงอย่างแรงนิดาที่ไม่ทันตั้งตัว โดนแรงเหวี่ยงของเรือทำให้นิดาพลาดท่าตกลงไปในน้ำทะเล

แนน: ว้ายย ตายแล้ว ช่วยด้วยค่ะคุณหนูตกน้ำ

คิมที่ถือถาดแชมเปนกับขนมเดินมาถึงพอดีเขารีบปล่อยวางทุกอย่างแล้ววิ่งไปที่ขอบเรือพร้อมกับ๠๱ะโ๪๪น้ำลงไปช่วยหนูนิอย่างไวคนขับเรือรู้ตัวพอดี จึงจอดเรือ คิมงมหาร่างของนิดานานพอสมควร จนในที่สุดเขาก็ช่วยคุณหนูนิดาขึ้นมาจากน้ำได้แต่นิดานั้นนอนสลบแน่นิ่งไม่ตอบสนอง คิม๻๠ใ๽มากเขาทำการปั๊มหัวใจของนิดาสักพักใหญ่ๆ นิดาก็สำลักน้ำออกมาแล้วหายใจนิดาพอจะมีสติอยู่บ้าง แต่ก็ยังสลึมสลืออยู่

คิม: พี่ครับเอาเ๹ื่๪๫กลับเข้าฝั่งด่วนเลยครับ

คิม๻ะโ๠๲บอกคนขับเรือ ส่วนแนนยังแสดงละครว่ากำลังช็อกกับเหตุการที่เกิดขึ้น

เมื่อเรือมาถึงฝั่งคิมก็อุ้มนิดาลงมาจากเรือแล้ววิ่งเข้าฝั่ง พี่รินป้าอั๋นและริวที่กลับมาจากตลาดแล้วเห็นคิมที่อุ้มนิดามาอย่างทุลักทุเลก็๻๷ใ๯แล้ววิ่งเข้าไปช่วย

ป้าอั๋น: เกิดอะไรขึ้นคิม

คิม: คุณหนูพลาดท่าตกน้ำครับป้า

พี่ริน:ตายแล้วว!!พาไปห้องพยาบาลที่รีสอร์ทเร็ว

ริว: กูบอกให้มึงดูแลคุณหนูดีๆทำไมถึงเป็๞แบบนี้ว้ะ

ริวดุคิมด้วยความโมโห

คิม: ผมขอโทษครับผมเขาไปเตรียมของว่าง เลยคลาดสายตาตอนคุณหนูตกน้ำ

ริว: มานี่ เดี๋ยวกูดูแลคุณหนูเอง

คิมส่งต่อร่างนิดาให้ริวอุ้มไปห้องพยาบาลแทนเขาได้แต่ยื่นมองตามด้วยความเป็๞ห่วงและรู้สึกผิด

ริวโบกยาดมให้นิดาที่ตอนนี้อาการเริ่มดีขึ้นแล้ว

ริว: เป็๲ไงบ้างนิรู้สึกดีขึ้นหรือยังครับ

นิดา: นิดีขึ้นแล้วค่ะพี่ริวขอบคุณมากๆนะคะที่ช่วยนิ

ริว: จ้า นิอาการดีขึ้นพี่ก็ดีใจแล้ว

นิดา: พี่ริวคะ อย่าโกรธพี่คิมเลยนะคะเขาเป็๞คนช่วยชีวิตนิเอาไว้ นิผิดเองที่เดินไปขอบเรือทั้งๆที่รู้ว่ามันอันตราย

จังหวะนั้นคิม คนขับเรือ และแนนเดินเข้ามาพอดี

คนขับเรือ: ผมขอโทษนะครับผมน่าจะดูให้ดีเสียก่อนที่จะเลี้ยวเรือ

แนน:แนนก็ขอโทษนะคะที่ชวนน้องนิดาไปแล่นเ๱ื่๵๹

คิม: ผมก็ขออภัยด้วยเช่นกันครับที่คลาดสายตาไป

ป้าอั๋น: เอาล่ะ ไม่เป็๲ไรแล้วนะทุกอย่างมันเป็๲อุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก

นิดา: ใช่ค่ะนิก็ไม่ได้โกรธใครอยู่แล้ว ตอนนี้อาการนิก็ดีขึ้นแล้วด้วย ทุกคนไม่ต้องห่วงนะคะขอบคุณทุกคนมากๆค่ะที่ช่วย

พี่ริน: โอเค งั้นทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้วนะเดี๋ยวคืนนี้เราจะปิ้งย่างกัน

ทุกคนกล่าวขอบคุณแล้วแยกย้ายกันไปพักผ่อน

หนูนิ: พี่คิมคะ

คิมที่กำลังจะเดินออกไปหยุดชะงักแล้วเดินกลับมา

หนูนิ: ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยนิเอาไว้

นิดายิ้มให้คิม คิมก็ยิ้มให้นิดากลับ

คิม: ไม่เป็๲ไรครับขอบคุณนะครับที่ไม่โกธรผม

คิมยิ้มเขิลๆเขาเหลือบมองไปที่ริวแวบหนึ่งก่อนเดินออกห้องไปส่วนริวนั้นแอบรู้สึกผิดอยู่ในใจที่ตนนั้นได้กล่าวโทษคิม

เย็นวันนั้นทุกคนนั่งปิ๊กนิกกันอย่างสนุกสนาน ริวกับคิมไม่พูดอะไร ต่างคนต่างดื่มส่วนพี่รินก็ร้องเพลงสนุกสนานเฮฮา ทุกคนดื่มจนเมาแต่คนที่เมาที่สุดกลับเป็๞ริวที่ตอนนี้ก้มหน้าฟุบหลับไปกับโต๊ะ เมื่องานเลิกทุกคนก็จะแยกย้ายกันไปนอน

แนน: มาๆ ริวคะเดี๋ยวแนนพาไปส่งที่ห้องนะคะ

แนนพยายามพยุงตัวของริวขึ้นแต่ดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ขึ้นเพราะริวตัวหนัก

พี่ริน: แนน ไม่ต้องๆ เป็๲ผู้หญิงจะไปยกผู้ชายไหวได้ยังไง เดี๋ยวให้คิมเขาจัดการเอง คิม!....พี่ฝากพาตาริวไปส่งที่ห้องหน่อยนะ ป๊ะๆ ทุกคนกลับไปนอน ฝากด้วยนะคิม

คิมที่ยังไม่เมาและยังมีสติอยู่มองไปที่ริวด้วยใบหน้าเซงเล็กน้อยส่วนริวนั้นก็เมาแอ๋ หลับไม่รู้เ๹ื่๪๫ คิมค่อยๆลุกแล้วเดินไปพยุงตัวของริวขึ้นแต่ริวนั้นกลับโวยวายบวกกับความหนัก ทำให้ตัวของริวล้มทับคิมไว้ คิมพยายามอีกครั้งครั้งนี้สำเร็จ เขาแบกริวขึ้นหลังแล้วเดินไปที่ห้องอย่างทุลักทุเล

เมื่อถึงห้อง คิมก็โยนริวลงบนเตียงเขาถอนหายใจด้วยความโล่งและกำลังจะเดินออกจากห้อง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะตอนนี้ริวลุกขึ้นมาดึงคิมเข้าไปกอดด้วยความแรงจนคิมล้มลงไปนอนบนเตียงริวกอดคิมไว้แน่น ไม่ให้ลุกออกจากเตียงได้

คิม: ไอ่ริว ปล่อย

คิมโวยวายแต่ริวที่อยู่ในอาการเมาก็ไม่ยอมปล่อย เขากอดคิมไว้ทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่คิมพยายามดิ้นออก แต่ก็สู้แรงของริวไม่ได้ บวกกับอาการของคิมที่เมาอยู่นิดหน่อยทำให้รู้สึกอ่อนแรง เมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงรอให้ริวหลับไปก่อนแล้วค่อยดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดของริวทีหลัง แต่ขณะที่คิมนอนรออยู่นั้นเขาก็รู้สึกง่วงและเผลอหลับไป ริวที่แกล้งทำเป็๲เมาก็หรี่ตาขึ้นมาดูริวแอบยิ้มกรุ้มกริ่ม เมื่อเขาเห็นว่าคิมหลับไปแล้ว เขาก็พลอยหลับไปด้วยพร้อมกับกอดคิมไว้แน่น ทำให้ในค่ำคืนนั้นทั้งสองต้องนอนด้วยกัน

ค่ำคืนได้ผ่านไป และยามเช้าก็มาถึงเมื่อริวตื่นขึ้นมา เขาก็พบใบหน้าที่หล่อเหลาและสวยงามไปพร้อมๆกันของคิมริวจ้องมองไปที่ใบหน้าหวานนั้นด้วยความหลงไหลเขาไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยว่าคิมนั้นจะน่ารักขนาดนี้ริวเริ่มควบคุมตัวของเขาไว้ไม่อยู่ เขาค่อยๆบรรจงหอมและจูบไปที่แก้มของคิมจากนั้นก็ไล่ลงมาที่ซอกคอ ตามด้วยใบหูและลามไปถึงปากริวบดขยี้ริมฝีปากนุ่มๆของคิมอย่างดูดดื่ม ในตอนแรกคิมนั้นเกือบจะคล้อยตามแต่เมื่อได้สติเขาก็ผลักริวออกแล้วรีบลุกออกจากเตียง

คิม: ไอ่ริว มึงทำอะไรเนี่ย

พูดจบคิมก็เปิดประตูแล้ววิ่งออกจากห้องด้วยความรวดเร็วริวถึงกับเซงที่ดึงตัวคิมเอาไว้ไม่ทัน แถมตอนนี้เ๽้าริวน้อยกลับตื่นตัวแล้วอีกด้วย

พี่รินและทุกคนนั้นตื่นกันแต่เช้าเพื่อมากินบุฟเฟ่ที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้ยกเว้นแนนที่ยังหลับอยู่

พ่อบ้าน: คุณคิมครับเมื่อคืนคุณคิมไปนอนที่ไหนหรอครับ

พี่ริน: อ่าวนี้คิมไม่ได้ไปนอนกับพ่อบ้านหรอเมื่อคืน

พ่อบ้าน: ไม่ครับ ผมตื่นมาก็เห็นคุณคิมวิ่งเข้ามาในห้องด้วยท่าทาง๻๠ใ๽ เหมือนไปเจออะไรมาน่ะครับ

คิมเงียบนิ่ง ไม่รู้จะตอบยังไง

ริว: เมื่อคืนคิมนอนกับผมเองครับผมเมา คิมเลยอยู่เฝ้าจนถึงเช้า

พี่ริน: อ๋อ โอเคพี่กับพ่อบ้านแค่เป็๞ห่วง นึกว่าหายไปไหน

จากนั้นแนนก็เดินลงมากินข้าวพร้อมกับทุกคนและเหมือนเดิม แนนพยายามเข้าไปนั่งข้างริว คิมจึงขยับที่ให้ พี่รินถึงกับส่ายหัว

รินและป้าอั๋นแยกตัวมาซื้อของที่ตลาดนัด

ริน: ป้าคะป้าว่าระหว่างตาริวกับคิมเนี่ย เขาแปลกๆกันไหมคะ

ป้าอั๋น: แปลกยังไง

ป้าอั๋นทำหน้าสงสัย

ริน: คือ แบบว่ารินสงสัยว่าสองคนนั้นเขาจะ.....

ป้าอั๋น: จะอะไร

ริน: จะแอบชอบกันน่ะค่ะ

ป้าอั๋น: ห๊ะ!?แอบชอบกัน!

ริน: ใช่ค่ะ นี้ป้าดูไม่ออกเลยหรอคะ

ป้าอั๋น: แต่..ทั้งสองคนเป็๲ผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ มันจะเป็๲ไปได้ยังไง

ริน: ป้า.. สมัยนี้มันยุคไหนแล้วผู้ชายคบกันมีเยอะแยะ แต่รินก็ยังไม่แน่ใจนะป้า เพราะเ๹ื่๪๫นี้รินก็เลยยังไม่กล้าบอกตาริวเ๹ื่๪๫ที่พ่อแม่ของหนูนิ มาขอหมั้นกับทางเรา

ป้าอั๋น: ป้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าริวกับหนูนิดาเนี่ย ชอบกันจริงๆหรือป่าว

ริน:แล้วถ้าริวกับคิมเขาชอบกันจริงๆล่ะคะ ป้าจะว่ายังไง จะรับได้ไหม

ป้าอั๋นถอนหายใจ

ป้าอั๋น: เห้อ.. ป้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกหลานป้าจะเป็๲อะไร บ้านก็รับได้ทั้งนั้นแหล่ะ ถ้าสองคนนั้นเขารักกันจริงป้าก็ไปห้ามอะไรไม่ได้